บทที่ 103

            หลังจากพันไมล์ย้ายมาอยู่ที่ห้องพักฟื้นวีไอพี สองหนุ่มสาวต่างก็ถกเถียงกันถึงเรื่องของลูก แต่เป็นการถกเถียงที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข

            “คุณคอยดูนะ ฉันจะฝึกฝนให้ลูกของเรา เก่งทางด้านการต่อสู้ทุกรูปแบบเหมือนฉัน”

            “ไม่ได้เด็ดขาด คุณควรเลี้ยงให้ลูกเติบโต เป็นผู้หญิงที่อ่อนหวานน่ารักสิถึงจะถูก รู้ไหมว่าผู้ชายเขาไม่ชอบผู้หญิงที่เก่งกล้าเกินตัว”

            “ไม่ชอบแบบนี้จริงหรือคะ”

            อัมรานหัวเราะ ขยี้ศีรษะยุ่งๆ โยกไปมา “ไม่จริง!...” เขาปฏิเสธเสียงจริงจัง จนคนฟังยิ้มแก้มปริ ก่อนจะมาหงิกงอเมื่อเขาพูดต่อด้วย “มันช่วยไม่ได้หลงผิดไปแล้ว จะให้กลับตัวกลับใจตอนนี้คงไม่ทัน คงต้องปล่อยเลยตามเลย”

            พันไมล์ฟังแล้วทั้งฉุนทั้งขำ มือบางจึงแจกขนมตุ้บตั้บไปหลายที

            “โอ๊ย! ทำไมชอบซ้อมสามีอยู่เรื่อย เดี๋ยวก็ช้ำในตายกันพอดี”

            พันไมล์ค้อนขวับ กับความช่างพูดเกินจริงของอีกฝ่าย 

            “อย่ามาเฉไฉ...จากนี้ไปคุณต้องเปลี่ยนทัศนคติ ในเรื่องของความไม่เท่าเทียมกันระหว่างชายหญิงซะใหม่ เพราะผู้หญิงก็มีสิทธิเท่าเทียมกับผู้ชายอกสามศอกอย่างพวกคุณ อะไรที่พวกผู้ชายทำได้ผู้หญิงก็ทำได้เหมือนกัน และอาจจะทำได้ดีกว่าในบางเรื่อง ซึ่งคุณก็ไม่มีสิทธิที่จะคัดค้าน”

            “เผด็จการ!”

            พันไมล์ยิ้มหวานหว่านเสน่ห์ “ใครว่าเขาเรียกประชาธิปไตยต่างหาก เพราะถ้าจะนับกันจริงๆ แล้วฉันกับลูกถือเป็นเสียงส่วนใหญ่ ในขณะที่คุณมีเพียงเสียงเดียวก็ต้องยอมรับความจริงว่า คุณเป็นเพียงเสียงส่วนน้อย เพราะฉะนั้นผู้หญิงต้องเป็นใหญ่เข้าใจไหมคะ”

             “อย่างนี้ผมก็เสียเปรียบคุณน่ะสิ เห็นทีว่าผมคงต้องเร่งปั๊มลูกชาย เพื่อเพิ่มคะแนนเสียงของตัวเองให้ทัดเทียมกับพวกคุณ...”

            พันไมล์ยิ้มเขิน อัมรานดึงมือเรียวบางมาบีบเบาๆ “ถึงผมจะรักลูก แต่ผมก็ไม่อยากให้คุณเหนื่อยเกินไป”

            พันไมล์เหลือบมองเห็นแววตาห่วงใยของเขา ก็ดึงเขาเข้ามากอด “ฉันอยากมีอัมรานจูเนียร์ให้คุณหลายๆ คน”

