บทที่ 105

            “หางนกยูง!!” ชีคอัมรานอุทานเสียงสูง

            “ใช่แล้วค่ะหางนกยูงตัวโปรดของคุณ”

            “คุณเชอรีนแต่งให้ผมครับท่านพ่อ เธอบอกว่าจะได้เหมือนกับพวกอินเดียแดง” จาบรินนิ่งไปเมื่อได้ยินคำตอบของลูกชาย

            “ตอนนี้แม่ของเจ้าอยู่ที่ไหน”

            ทันใดนั้นเองซันเดได้มาปรากฏตัวในห้องดังกล่าว พร้อมกับเอ่ยถามเจ้านายสาวด้วยความร้อนใจ

            “พบตัวคุณหนูเชอรีนหรือยังคะท่านชายา”

            “ยังไม่พบแต่รู้แล้วว่าหนีไปหลบอยู่ที่ไหน”

            ซันเดอุทานเมื่อเหลือบไปเห็นใบหน้าของบุตรชาย “ชาคินหน้าของเจ้า...”

            “ไม่ต้องห่วงนะซันเด เดี๋ยวฉันจะไปจัดการกับแม่ตัวยุ่งให้เธอเอง ตอนนี้เธอพาชาคินไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน”

            “ค่ะท่านชายา” ซันเดรับคำสั่ง ก่อนจะหันไปพูดกับลูกชายของตนเอง “ชาคินเจ้าตามแม่มานี่”

            ทันทีที่เชอรีนรู้ว่าบิดามารดากำลังเดินทางมารับตัวเธอที่วิหารแห่งนี้ ทำให้ต้องรีบไปหาที่หลบซ่อนตัว เพราะก่อนหน้าที่จะเดินทางมาที่นี่เธอได้ทำเรื่องวุ่นวายไว้หลายเรื่อง ทั้งจับตัวน้องชายฝาแฝดและชาคินมาแต่งตัวเลียนแบบพวกอินเดียแดง โดยนำลิปสติกและเครื่องสำอางของมารดา มาเขียนหน้าเขียนตาให้บุคคลทั้งสาม แถมยังสั่งแกมบังคับให้คนไปนำหางนกยูงตัวโปรดของบิดา มาทำเป็นที่คาดหัวและนำมาประดับตกแต่ง ตามตัวหนูน้อยทั้งสามให้เหมือนกับพวกอินเดียแดง

            ความผิดสองเด้งแบบนี้ไม่ทำให้หนูน้อยหนักใจ ถึงขนาดต้องมาหาที่หลบซ่อนตัวเท่ากับการที่แม่หนูลงมือทำร้ายทหารองค์รักษ์ที่กำลังปฏิบัติหน้าที่ เรื่องนี้แม้เชอรีนจะมีอายุเพียงแค่ห้าขวบ แต่ก็ทราบดีว่าถ้าบิดาทราบเรื่องจะต้องไม่พอใจแน่นอน แต่แม่หนูถือคติว่ารู้เอาตัวรอดเป็นยอดดี เกิดอะไรก็ตามหนีมาตั้งหลักก่อนดีที่สุด

            เธอจำต้องหาที่หลบซ่อนตัวชั่วคราว และฐานใต้รูปสลักขององค์พระแม่เทพีรีฮานน่า น่าจะถือได้ว่าเป็นสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุด เพราะสถานที่แห่งนี้แม่เฒ่าใช้สำหรับประกอบพิธีบูชาองค์มหาเทพ เพื่อสื่อสารกับองค์เทพีรีฮานน่า ซึ่งเป็นเขตหวงห้ามมิให้คนนอกเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต จึงนับว่าปลอดภัยที่สุด

            ในขณะที่กำลังคลานเข้าไปหาที่ซ่อนอยู่นั้น เชอรีนจึงได้เห็นว่าที่ซ่อนตัวประจำของตนเอง ถูกยึดครองโดยเด็กหนุ่มอายุประมาณสิบขวบ ที่หน้าตาเปื้อนฝุ่นทราย เนื้อตัวสกปรกมานั่งหลบซ่อนอยู่ และกำลังมองมาที่เธอด้วยสายตาหวาดระแวง เขาขยับร่างผอมกระด้างของตัวเองเบียดแนบกำแพงยิ่งขึ้น

