เดือนประดับทราย의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 10

“โอมายก๊อด! ยังมีรถจิ๊ปบุโรทั่งรุ่นนี้อยู่อีกหรือ” พันไมล์อุทานพร้อมกับกวาดสายตา มองไปรอบยานพาหนะสีดำคันเก่าๆ ที่ผู้นำบารัซคนใหม่ส่งมารับเธอและพี่ชายที่สนามบิน “รถจิ๊ปรุ่นซุปเปอร์ลายครามนี่หรือที่เพื่อนของพี่แทนส่งมารับเรา” หญิงสาวเหลือบมองพี่ชายด้วยสีหน้าประหลาดใจ เมื่อเห็นรถที่ส่งมารับตนเองและพี่ชาย ซึ่งบินจากเมืองไทยเพื่อเดินทางมาที่บารัซ ในฐานะแขกคนสำคัญของชีคอัมราน ว่าที่ผู้นำเผ่าคนใหม่ของที่นี่ แทนไทยิ้มเมื่อจับน้ำเสียงผิดหวังนั้นได้ “มันจะรอดไหม!” พันไมล์บ่นพึมพำกับตัวเอง ขณะใช้สายตาสำรวจสภาพรถจิ๊ปรุ่นเก่าสนิมจับคันดังกล่าว “ผิดหวังมากหรือพาย” พันไมล์ยักไหล่ก่อนจะพูดสวนกลับไป “ใครว่า...ประทับใจสุดๆ ต่างหาก” ปากบอกว่าประทับใจ แต่น้ำเสียงที่พูดออกมานั้น ฟังดูก็รู้ว่าอีกฝ่ายประชดประชัน แทนไทส่ายหัวทำสีหน้าอ่อนใจ “เรื่องมาก...ทำตัวเป็นคุณหนูไปได้” เธอชี้ที่ตัวเอง “อย่างพันไมล์น่ะหรือคุณหนู พูดผิดพูดใหม่ได้นะ” “ก็พี่แทนเคยคุยไว้เองไม่ใ

จากนั้นพันไมล์ก็เพลินไปกับการนั่งมองตึกรามบ้านช่อง แม้ว่าบารัซจะรับเอาอารยะธรรมของชาวตะวันตกมาบ้าง แต่ก็ถือได้ว่ายังคงรักษาความเป็นเอกลักษณ์ของชาวอาหรับไว้ได้เป็นอย่างดี อย่างการปลูกสร้างอาคารบ้านเรือนที่ทำมาจากดินของชาวบารัซที่เห็นเรียงรายอยู่นี้ ก็ได้มีการนำเอาอารยะธรรมทางตะวันตก มาผสมผสานกับเอกลักษณ์ของชาวอาหรับได้อย่างลงตัว “อีกไกลไหมคะพี่แทนกว่าจะถึงที่พัก” “ไม่ไกลหรอก อีกไม่เกินยี่สิบนาทีเราก็คงจะไปถึงที่นั่น” เมื่อเห็นอีกฝ่ายนัยน์ตาพราวระยับกับสถานที่แปลกใหม่ เขาจึงได้เอ่ยแซว “ทำเป็นตื่นเต้น จะคุยกับพวกเขารู้เรื่องไหมก็ยังไม่รู้” พันไมล์หันมาค้อนควับทันที “ไม่มีปัญหา ก่อนจะเดินทางมาที่นี่พายไปทบทวนภาษาอาหรับกับมัสตารีมาตั้งเดือนกว่า รับรองได้ว่าพายสื่อสารกับพวกเขารู้เรื่องชัวร์” เมื่อรู้ตัวว่าจะมาเที่ยวบารัชพันไมล์จึงไปเยี่ยมพี่เลี้ยงเก่าแก่ เพื่อทบทวนและฝึกพูดภาษาอาหรับอยู่เป็นเดือน ทำให้มั่นใจว่าเธอสามารถพูดและฟังภาษานี้ได้อย่างไม่ติดขัด “ฉลาดนี่ รู้จักเตรียมพร้อมด้วย...” คราวนี้แทนไทหัวเราะ ไม

ในระหว่างนั้น อัมรานได้เดินทางกลับมาถึงจัสตินพาเลซพอดี เขาได้รับรายงานว่ามีคนร้ายบุกเข้ามา จึงรีบขี่ม้าตรงมายังสวนอุทยาน โดยมียะห์ซินควบม้าตามผู้เป็นนายมาติดๆ เมื่อมาถึงจุดหมาย เขาเห็นเด็กหนุ่มรูปร่างสูงเพรียว สวมชุดแต่งกายรัดกุมสีดำ ยืนอยู่กลางวงล้อมของเหล่าทหารองค์รักษ์ ยะห์ซินนายทหารคนสนิทรีบกระโดดลงจากหลังม้า พร้อมกับตะโกนเต็มเสียง “กล้ามากนะที่บังอาจเข้ามาขโมยของที่นี่” ชีคอัมรานซึ่งยังคงนั่งอยู่บนหลังม้า จับตาดูสถานการณ์อย่างเงียบๆ สายตาของเขาจ้องมองไปที่ขโมยร่างสูงโปร่ง ซึ่งตกอยู่ในวงล้อมของเหล่าทหารองครักษ์ พันไมล์ออกอาการไม่พอใจ ที่ตนเองถูกกล่าวหาว่าเป็นหัวขโมย “ใครขโมย พูดให้ดีนะ” “ก็แกไง หลักฐานมันฟ้องอยู่ชัดๆ” “สงสัยว่าคนพวกนี้จะกินฝุ่นทรายเข้าไปเยอะ ถึงได้พูดจามั่วซั่วตลอด ระหว่างคนดีกับคนเลวก็ยังแยกไม่ออก” เธอบ่นเสียงขุ่น ใบหน้าของพันไมล์บึ้งตึง เพราะเริ่มรู้สึกหงุดหงิดที่จู่ๆ ก็ถูกยัดเยียดข้อกล่าวหาว่าเป็นขโมย ทั้งที่เธอพยายามที่จะช่วยจับขโมยให้พวกเขาด้วยซ้ำ แต่ว่