            อัมรานส่งยิ้มนัยน์ตาแพรวพราวก่อนจะกระซิบที่ข้างหูภรรยา

            “ไม่กลัวเสียเปรียบแน่นะ เพราะสำหรับผมจะลูกชายหรือลูกสาวก็ได้ทั้งนั้น คุณอยากได้ลูกอีกกี่คนก็บอกมาเลยเดี๋ยวจัดให้ ว่าแต่คุณนั่นแหละจะรับไหวหรือเปล่า ถ้าคุณยืนยันว่าคุณรับไหว ผมก็สู้ไม่ถอยเหมือนกัน”

            “คนนะคะไม่ใช่หมู จะได้มีลูกทีเป็นคอก”  พันไมล์พูดพร้อมกับยื่นกำปั้นน้อยๆ ส่งให้เขา เพื่อเป็นการตอบแทนที่เขาพูดเอาแต่ได้ฝ่ายเดียว อัมรานรับหมัดนั้นไว้ได้อย่างแม่นยำ เขาเกาะกุมมือเรียวบางนั้นไว้อย่างมั่นคง พันไมล์โมโหเล็กน้อยที่ไม่ได้ดั่งใจ

            “คอยดูนะต้องมีสักวันที่ฉันจะต้องเอาชนะคุณให้ได้”

            อัมรานหัวเราะในลำคอ เขาจูบมือเรียวบางนั้นอย่างทะนุถนอม ก่อนจะดึงตัวเธอเข้ามากอด พันไมล์ขัดขืนเล็กน้อย แต่เมื่อสามีจุมพิตบางเบาและพึมพำถึงความในใจ ที่เขามีต่อตัวเธอว่า “ผมรักคุณ”

            คำเพียงสามคำ ก็ทำให้ท่าทีที่แข็งขืนของพันไมล์เปลี่ยนไป

          หญิงสาวเอียงแก้มแดงก่ำ หันมารับจุมพิตสามีด้วยความเต็มใจ

            ทั้งห้องอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะ ความรัก และความสุขของพวกเขาและเธอ รวมถึงสมาชิกใหม่ที่นอนหลับตามพริ้มอย่างเป็นสุขอยู่ภายในอ้อมแขนที่อบอุ่นของพันไมล์

            เมื่อข่าวการคลอดบุตรสาวคนแรกของพันไมล์แพร่สะพัดออกไป ทุกคนต่างก็แซ่ซ้องและโห่ร้องแสดงความยินดีที่ชายาของท่านชีค ได้ให้กำเนิดทารกเพศหญิงออกมาอย่างปลอดภัยทั้งแม่และลูก แถมยังมีใบหน้าละม้ายคล้ายบิดาราวกับพิมพ์เดียว

            พวกเขาต่างก็เชื่อกันว่าองค์เทพีรีฮานน่า ได้ประธานเด็กหญิงคนนี้มาเพื่อเป็นของขวัญล้ำค่าให้กับบารัซ เพราะเธอถือกำเนิดในวันเดียวกับวันที่พระนางประสูติ

            และหลังจากนั้นหนึ่งเดือนหนูน้อยเชอรีนก็เข้าพิธีรับพรจากวิหารศักดิ์สิทธิ์ ท่ามกลางผู้คนที่มาร่วมแสดงความยินดี

            “ต่อไปแม่หนูเชอรีนจะเป็นที่รักของทุกคน” แม่เฒ่าเอ่ย

            อัมรานและพันไมล์ยิ้มและมองหน้ากัน โดยที่พันไมล์อุ้มหนูน้อยเชอรีนไว้แนบอก

            “แต่...โชคชะตาล้วนถูกลิขิตไว้แล้ว..แม่หนูน้อยก็มิอาจหลุดพ้นไปได้”

            อัมรานหน้าเครียด เมื่อรู้ว่าแม่เฒ่าจะเริ่มทำนายชะตาชีวิตลูกสาว และเขาไม่อยากที่จะฟัง

            “ขอบคุณแม่เฒ่ามาก...” เขาพูดตัดบทจนพันไมล์ต้องสะกิด

            แต่ชีคหนุ่มไม่สนใจ  เขารีบโอบประคองภรรยาเดินจากไป โดยไม่คิดที่จะเอ่ยลาแม่เฒ่าแต่อย่างใด