            ยิ่งเมื่อดวงตาคมกริบดำสนิท ประสานนิ่งเข้ากับดวงตากลมโต ใสกระจ่างสีน้ำตาลซึ่งอ่อนใสไร้เดียงสา เด็กหนุ่มจึงจ้องเขม็งกลับไปด้วยแววตาดุดัน

            “ไสหัวไป” เขาคำรามเสียงแหบแห้งลอดไรฟันดุดัน

            เชอรีนชะงักค้าง แต่แม่หนูหรือจะหนี เด็กน้อยเท้าสะเอวจ้องมองเขา

            “นายเป็นใคร เข้ามาทำอะไรที่นี่” เชอรีนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไร้เดียงสา

            พ่อหนุ่มน้อยมองตรงมาที่เชอรีนด้วยสายตาหวาดระแวง ก่อนจะตวัดสายตาผ่านเด็กหญิงไป ราวกับว่าเธอไม่มีตัวตนอยู่ในห้องนี้ เชอรีนผู้ไม่คุ้ยกับการไม่ถูกใส่ใจ จึงขยับไปใกล้แล้วถามย้ำอีกครั้งว่า

            “นายเป็นใคร!?”

            เด็กหนุ่มกัดฟันแน่น แสร้งไม่ได้ยินคำถามนั้น มองเมินไปทางอื่น

            “หูไม่ดีหรือไง ถามทำไมไม่ตอบ” เชอรีนถามอีกครั้ง

            คิ้วเรียวขมวดยุ่ง ลืมปัญหาวุ่นวายของตัวเองไปในทันที เมื่อมีของเล่นแปลกใหม่มาให้เล่นอยู่ตรงหน้า

            “แม่นมที่โรงผ้าก็หูไม่ค่อยดี แต่นั่นเพราะเขาแก่แล้ว” แม่หนูน้อยถามอย่างสงสัย ชะโงกไปดูอีกฝ่ายใกล้ๆ อีกครั้ง

            “แต่นายไม่แก่ ทำไมหูถึงไม่ได้ยิน” เด็กน้อยถามอย่างไร้เดียงสา

            นอกจากอีกฝ่ายจะไม่สนใจตอบแล้ว ยังปัดมือเล็กที่เอื้อมมาจะจับที่ใบหูเขาเต็มแรง

            “โอ๊ย! เจ็บนะ” เชอรีนร้อง

            “ไปให้พ้น ” เขาตวาด น้ำเสียงวางอำนาจ

            หนูน้อยเชอรีนไม่พอใจที่ถูกอีกฝ่ายเอ่ยปากไล่กันซึ่งหน้า เพราะตั้งแต่เกิดมาก็ยังไม่เคยมีใครกล้าพูดจาเช่นนี้กับเธอมาก่อน ที่ผ่านมามีแต่คนรักและคนตามใจเธอมาโดยตลอด ไม่ว่าจะต้องการอะไรก็ไม่มีใครกล้าขัดใจ ยกเว้นมารดา แล้วเขาเป็นใครจึงกล้ามาพูดจาไล่เธอเช่นนี้

            “เราไม่ไป นายมีสิทธิอะไรมาไล่เรา” เชอรีนตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง

            “พูดมาก...น่ารำคาญจริง” พ่อหนุ่มน้อยพูดเสียงเข้ม พร้อมกับขึงตาใส่เชอรีน

            “กล้าดียังไงมาว่าเรา ไม่รู้หรือไงว่าเราเป็นใคร”

            เชอรีนเอ่ยพร้อมกับยืนจังก้าอยู่ตรงหน้าเด็กหนุ่มรุ่นพี่ในท่าพร้อมลุย แม้ว่าเขาจะตัวโตกว่าแต่คนอย่างเธอไม่เคยกลัวใคร