เมื่อเธอเผลอไปสบตาดุดันของชีคอัมราน พันไมล์รีบหลบสายตา บ่นพึมพำกับตัวเองว่า "งานงอกแน่แล้วเรา” พันไมล์ขยับเข้าไปยืนเบียดพี่ชาย ก่อนจะกระซิบขอความช่วยเหลือจากเขา "พี่แทนช่วยพูดกับท่านชีคทีสิ ถ้าพายถอดสร้อยเส้นนี้ออกเมื่อไร จะรีบนำกลับไปคืนให้เขาทันที" แทนไทก้มมองหน้านวลใส ที่บัดนี้จ๋อยสนิทของน้องสาวแล้วก็รู้สึกสงสาร เขาจึงหันไปช่วยพูดกับท่านชีคแทนน้องสาวของตัวเอง "คิดว่าพูดแค่นี้แล้วเรื่องมันก็จะจบลงง่ายๆ อย่างนั้นหรือ" อัมรานเอ่ยเสียงต่ำดุดัน ไม่มีท่าที่ผ่อนปรน เมื่อเจอประโยคนี้เข้าไปแทนไทก็ถึงกับพูดไม่ออกบอกไม่ถูก แต่ก็ยังไม่ละความพยายามที่จะช่วยพูดแทนพันไมล์ “เอ่อ...” "หยุด!" ชีคอัมรานยกมือห้าม “ไม่ต้องพูดอะไรแล้วแทน” "ท่านชีคครับ ผมว่าเราควรจะ..." จาบรินพยายามจะช่วยพูด แต่ก็ต้องค้างไว้เพียงแค่นั้น เพราะเขาเหลือบไปเห็นสายตาที่แสดงถึงความไม่พอใจของเจ้านายหนุ่ม “ใครถามความเห็นของนาย” คำพูดของท่านชีคทำให้จาบรินจำต้องหุบปากให้สนิท "เรื่องขโมยมัน

แทนไทหัวเราะก่อนจะพูดเปรยขึ้นมาว่า “โบราณว่าไว้เกลียดสิ่งไหนก็มักจะได้สิ่งนั้นเสมอ” “คงจะยาก เพราะเราชอบผู้หญิงที่มีนิสัยอ่อนหวาน ช่างเอาอกเอาใจ ไม่ใช่ห้าวหาญเยี่ยงผู้ชายอย่างพันไมล์” จะว่าไปแล้วทุกคนในวงสนทนาต่างก็รู้ดีว่า ในขณะที่ชีคอัมรานศึกษาอยู่ที่ต่างประเทศนั้น ชีวิตส่วนตัวของเขาก็ใช่ย่อยและไม่เบาในเรื่องอิสตรี แม้ว่าจะไม่เคยคบใครเป็นเรื่องเป็นราวจริงจัง แต่ก็มีผู้หญิงไม่น้อยกว่าสองสามคนในคราวเดียวกัน จัดอยู่ในประเภทผู้ชายที่ไม่ชอบการผูกมัด ถึงกระนั้นเขาก็ยังคงเป็นที่ชื่นชอบในหมู่สาวๆ อาจเพราะหน้าตาคมคายที่หล่อราวกับเทพบุตร ประกอบกับรูปร่างสูงใหญ่สมชายชาตรี ที่เป็นเสน่ห์ที่ดึงดูดใจให้ใครต่อใครต่างก็หลงใหลในตัวเขา ด้วยเหตุนี้จึงทำให้ชีคอัมรานไม่เคยขาดหญิงสาวข้างกาย มาเริ่มซาไปก็ตอนที่เขากลับมาใช้ชีวิตอยู่ที่บารัซ ในช่วงที่ท่านพ่อของเขายังมีชีวิตอยู่นั้น อัมรานมักจะหาโอกาสหลบไปพักผ่อน เป็นการส่วนตัวในต่างแดนอยู่บ่อยครั้ง มีเพียงองครักษ์ทั้งสามคนของเขาเท่านั้นที่คอยติดตามไปด้วย พวกเขาจึงรู้ว่าผู้เป็นเสมือนเจ้านายและเพื่อนข