บทที่ 47

            ผู้นำบารัซกลับมาเปลี่ยนเครื่องแต่งตัวในสายวันต่อมา เพื่อไปร่วมงานเลี้ยงที่ฝ่ายวัฒนธรรมจัดขึ้นก่อนวันบุหลันโซฮา แต่เขายังไม่เห็นแม้แต่เงาของพันไมล์ มีเพียงฟาร์ฮาเท่านั้นที่เข้ามาทำหน้าที่ดูแลเขา

            “พันไมล์หายไปไหน ทำไมถึงไม่มาดูแลผมตามหน้าที่” อัมรานเอ่ยถาม

            “เธอไม่ได้หายหน้าไปไหนหรอกค่ะท่านชีค แต่ไปช่วยดูแลบุตรสาวของท่านหัวหน้าเผ่าเฮฌามาค่ะ”

            คำตอบของฟาร์ฮาสร้างความประหลาดใจให้กับชีคหนุ่ม คิ้วของเขาขมวดยุ่ง

            “ทำไมต้องเป็นพันไมล์ ในเมื่อจัสตินพาเลซมีคนคอยทำหน้าที่นี้อยู่แล้ว”

            “ไม่ว่าใครทำอะไรให้ก็ไม่ถูกใจเธอค่ะ โน่นก็ไม่เอา นี่ก็ไม่ได้ ชาร้อนมากเกินไปเธอก็ไม่ดื่ม พอไปเปลี่ยนมาให้ใหม่ เธอก็บอกไม่เอาแล้วจะดื่มกาแฟแทน ชุดที่เราจัดเตรียมมาให้ เธอก็ติว่าสีนี้ไม่เหมาะกับสีผิวของเธอ ให้ไปเปลี่ยนมาใหม่ เปลี่ยนแล้วเปลี่ยนอีกก็ยังไม่ถูกใจ คนของเราที่ถูกส่งเข้าไปทำหน้าที่คอยรับใช้คุณลัยลา ต่างก็พากันส่ายหัวในความเรื่องมากของเธอ”

            “แล้วพันไมล์ไปยุ่งอะไรกับเขา ไม่ใช่หน้าที่ซะหน่อย”

            อัมรานโมโห เมื่อรู้ว่าลัยลาไม่รู้จักกาลเทศะ บังอาจมาใช้พันไมล์ราวกับเธอเป็นคนรับใช้ ทั้งที่เธอเป็นแขกคนสำคัญของเขา ที่สำคัญไปกว่านั้นภายในจัสตินพาเลซมีคนทำหน้าที่นี้อยู่มากมาย เขาไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเป็นพันไมล์

            ฟาร์ฮายิ้มเมื่อเห็นเจ้านายหนุ่มแสดงอาการหงุดหงิด

            “คุณลัยลาเธอมาขอร้องให้คุณพันไมล์ ไปช่วยดูแลเธอแทนคนที่เราส่งไปทำหน้าที่นี้ค่ะ เธอบอกว่าไม่คุ้นเคยกับสถานที่และผู้คนที่นี่ รู้จักก็แต่คุณพันไมล์คนเดียวเท่านั้น ก็เลยขอร้องให้คุณพันไมล์ช่วยทำหน้าที่นี้แทน”

            ชีคหนุ่มแม้จะหงุดหงิด แต่เขาก็ไม่ออกความเห็นอะไร ยอมให้ฟาร์ฮาทำหน้าที่ดูแลเขาแทนพันไมล์

            ทันทีที่อัมรานลงมาด้านล่างเพื่อเตรียมตัวเดินทางไปยังสถานที่จัดเลี้ยง เขาก็พบว่าลัยลาซึ่งอยู่ในชุดที่เรียบร้อยสวยงามมายืนดักรอเขาอยู่

            “ท่านชีคกำลังจะไปงานเลี้ยงใช่ไหมคะ ลัยลาขอไปด้วยคนนะคะ”

            เมื่อบุตรสาวของหัวหน้าเผ่าเฮฌามาเห็นชีคหนุ่มยังคงนิ่งเฉย ทำให้เธอต้องเอื้อนเอ่ยวาจาเพื่ออธิบายให้เขาเข้าใจ

