บทที่ 104

            “ดีค่ะ ไล่ออกให้หมด....” พันไมล์โต้ตอบกลับไป เมื่อเดินตามมาสมทบ “ไล่ฉันออกด้วยนะคะ” เธอบอกพร้อมตวัดสายตาคมมองผู้เป็นสามีอย่างกล่าวหา

            “พาย!” อัมรานเรียก เดินเร็วเข้าไปหา ดึงมือเล็กมากุมไว้อย่างเอาใจ

            “ใครจะกล้าไล่คุณออกกันเล่า....แต่พวกนี้สิบังอาจทำเชอรีนหาย มันน่าถูกไล่ออกให้หมด”

            “ใครทำเชอรีนหายคะ” เธอย้อนถามเสียงเย็น

            คราวนี้ชีคหนุ่มเริ่มจะรู้ถึงความผิดปกติ เพราะแม้พันไมล์จะเป็นมารดาที่เข้มงวด แต่ก็รักลูกสาวสุดหัวใจเช่นกัน

            “อ้าว...” ชีคหนุ่มมีอาการงุนงง

            “ก็มีคนไปแจ้งผมว่าเชอรีนหายตัวไป ไม่ใช่ถูกลักพาตัวไปหรอกหรือ” เขาถาม กวาดสายตามองทุกคนในห้องอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่มีใครกล้าสบตาเขาสักคน

            “ตกลงเรื่องราวมันเป็นอย่างไรกันแน่” ชีคหนุ่มเอ่ยถามโดยไม่ได้เฉพาะเจาะจงว่าถามใคร

            พันไมล์ตวัดตาคมค้อนให้อีกรอบ “จะอะไรซะอีกล่ะคะ นอกเสียจากหลบหนีความผิดของตัวเอง”

            “ความผิด!!” อัมรานย้อนถามอย่างจับต้นชนปลายไม่ถูกจริงๆ

            หญิงสาวได้แต่ถอนหายใจ ตัดสินใจลากตัวสามีไปดูผลงานของเชอรีน ยอดดวงใจเขาด้วยตัวเอง

            อันที่จริงอัมรานเคยได้ยินกิตติศัพท์ความแสบซ่า และความซุกซนของบุตรสาวมานับครั้งไม่ถ้วน เพียงแต่ยังไม่รู้ว่าครั้งนี้เชอรีนไปทำความผิดอะไรไว้ ถึงต้องหาที่หลบซ่อนเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกลงโทษ แต่ยังไม่ทันจะเข้าไปถึงจุดหมาย เขาก็ต้องชะงักเพราะเด็กชายตัวน้อยสองคนในชุดอินเดียแดง กำลังวิ่งเตาะแตะตรงมาหาเขาและชายา

            “ปาป๊า...ปาป๊า” ทั้งคู่แข่งกันวิ่งถลาเข้ามาหาเขา

            ชีคหนุ่มหยุดเดิน พร้อมกับทรุดตัวลงกอดทาซัสและมัสซาร์ บุตรชายฝาแฝดไว้ในอ้อมแขน ใบหน้าของลูกแฝดถูกแต่งแต้มด้วยสีแดง ขาว ส่วนขอบตาทั้งสองข้างก็ถูกทาสีดำจนดูคล้ายแพนด้าน้อย ซึ่งเมื่อทั้งสองมาคลอเคลียบิดา สีแดงที่หน้าจึงเลอะเปื้อนแก้มสากระคาย และเสื้อผ้าเขาไปโดยปริยาย

            พันไมล์เห็นสีหน้าปั้นยากของสามีแล้วก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ ยิ่งเมื่อฝ่ายบิดาดึงบุตรชายทั้งสองคนออกมาสำรวจช้าๆ ใบหน้าคล้ำแดดก็ยิ่งแดงก่ำจนแทบจะกลายเป็นสีดำสนิท เมื่อเห็นว่าหมวกอินเดียแดงที่ลูกทั้งสองสวมใส่นั้น ถูกประดับประดาไปด้วยขนสีเขียวเป็นมันระยับ เรียกได้ว่าทั่วทั้งตัวของสองแฝดมีแต่ขนสีเขียวติดไว้ทั่วตัว

