บทที่ 107

            “นอกจากแม่จะลิบอาวุธของลูกแล้ว ลูกยังต้องคัดลายมือ ก-ฮ หนึ่งร้อยจบ โดยห้ามมิให้ใครช่วยเด็ดขาด และจะออกไปไหนไม่ได้จนกว่าจะคัดเสร็จ”

            “หนูต้องโดนกักบริเวณด้วยเหรอคะ”

            “จะพูดแบบนั้นก็ได้”

            ทุกคนต่างรู้ดีว่าคุณหนูเชอรีนชื่นชอบการออกไปวิ่งเล่นซุกซนกลางแจ้ง มากกว่าที่จะอุดอู้อยู่แต่ในห้อง แต่เมื่อถูกมารดาสั่งกักบริเวณ แม่หนูน้อยก็หันไปสบตาบิดาเพื่อขอความช่วยเหลือ

            “พ่อคะ”

            อัมรานไม่ยอมสบตาลูก เพราะถ้าเขาสบตาเป็นต้องยอมแพ้แม่หนูน้อยเชอรีนแน่ และคงอดไม่ได้ที่จะหันไปพูดขอร้องภรรยาให้ลดหย่อนโทษให้บุตรสาว ที่สำคัญเขาเห็นด้วยกับพันไมล์ในการทำโทษเชอรีนในครั้งนี้ ลูกจะได้หลาบจำและไม่กล้าทำอะไรเช่นนี้อีก

            เชอรีนจำต้องยอมรับบทลงโทษของมารดาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ โดยเริ่มจากการกล่าวคำขอโทษทหารองค์รักษ์ทุกคนที่เธอยิงลูกแก้วใส่ ซึ่งก็รวมถึงหน่วยสวาททั้งสามคนของบิดาด้วย แต่ในเมื่อยังไม่ได้กลับไปที่จัสตินพาเลซ เธอจึงทำได้แค่กล่าวคำขอโทษคุณอาทั้งสาม

            “ขอโทษนะคะที่เชอรีนยิงลูกแก้วใส่พวกคุณอา เชอรีนแค่อยากรู้ว่าอาวุธที่ลุงแทนส่งมาให้ มันใช้ได้ผลดีจริงไหม”

            เหล่าองค์รักษ์ต่างก็ยิ้ม ให้กับความน่ารักของแม่หนู

            “อานุภาพอาวุธคู่กายของคุณหนูร้ายแรงมากเลยครับ แต่ทีหลังอย่าเอาหัวของพวกอาไปเป็นเป้าจะดีกว่านะครับ” จาบรินเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

            แม่หนูน้อยพยักหน้า หัวเราะจนตาหยี 

            “เชอรีนก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน น่าเสียดายที่โดนลิบไปซะละ อาจาบรินพบชาคินหรือยังคะ” หนูน้อยเชอรีนเปลี่ยนหัวข้อการสนทนาในตอนท้าย

            “พบก่อนที่จะเดินทางมารับตัวคุณหนูที่นี่ครับ”

            “เขาเหมือนอินเดียแดงใช่ไหมคะ เท่สุดๆ ไปเลย ฝีมือของเชอรีนเองแหละ” แม่หนูน้อยพูดด้วยความภาคภูมิใจในผลงาน แม้ว่าผลงานนี้จะทำให้ตนเองต้องถูกมารดาลงโทษก็ตามที

            ในขณะที่แม่หนูน้อยพูดคุยอยู่กับหน่วยสวาทของบิดา ชีคอัมรานก็หันไปกระซิบพันไมล์

            “เชอรีนนิสัยเหมือนคุณไม่มีผิด ถอดแบบกันออกมาได้อย่างไม่ผิดเพี้ยนเลย นี่ดีนะที่ลูกหน้าตาดีเหมือนผม ไม่อย่างนั้นละก็...”

            “ไม่อย่างนั้นอะไร...ทำไมไม่พูดให้จบคะ”

            “ผมไม่พูดดีกว่า เพราะถ้าพูดมีหวังโดนคุณฟ้อนเล็บแน่” พันไมล์ตวัดตาคมค้อนสามีที่เขากล้าเอ่ยแซวเธอ

             “แต่ดีแล้วที่เชอรีนชอบการต่อสู้ ต่อไปในอนาคตจะได้ไม่ไปเสียทีใคร”

            แม่เฒ่าฟังแล้วได้แต่หัวเราะ เพราะจับกระแสหวงลูกสาวจนออกนอกหน้าของชีคอัมรานได้

            “คนเราล้วนมีชะตาชีวิตเป็นของตัวเอง หากแม้บุพเพชักพา ใครก็ยากที่จะฝืน ต่อไปบารัซคงมีเรื่องสนุกๆ ให้เล่าขานอย่างแน่นอน”

