บทที่ 99

            เมื่อไปถึงก็เห็นเพียงซันเดที่ทรุดนั่งกุมท้องอยู่ที่พื้นตามลำพัง เขาพบร่องรอยของการต่อสู้

            “ซันเด...ชายาล่ะ” ชีคหนุ่มเอ่ยถามด้วยความร้อนใจ

            ซันเดเงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นว่าเป็นใคร เธอก็ปล่อยโฮ เขย่าแขนท่านชีคบอกเสียงสั่นเครือ “ท่านชีคคะ ท่านชายา...” เธอร้องบอกเสียงเจือสะอื้น

            “ใจเย็นๆ ชายาทำไม เล่ามาซิว่าเกิดอะไรขึ้น” เขาถาม แม้พอจะเดาอะไรได้ลางๆ แต่ต้องการถามให้แน่ใจ

            “ท่านฮาร์มาลมาจับตัวท่านชายาไปค่ะ” ซันเดบอก และชี้ไปทางประตูด้านหลัง “เขานำตัวท่านชายาหนีไปทางด้านนั้น”

            อัมรานพยักหน้า พยุงคนสนิทของพันไมล์ขึ้นนั่ง พร้อมกับหันไปบอกทหารที่ติดตามมาให้ดูแลซันเด ก่อนจะสั่งให้ทหารอีกสองนายตามเขาไป

            ซันเดมองตามหลังชีคหนุ่มไปด้วยความเป็นห่วง โดยไม่ลืมที่จะร้องบอกเจ้านายหนุ่ม

            “ท่านชีคระวังตัวด้วยนะคะ ท่านฮาร์มาลมีปืนค่ะ”

            ใช้เวลาไม่นานอัมรานก็ตามท่านอาทัน ฮาร์มาลยืนจนมุมอยู่ที่ริมสระน้ำซึ่งอยู่ด้านหลังจัสตินพาเลซ  

            สภาพของฮาร์มาล ไม่เหลือคราบของเสือเฒ่าที่เจนสนามอีกแล้ว มีเพียงสภาพของหมาจนตรอกที่ยึดพันไมล์ไว้เป็นตัวประกัน

            “ท่านอา ปล่อยพายเถอะครับ แล้วผมจะปล่อยท่านอาไป” อัมรานเจรจา

            ฮาร์มาลระเบิดเสียงหัวเราะแบบคลุ้มคลั่งไร้สติ “ให้ปล่อยตัวมัน ฝันไปเถอะ มันต้องตาย” เขาร้องบอก มือที่ถือปืนสั่นเทาด้วยความเหนื่อยหอบ

            พันไมล์พยายามดิ้นรนขัดขืน แต่ร่างกายและเรี่ยวแรงไม่เป็นใจ แม้ปกติเธอจะมีฝีมือการต่อสู้และร่างกายที่แข็งแรง แต่การถูกจับตัวไปทรมานในครั้งนี้ดูดพลังของเธอไปจนหมดสิ้น ส่งผลให้เธอแทบไม่มีแม้แต่แรงที่จะทรงตัว

            “อัมราน” พันไมล์อุทานอย่างดีใจ เมื่อเห็นสามีตามมาช่วย

            ฮาร์มาลกระชากผมยาวสลวยจนหญิงสาวหน้าหงาย “ไม่ต้องดีใจไป ไม่มีใครช่วยแกได้หรอก วันนี้แกต้องตาย ตายสถานเดียวเท่านั้น”

            “เจ็บนะ” เธอร้องบอก หน้าหงายไปด้านหลังตามแรงกระชาก

            “ใจเย็นๆ ก่อนดีไหมครับท่านอา” อัมรานพยายามต่อรอง และแอบส่งสัญญาณให้ลูกน้องมือดีค่อยๆ ล้อมตัวอาของเขาไว้อย่างใจเย็น

            “ไม่เย็นโว้ย พวกแกต้องตายทุกคน โดยเฉพาะแก...อัมราน...แกจะต้องเจ็บปวดไปตลอดชีวิต” เขาหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

            “ท่านอา...เรามาคุยกันดีกว่าครับ” อัมรานขยับเข้าไปใกล้ยิ่งขึ้น แต่ฮาร์มาลเหมือนจะสังเกตเห็น เขาลากพันไมล์ถอยหลังไปจนมาถึงขอบสระน้ำขนาดใหญ่ของวัง

            ชีคหนุ่มค่อยๆ วางปืนลง ยกมือขึ้นทั้งสองข้างเป็นทียอมแพ้ “ผมไม่มีอาวุธแล้ว หากท่านอาต้องการตัวประกัน ปล่อยพันไมล์เพื่อแลกกับตัวผมดีกว่าครับ”

            “ไม่ต้องมาทำตัวเป็นพระเอก ข้าไม่มีวันเชื่อคำพูดของเจ้าอีกแล้ว ไม่ว่ายังไงวันนี้นังนี่ก็ต้องตาย”