            แต่ก่อนที่เขาจะเอ่ยถาม ยะห์ซินก็ได้อุ้มสัตว์เลี้ยงตัวโปรด ที่บัดนี้ขนของมันถูกถอนออกไปแทบจะหมดทั้งตัว เหลือไว้เพียงจะงอยบนหัวเท่านั้นที่บ่งบอกว่ามันคือนกยูงราคาแพง และเป็นนกยูงตัวโปรดที่ชีคอัมรานรักและทะนุถนอมยิ่ง บัดนี้ถูกถอนขนจนไม่เหลือเค้าให้เห็นว่ามันเคยเป็นนกงามอันดับหนึ่งในแผ่นดินมาก่อน

            “เชอรีน!” อัมรานคำรามลอดไรฟัน

            เขาทั้งโกรธ ทั้งขำความซุกซน แก่น เปรี้ยว เฟี้ยว ซ่าเกินเด็กของบุตรสาว

            “ปาป๊า....ฮู้ๆๆๆ “  ทาซัสและมัสซาร์ในอ้อมแขนบิดา เริ่มดิ้นและทำตามที่พี่สาวเคยสอนไว้ คู่แฝดต่างเอามือป้องปากโห่ร้องและวิ่งวนไปรอบๆ ตัว บิดา มารดา ทำตามแบบอินเดียที่พี่เชอรีนเคยสอน ชีคอัมรานที่ยังโมโหอยู่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะหลุดขำออกมา

            “เอาเข้าไป...ช่างจินตนาการจริงๆ ยัยหนูของพ่อ” เขาพึมพำเบาๆ พร้อมกับยิ้มขันท่าทีของบุตรชายฝาแฝดทั้งสอง ที่ยังวิ่งเล่นไปมาอย่างสนุกสนาน

            พันไมล์ตีไปที่แขนแกร่งของสามี พร้อมกับดุเขาเบาๆ

            “คุณให้ท้ายลูกอีกแล้วนะคะ...ที่เชอรีนซุกซนและเกเรโดยไม่เกรงกลัวใครแบบนี้ ก็เพราะคุณชอบให้ท้ายและตามใจแกจนเคยตัว ขืนปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป เชอรีนต้องเป็นเด็กเอาแต่ใจแน่ๆ”

            “แค่เรื่องเล่นสนุกของเด็กๆ คุณก็อย่าไปดุอะไรลูกมากมายนักเลย” ความรักความหลงที่ชีคหนุ่มมีต่อบุตรสาวคนโต ทุกคนทั่วบารัซล้วนประจักษ์เป็นอย่างดี ขนาดนกยูงตัวรักตัวโปรดถูกถอนขนจนเกลี้ยง กลายเป็นไก่เหงาเขาก็ยังไม่โกรธ แถมยังมองเป็นเรื่องตลก

            “มันไม่ใช่แค่นั้นนะสิคะ คุณมาดูนี่ก่อน” พันไมล์ฉุดแขนผู้นำบารัซไปดูผลงานชิ้นโบแดงที่ทำให้ทุกคนวุ่นวาย

            หน้าตาของทหารองครักษ์แต่ละคนล้วนแล้วแต่เขียวช้ำ บวมปูด ราวกับถูกของแข็งตีใส่ ทำให้อัมรานนิ่วหน้า กวาดตามองทุกคนด้วยความสงสัย ก่อนจะมาหยุดที่ตัวชายา

            “พวกเขาไปโดนอะไร...ทำไมทั้งหน้าตาและหัวถึงได้บวมปูดและแตกยับขนาดนั้น”

            “ลูกแก้วของเชอรีนค่ะ”

            “ลูกแก้ว!!” เขาหันมาถามเหมือนไม่แน่ใจ พันไมล์พยักหน้า

            “ค่ะ...เมื่อเช้าพี่แทนส่งของเล่นจากเมืองไทยมาให้หลานๆ และหนึ่งในของเล่นนั้นก็คือหนังสติ๊กค่ะ” เธออธิบาย