            “ท่านลุงรู้ว่าลัยลามาพักอยู่ที่นี่ ก็เลยเดินทางมาพบและชักชวนให้ไปร่วมงานเลี้ยงที่ท่านลุงจัดขึ้น”

            หญิงสาวสังเกตเห็นชีคหนุ่มเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ จึงกล่าวชี้แจงเพิ่มเติม

            “ลัยลาหมายถึงท่านรัฐมนตรีกระทรวงวัฒนธรรม เราเป็นญาติกันค่ะ เมื่อท่านลุงชวนลัยลาก็เลยรับปากว่าจะไป แต่ไม่รู้ว่าจะไปอย่างไรก็เลยจะขอไปที่นั่นพร้อมกับท่านชีค ได้ใช่ไหมคะ หวังว่าจะไม่เป็นการรบกวนท่านชีคมากจนเกินไป”

            “ได้สิ...ถึงยังไงผมก็ต้องไปที่งานเลี้ยงนั้นอยู่แล้ว”

            “ขอบคุณมากนะคะท่านชีค ที่ยอมให้ลัยลาเดินทางไปที่นั่นพร้อมกับท่านชีค”

            ลัยลาแอบยิ้มที่ทุกอย่างดูจะเป็นไปตามแผน เธอตั้งใจที่จะไปเปิดตัวต่อทุกสื่อในงานพร้อมกับท่านชีค

           

การออกงานบุหลันโซฮาของชีคอัมรานในครั้งนี้ เป็นที่สนใจของสื่อมวลชนตามคาด เพราะทันทีที่ผู้นำบารัซปรากฏตัวขึ้น กองทัพนักข่าวต่างก็พร้อมใจกันเข้ามาขอสัมภาษณ์ชีคหนุ่ม ที่เดินทางมาพร้อมกับสาวสวยนิรนาม ทุกคนล้วนให้ความสนใจหญิงสาวที่ยืนเคียงข้างชีคอัมราน พวกเขาต่างสงสัยว่าหญิงสาวผู้โชคดีคนนั้นเป็นใครมาจากไหน

            ฮาร์มาลจ้องมองหลานชาย ที่กำลังยืนให้นักข่าวถ่ายภาพด้วยสายตาเคียดแค้นชิงชัง ตอนแรกเขาประเมินอัมรานว่าไร้พิษสงและเป็นเพียงลูกไก่ในกำมือ ที่จะบีบก็ตายจะคลายก็รอด

            แต่แท้จริงแล้วหาเป็นเช่นนั้นไม่ ขนาดเขาทำทุกวิถีทางที่จะกำจัดหลานชายออกไปให้พ้นทาง แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะดวงดีรอดมาได้ทุกครั้ง ทำให้เขาเจ็บใจมาจนถึงทุกวันนี้ที่ทำอะไรเสือร้ายตัวนี้ไม่ได้เลย ทุกอย่างล้วนผิดแผนไปหมด

            หลังจากยืนให้นักข่าวถ่ายภาพอยู่ครู่หนึ่ง อัมรานก็ขอตัวเดินแยกจากมา โดยเจตนาที่จะทิ้งลัยลาไว้กับนักข่าวเพียงลำพัง และเมื่อหันไปเห็นผู้เป็นอาจึงเดินตรงเข้าไปทักทาย

            “เข้าใจเปิดตัวนี่...หลังจากหายไปนาน" ฮาร์ามาลถามพร้อมกับปลายหางตาไปทางลัยลา

            อัมรานมองตามสายตาของท่านอา รอยยิ้มบางผุดขึ้นอย่างเป็นปริศนา

            "ท่านอาสนใจเธอหรือครับ แม้จะเด็กไปนิดแต่ก็อยู่ในเกณฑ์ที่ท่านอาน่าจะชอบ"

            ฮาร์มาลชักสีหน้า แต่ชีคหนุ่มไม่สนใจ เรื่องรสนิยมความชอบเด็กสาวๆ ของฮาร์มาลเป็นที่เลื่องลือ ใครๆ ต่างก็ทราบถึงรสนิยมในเรื่องนี้ของเขาเป็นอย่างดี