            โซฟิลาหัวเราะเบาๆ และยืนมองสองหนุ่มสาวจากไปจนลับตา ด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเมตตาเช่นเดิม พร้อมกับพูดพึมพำว่า

            “ไม่มีใครหนีวงล้อแห่งโชคชะตาไปได้หรอกท่านชีค แม้แต่ตัวท่านเองยังมิอาจหนีพ้น แม่หนูเชอรีนก็เช่นกัน เมื่อถึงเวลานั้น...เขา...อินทรีทะเลทราย...จะต้องมา ต่อให้ท่านขัดขวางอย่างไรก็ไม่มีประโยชน์” แม่เฒ่เดินกลับไปเข้าไปในวิหารพร้อมเสียงหัวเราะ

            “อีกไม่นาน บารัซก็จะมีเรื่องสนุกๆ ให้เล่าขานเพิ่มขึ้นอีกเรื่อง”

            ห้าปีต่อมา...

            “พบเชอรีนหรือยังจาบริน” ชีคหนุ่มเอ่ยถามองครักษ์คนสนิทด้วยสีหน้าเคร่งเครียดจนเห็นได้ชัด หลังจากได้รับแจ้งจากพันไมล์ว่าเชอรีนลูกสาวสุดรักสุดดวงใจหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย  แม้ทุกคนช่วยกันออกตามหาจนทั่วแต่ก็ไม่พบ เมื่อชีคอัมรานรู้เรื่องนี้เขาจึงสั่งยกเลิกการประชุมนัดสำคัญ เพื่อเดินทางกลับมาที่จัสตินพาเลซด้วยความร้อนใจ

            นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่อัมราน ชีคหนุ่มแห่งบารัซต้องผละจากการประชุมหรือภารกิจสำคัญ เพื่อมาจัดการกับความวุ่นวายของบุตรสาวคนโตที่มีอายุเพียงแค่ห้าขวบ แต่มีความสามารถสร้างเรื่องปวดหัวให้กับเขาและภรรยาได้อย่างไม่หยุดหย่อนไม่เว้นแต่ละวัน จะนับว่าเป็นความสามารถพิเศษของเชอรีนก็ว่าได้

            เมื่อจาบรินเห็นสีหน้าตระหนกตกใจของชีคอัมราน ก็รีบผละจากพี่เลี้ยงเดินมารับหน้าเจ้านายทันที

            “ยังเลยครับท่านชีค แต่ผมสั่งระดมคนให้ช่วยกันออกตามหาแล้วครับ” จาบรินเอ่ยด้วยสีหน้าร้อนใจไม่แพ้กัน เพราะแม่หนูน้อยเชอรีนหายตัวไปหลายชั่วโมงแล้ว

            “แค่เด็กตัวเล็กๆ คนเดียวก็ยังดูแลกันไม่ได้ ไล่ออกให้หมด!...ไล่ออก!” อัมรานตวาดก้อง น้ำเสียงเดือดดาลด้วยความเป็นห่วงบุตรสาว

            เขาตวัดสายตาคมกล้ามองไปยังบุคคลที่รับผิดชอบดูแลเชอรีนไล่เลียงไปทีละคน โดยเริ่มจากฟาร์ฮาที่เคยทำหน้าที่ดูแลเขา แต่ต่อมาถูกย้ายให้ไปทำหน้าที่แม่นมของหนูน้อยเชอรีน มีอาอดีตสาวใช้คนสนิทของพันไมล์ ที่บัดนี้เปลี่ยนมาทำหน้าที่พี่เลี้ยง และสาวใช้ที่มีหน้าที่คอยดูแลเชอรีน ทายาทลำดับที่หนึ่งซี่งเป็นเสมือนแก้วตาดวงใจของผู้นำบารัซและชายา