            “ยัยเด็กบ้า ไปให้พ้นๆ  ไป!” เขาตวาด พร้อมกับขยับตัวออกจากที่ซ่อน เมื่อเห็นว่าไม่น่าจะปลอดภัยอีกต่อไป หากเด็กหญิงตัวน้อยไปบอกพ่อแม่ ไม่แคล้วเขาต้องถูกจับตัวได้อย่างแน่นนอน

            เชอรีนเม้มปากด้วยความไม่พอใจ เมื่อได้ยินคำขับไล่ราวกับเธอเป็นหมูเป็นหมาจากปากเด็กหนุ่ม นัยน์ตาของแม่หนูน้อยเปล่งประกายวาวโรจน์

            “นายแอบเข้ามาในนี้ได้ยังไง ที่นี่เขาห้ามไม่ให้คนนอกเข้า”

            “เรื่องของเราไม่ใช่ธุระกงการอะไรของเจ้า จะไปไหนก็ไป ยังไม่รีบไปอีก” หนุ่มน้อยเอ่ยปากไล่แล้วไล่อีก แต่ดูเหมือนว่าแม่หนูน้อยตรงหน้าจะฟังไม่เข้าใจ

            “ไปก็ได้ แต่นายต้องไปกับเราด้วย”

            เชอรีนพูดพร้อมกับเดินตรงเข้าไปฉุดมือพ่อหนุ่มน้อยคนดังกล่าว แต่อีกฝ่ายไม่ยอมทำให้มีการยื้อยุดฉุดกระชากกัน สุดท้ายเด็กชายคนนั้นกัดแขนเชอรีนสุดแรงจนเลือดไหลซึมออกมา เพื่อให้เธอปล่อยมือเขา

            “โอ๊ย! เจ็บนะไอ้หมาลอบกัด” เชอรีนสะบัดมือที่ถูกกัดจนเลือดซึม เจ็บจนน้ำตาคลอ ยืนร้องไห้มองเด็กหนุ่มอย่างเจ็บแค้น ซึ่งอีกฝ่ายไมได้สนใจจะเข้ามาปลอบอะไร กลับเหลียวมองรอบตัวเพื่อหาทางหลบหนีต่อไป

            แม่หนูน้อยโมโหเดือดที่โดนกัด และอีกฝ่ายไม่คิดจะขอโทษ “นาย!...” เธอตวาด

            เขาหันกลับมามอง

            “รู้จักเชอรีนน้อยไปซะแล้ว” ว่าแล้วมือน้อยๆ ก็จึงหยิบหนังสติ๊กพร้อมลูกหินซึ่งเป็นอาวุธคู่กายชิ้นใหม่ ที่ลุงแทนไทส่งมาให้จากเมืองไทย ยิงใส่อีกฝ่ายด้วยความแม่นยำ

            “เยส!!”

            หนูน้อยเชอรีนพึงพอใจในผลงาน ความแม่นยำของตนเองได้เพียงแค่เสี้ยววินาที แต่เมื่อเห็นคิ้วของคู่ต่อสู้แตกเลือดไหลอาบหน้าก็รู้สึกตกใจ ทำให้ผงะก้าวถอยหลังไปและเตรียมที่จะเผ่นหนี หนุ่มน้อยคนดังกล่าวโมโหเดือดตวาดก้อง พร้อมกับจะคว้าตัวแม่หนูน้อยมาลงโทษ แต่เชอรีนแสนฉลาดรู้ตัวก่อนจึงใช้ความไววิ่งหนีไปได้อย่างหวุดหวิด

            “ยัยหมาบ้า ประสาทเสียจะรีบไปไหน“

            “ใครจะโง่อยู่ให้นายจับตัว”

            “กลัวจนหัวหดน่ะสิไม่ว่า”

            “ใครบอกว่ากลัว เราจะไปตามคนมาช่วยต่างหาก รออยู่ตรงนี้นะ อย่าเพิ่งหนีไปไหน”

            เชอรีนตะโกนตอบกลับไปอย่างไม่ยอมลดลาวาศอก แม้จะยังปากเก่งแต่เลือดที่ไหลลงมาไม่หยุดทำให้เธอเร่งฝืเท้ายิ่งขึ้น เพื่อไปตามแม่เฒ่ามาช่วยคู่กรณี