            ฮาร์มาลหัวเราะ "คนนี้อาขอผ่าน...ดูท่าเขาจะชอบหลานมากกว่า...เปิดตัวได้ดีนะ ไม่นานบารัซคงได้รับข่าวดี"

            อัมรานไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ ใบหน้าหล่อเหล่าปรากฏรอยยิ้มที่ฮาร์มาลรู้ว่าเป็นรอยยิ้มเยาะ

            "ครับ ข่าวมักจะสร้างความประหลาดใจให้เราได้เสมอ" คราวนี้ฮาร์มาลไม่คิดที่จะรักษามารยาท

            ชายชรามีท่าทีเดือดดาล แต่เมื่อกวาดตามองไปรอบๆ เห็นทุกคนกำลังจับตามองเขากับชีคอัมรานเป็นตาเดียว จึงเลือกที่จะไม่แสดงออกถึงความโกรธนั้น พร้อมกับเบี่ยงประเด็นในการสนทนา

            “หลานเข้าใจเลือกใช้คน”

            “ผู้นำที่ดีควรจะใช้คนให้ถูกกับงาน” อัมรานตอบด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

            “คนที่อาแนะนำไปไม่ดีตรงไหน”

            “ไม่ใช่ไม่ดีครับท่านอา แต่ผมเห็นว่าเขายังไม่เหมาะสมกับตำแหน่งเหล่านั้นมากกว่า ผมก็เลยปรับเปลี่ยนไปตามความเหมาะสม”

            “ไม่เหมาะยังไง”

            “ก็คนของท่านอาเชี่ยวชาญทางด้านข่าวกรอง แต่ท่านอากลับแต่งตั้งให้เขามาคุมคลังอาวุธ ผมเห็นว่ามันไม่เหมาะก็เลยปรับเปลี่ยน และคนที่ท่านอาเลือกมาบางคนวัยวุฒิยังไม่ถึง ก็ต้องเป็นผู้ช่วยไปก่อนจริงครับท่านอา”

            คำตอบของอัมรานทำให้ฮาร์มาลโกรธแค้นหนักขึ้นกว่าเดิม เขาได้แต่ขบกรามแน่น และเลือกที่จะพูดเบี่ยงประเด็น

            “อาได้ข่าวมาว่าหลานถูกลอบทำร้าย”

            อัมรานยิ้มเยาะที่มุมปาก และตอบด้วยน้ำเสียงหมางเมิน “การข่าวของท่านอาไวเช่นเคยนะครับ”

            “แล้วอาการเป็นไง ดีขึ้นหรือยัง”

            ฮาร์มาลถามเหมือนห่วงใย แต่สายตากลับเป็นตรงกันข้าม

            “ขอบคุณสำหรับความห่วงใย แต่ผมมันเป็นพวกกระดูกเหล็ก ไม่ยอมตายง่ายๆ หรอกครับ”

            “นับว่าเจ้ายังโชคดีที่รอดมาได้และเดินทางกลับมาได้ทันเวลา ตอนที่อาได้ยินข่าวว่าเจ้าถูกลอบทำร้ายก็อดเป็นห่วงไม่ได้ แต่เห็นเจ้าไม่เป็นอะไรแบบนี้ก็ค่อยเบาใจ”

            “ไม่ต้องห่วงครับท่านอา ไอ้พวกที่ชอบทำตัวเป็นหมาลอบกัด ทำอะไรผมไม่ได้หรอกครับ”

            ผู้สำเร็จราชการบารัซรู้สึกโกรธมาก ที่ตนเองถูกเด็กเมื่อวานซืนอย่างอัมรานหลอกด่า

            เมื่อพิธีการสำคัญกำลังจะเริ่มต้นขึ้น อัมรานโค้งคำนับให้ฮาร์มาล พร้อมกับเอ่ยปากขอตัวเดินจากไป ทิ้งให้ฮาร์มาลยืนเดือดดาลจนยากที่จะระงับอารมณ์ไว้ได้อยู่เพียงลำพัง

            ผู้นำบารัซกล่าวเปิดงานด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เขาอยู่ร่วมงานไม่นานก็ปลีกตัวออกมาโดยไม่บอกกล่าวใคร แต่ได้สั่งกำชับให้วาคิมรอกลับพร้อมลัยลา