            แต่ก่อนที่ฮาร์มาลจะเหนี่ยวไกปืน พันไมล์อาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายไม่ทันได้ระวังตัว กระทุ้งศอกไปยังท้องของเสือเฒ่า และกระทืบเท้าเขาเต็มแรง พร้อมสะบัดตัวให้หลุดจากการเกาะกุม วิ่งตรงมาหาอัมรานที่รอรับช่วงต่ออยู่แล้ว

            อัมรานกอดพันไมล์พากลิ้งตัวหลบกระสุนของฮาร์มาล ที่ยิงสาดใส่ทั้งคู่มาได้อย่างเฉียดฉิว ทหารที่ยืนเล็งอยู่แล้วก็รัวกระสุนใส่ร่างของเสือเฒ่าไม่ยั้งเช่นกัน ฮาร์มาลเหลือบมองหลานชายเป็นครั้งสุดท้ายด้วยสายตาเคียดแค้น ก่อนจะทรุดตัวล้มลงและตกลงไปในสระน้ำ เปลี่ยนน้ำสีฟ้าใสให้กลายเป็นสีเลือดแดงก่ำไปในพริบตา อัมรานประคองร่างชายาเดินมาหยุดดูร่างของท่านอาด้วยสีหน้าสลด เศร้าใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น หากเราลุ่มหลงมัวเมาอยู่กับอำนาจโดยขาดสติ ชีวิตก็จะมีแต่ความหายนะเท่านั้น สำหรับนายทหารและผู้สมรู้ร่วมคิดกับผู้สำเร็จราชการ ก็ถูกดำเนินคดีและรับโทษทัณฑ์กันไปตามความผิดที่เคยก่อไว้ 

            ชีคอัมรานคิดที่จะปกปิดข่าว และจัดการทุกอย่างแบบเงียบๆ เพราะเห็นแก่ความสัมพันธ์ของท่านอา เขาจึงปล่อยข่าวว่าผู้สำเร็จราราชการเสียชีวิต เพราะอุบัติเหตุทำปืนลั่นใส่ตัวเอง และให้จัดพิธีศพอย่างสมเกียรติตามราชพิธีของบารัซทุกขั้นตอน รวมถึงได้ประกาศไว้ทุกข์เป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ มีคนเพียงไม่กี่คนที่ทราบความจริงที่เกิดขึ้น ข่าวการเสียชีวิตของผู้สำเร็จราชการบารัซ ได้สร้างความเศร้าสลดใจให้กับทุกคน

           

            หลังจากถูกจับตัวไปครั้งนั้น สุขภาพของพันไมล์ยังไม่ฟื้นคืนกลับมาแข็งแรงเหมือนเดิม เธอถูกสามีบังคับให้พักฟื้นอยู่แต่ภายในห้อง โดยมีซันเดและมีอามาคอยอยู่ดูแล เย็นวันนี้ก็เช่นกัน พันไมล์สังเกตเห็นท่าทางผิดปกติของซันเด ที่ดูราวกับว่ากำลังวิตกกังวลใจกับอะไรบางอย่างจึงเรียกตัวมาสอบถาม หลังจากนั้นเธอก็ตรงไปยังห้องทำงานของชีคอัมราน

            ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปก็พบจาบรินนั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าผู้นำบารัซ โดยมียะห์ซินและวาคิมยืนอยู่ไม่ห่าง อัมรานเดินตรงเข้าไปประคองร่างบางมานั่งลงที่โซฟา

            “คุณยังอ่อนเพลียอยู่เลย มาที่นี่ทำไม หรือว่ามีอะไรเร่งด่วนจะคุยกับผม”

            “ฉันได้ยินว่าคุณจะสั่งลงโทษจาบรินจริงหรือเปล่าคะ” พันไมล์เอ่ยถามด้วยสีหน้ากังวลใจ

            “คุณก็รู้นี่คะว่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นมันไม่ใช่ความผิดของเขา”

            “ได้ยินหรือยังจาบริน” ชีคหนุ่มหันไปพูดกับองครักษ์คนสนิทของตน

            คำพูดของผู้นำบารัซทำให้คิ้วเรียวสวยของพันไมล์ขมวดยุ่ง ด้วยไม่เข้าใจความหมายของเขา อัมรานจึงต้องหันมาไขข้อสงสัยให้ภรรยา

            “ผมไม่เคยมีความคิดที่จะสั่งลงโทษจาบริน แต่เขามาเซ้าซี้จะขอรับโทษที่บกพร่องต่อหน้าที่”

            “ในเมื่อไม่มีความผิดก็ไม่จำเป็นต้องรับโทษทัณฑ์อะไรทั้งนั้น”

            “ได้ยินแล้วใช่ไหมจาบริน ลุกขึ้นได้แล้ว หรือนายอยากจะคุกเข่าอย่างนี้ทั้งวัน”

            จาบรินลุกขึ้นตามคำสั่งของเจ้านายหนุ่ม

            “คุณรู้ได้ยังไงว่าผมจะสั่งลงโทษจาบริน” เขาถามเสียงขรึม

            “ฉันรู้จากซันเดค่ะ ก็เลยรีบมาที่นี่ ซันเดเป็นห่วงเกรงว่าคุณจะสั่งประหารจาบริน”

            คำตอบของพันไมล์สร้างความประหลาดใจให้สามองครักษ์หนุ่ม