            อัมรานพยักหน้ารับรู้ แต่ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่า องค์รักษ์พวกนี้ไปโดนลูกแก้วจากฝีมือลูกสาวเขาได้อย่างไร

            พันไมล์เหมือนจะรู้ใจ จึงอธิบายต่อ “ฉันสั่งให้พวกเขาจับตัวเชอรีนค่ะ แม่ตัวยุ่งก็เลยใช้อาวุธคู่กายทำร้ายพวกเขา”

            คำตอบที่ได้ทำให้ผู้เป็นบิดาถึงกับอึ้งไป ไม่อาจจะแก้ต่างให้บุตรสาวได้อีก เพราะถึงขั้นลงมือทำร้ายคน แม้จะเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาก็ตาม แต่มันก็เป็นสิ่งที่ไม่ถูกต้อง

            “คราวนี้คุณคงรู้แล้วซินะคะว่า ทำไมแม่ตัวยุ่งถึงได้หนีไปซ่อนตัว”

            ชีคหนุ่มได้แต่พยักหน้า “เรื่องนี้ยัยหนูทำเกินไปจริงๆ” เขากล่าว พร้อมกับกวาดตามองหาจาบริน ซึ่งเหมือนจะยืนคอยอยู่แล้ว องครักษ์หนุ่มรีบเดินเข้ามารายงานเจ้านายทั้งสองว่า ทราบเบาะแสของคุณหนูเชอรีนแล้ว

            “ตอนนี้เชอรีนอยู่ที่ไหน” อัมรานรีบเอ่ยถาม

            “อยู่กับแม่เฒ่าที่วิหารศักดิ์สิทธิ์ครับท่านชีค”

            “เชอรีนไปที่นั่นได้ยังไง” ชีคหนุ่มย้อนถาม เพราะเขาไม่เชื่อว่าเด็กห้าขวบจะเดินทางไปที่นั่นได้โดยลำพัง

            “ทราบมาว่าคุณหนูเชอรีนบังคับให้ทหารองครักษ์พาเธอไปส่งที่นั่นครับ”

            คิ้วเข้มของผู้นำบารัซขมวดยุ่งอีกครั้ง เมื่อเอ่ยถามขึ้นมาลอยๆ โดยมิได้เจาะจงว่าถามใคร

            “บังคับ!! ด้วยวิธีไหน”

            “ก็ด้วยอาวุธประจำตัวเชอรีนน่ะสิคะ”

            เมื่อชายาเอ่ยถึงอาวุธประจำตัว อัมรานก็มีสีหน้าเครียดเคร่งมากขึ้นกว่าเดิม เขาหันไปสั่งจาบรินให้รีบไปจัดเตรียมรถ เขาและภรรยาจะเดินทางไปรับตัวเชอรีนที่วิหารศักดิ์สิทธิ์ด้วยตัวเอง

            “ครับท่านชีค”

            ยังไม่ทันที่จาบรินจะได้ไปดำเนินการตามคำสั่งของเจ้านาย เขาก็ได้ยินเสียงเรียกของบุตรชายวัยสามขวบเศษดังแทรกขึ้นมาซะก่อน

            “ท่านพ่อ”

            จาบรินหันมองไปยังทิศทางของเสียงนั้น  แล้วก็ต้องตกตะลึงกับภาพตรงหน้า ใบหน้าของลูกชายถูกวาดด้วยลิปสติกหลากสี แถมยังมีหางนกยูงมาประดับอยู่บนหัว

            “ชาคินเจ้าไปทำอะไรมา ทำไมหน้าของเจ้าถึงเป็นแบบนี้”

            “นี่ก็เป็นฝีมือลูกสาวของเราค่ะ” พันไมล์หันไปกระซิบที่ข้างหูของสามี

            อัมรานอึ้งไปชั่วขณะ เมื่อเห็นผลงานชิ้นโบแดงของบุตรสาวอันเป็นที่รัก ไม่รู้ว่าเขาควรจะโกรธหรือขำกับการกระทำของเชอรีนในครั้งนี้ดี