            ชีคอัมรานขมวดคิ้วยุ่ง สีหน้าไม่พอใจ เพราะแม่เฒ่ากำลังจะเริ่มคำทำนายปริศนา ที่เขาไม่ค่อยจะชอบฟังสักเท่าไร และที่สำคัญเป็นคำเสี่ยงทายที่เกี่ยวข้องกับลูกสาวอันที่รักเขา ก็ยิ่งไม่อยากรู้เข้าไปใหญ่

            “แม่เฒ่าพูดจาเลอะเทอะอะไร” เขาว่าด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

            แต่แม่เฒ่าไม่ใส่ใจคำพูดของผู้นำบารัซ นางหัวเราะและดึงตัวเด็กหญิงเชอรีนเข้ามาใกล้ๆ จับแขนเรียวเล็กที่มีรอยฟันคมมาลูบไล้เบาๆ พร้อมกับเอื้อนเอ่ยวาจากับแม่หนูน้อย ด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน แววตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความเมตตา

            “หากแม้วงล้อแห่งโชคชะตาหมุนเวียนกลับมาอีกครั้ง...เชอรีนของยายจะรู้เอง เพราะหัวใจมันจะบอก”

            เชอรีนสะดุ้งเล็กน้อย รอยแผลที่แขนซึ่งตอนแรกยังรู้สึกเจ็บ แต่ตอนนี้กลับหายเป็นปลิดทิ้ง จนเด็กสาวร้องออกมาอย่างแปลกใจ

            “ยายจ๋า...หนูไม่เจ็บแล้ว” แม่หนูร้องบอก

            “เชอรีนเรากลับบ้านกันเถอะลูก” ผู้นำบารัซหันไปเอ่ยชักชวนบุตรสาว

            แม้ว่าเขาไม่ค่อยอยากจะเชื่อเรื่องงมงายเหล่านั้น แต่ก็รู้ดีว่าคำพูดแม่เฒ่าโซฟิลานั้นเชื่อถือได้ ถึงจะเป็นเช่นนั้นแต่ลูกสาวเขาเพิ่งจะมีอายุเพียงแค่ห้าขวบเองนะ! จะให้ไปคิดเรื่องพรหมลิขิตบ้าบออะไรนั่น เขาก็เห็นว่ามันออกจะเป็นเรื่องที่เกินไปสักหน่อย

            หนูน้อยเชอรีนเดินมายืนข้างตัวพ่อ พร้อมกับเอ่ยลาแม่เฒ่า ก่อนจะกระตุกแขนเสื้อบิดา

            “พ่อคะเรารีบไปกันเถอะค่ะ หนูหิวแล้ว”

            รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของอัมรานและพันไมล์ ก่อนที่ทั้งคู่จะจูงมือแม่หนูน้อยคนละข้าง เพื่อเดินออกไปขึ้นรถที่มาจอดรอรับอยู่ด้านหน้าวิหาร

            ในขณะที่ทุกคนเดินกลับไปขึ้นรถ สามองครักษ์หนุ่มก็พูดคุยกัน ถึงอาวุธคู่กายของคุณหนูเชอรีน

            “นายแทนนี่เองที่เป็นคนส่งหนังสติ๊กมาให้คุณหนูเชอรีน” วาคิมเป็นคนเปิดประเด็นการสนทนา

            “แทนนึกยังไงถึงได้ส่งของเล่นแบบนี้มาให้หลานสาว” ยะห์ซินเอ่ยด้วยความสงสัย

            “คงจะตั้งใจให้ไว้ใช้เพื่อป้องกันตัวละมั้ง แต่จะว่าไปไม่น่าจะมีเด็กผู้หญิงคนไหนที่ชอบของเล่นแบบนี้” จาบรินพูดกับเพื่อนตามความคิดของตนเอง

            ยะห์ซินและวาคิมไม่เห็นด้วยกับความคิดของจาบริน สามหนุ่มสบตาซึ่งกันและกันก่อนจะหันไปมองพันไมล์

            “คงต้องยกเว้นคุณพาย” จาบรินเอ่ยก่อนจะถอนหายใจ “คุณหนูเชอรีนถอดแบบคุณพายออกมาได้ชนิดไม่ผิดเพี้ยน”

            “แบบนี้หรือเปล่าที่เขาพูดกันว่าลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น”

            “หล่นใต้ต้นต่างหากยะห์ซิน” วาคิมแย้ง จากนั้นสามหนุ่มต่างก็ประสานเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกัน