บทที่ 46

            ทันทีที่กลับมาถึงจัสตินพาเลซชีคอัมรานได้เรียกตัวท่านนายพล ซึ่งดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีกลาโหมและนายพลด้านการทหารที่เกี่ยวข้องเข้าพบเป็นการด่วน เพื่อสอบถามเกี่ยวกับคำสั่งโยกย้ายกำลังพลโดยพลการของผู้สำเร็จราชการบารัซ

            “เรื่องนี้มันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไรครับท่านนายพล”

            “เมื่อสองสามวันก่อนท่านฮาร์มาลมาที่กรม เพื่อขอรายละเอียดเกี่ยวกับตำแหน่งทางการทหารของเราครับท่านชีค หลังจากนั้นไม่นานท่านก็มีคำสั่งแต่งตั้งโยกย้ายอย่างเป็นทางการ พอผมทราบเรื่องก็รีบสั่งให้คนของผมแจ้งเรื่องนี้ให้ท่านชีคทราบโดยด่วน ก่อนที่จะมีการประกาศออกไปอย่างเป็นทางการ”

            “ผมว่าท่านฮาร์มาลตั้งใจที่จะเปลี่ยนถ่ายกำลังพล โดยใช้คนของฝ่ายตนเองเข้ามาแทนที่ทหารของฝ่ายเราครับท่านชีค” รัฐมนตรีกลาโหมคาดคะเน

            “แล้วท่านนายพลก็จะยอมทำตามคำสั่งของท่านอา”

            “ไม่ใช่เช่นนั้นครับ แต่ท่านฮาร์มาลใช้สิทธิของการเป็นผู้สำเร็จราชการ เซ็นคำสั่งโยกย้ายกำลังพลบางส่วน โดยนำคนของตนเองเข้ามาดำรงตำแหน่งแทนคนเดิมในช่วงเวลาที่ท่านชีคไม่อยู่ ผมไม่สามารถที่จะขัดขืนคำสั่งเหล่านั้นได้ จึงสั่งให้คนของผมแจ้งเรื่องนี้ให้ท่านชีคทราบ”

            เมื่ออัมรานได้ความชัดเจนว่าท่านอา ถือโอกาสใช้ช่วงที่เขาไม่อยู่ในบารัซ ปรับเปลี่ยนตำแหน่งผู้นำทางด้านการทหารโดยพลการ การกระทำเหล่านั้นของท่านอาทำให้เขาโกรธมาก

            แต่ก็ยังคงนิ่งเฉยไม่แสดงออกให้คนอื่นรับรู้ถึงความรู้สึกนึกคิดของตนเอง

            “ท่านชีคจะดำเนินการเกี่ยวกับเรื่องนี้ต่อไปอย่างไรครับ” รัฐมนตรีกลาโหมเอ่ยถามผู้นำบารัซ

            ตอนแรกชีคอัมรานใช้ความนิ่งแทนคำตอบ ซึ่งแม้แต่ยะห์ซินที่คอยติดตามเจ้านายหนุ่มมานาน ก็ยังมิอาจเดาใจชีคหนุ่มได้ว่าเขาคิดเช่นไรกับสถานการณ์นี้

            อัมรานคาดเดาว่าการที่ท่านอาของเขา พยายามที่จะแทรกแซงทางการทหาร โดยการส่งสายของตนเองเข้ามาดำรงตำแหน่งนั้น ก็เพื่อเตรียมปูทางที่จะยึดอำนาจไปจากเขาในอนาคต ซึ่งเขาจะไม่ยอมให้เหตุการณ์เช่นนี้มันเกิดขึ้นเด็ดขาด หลังจากนิ่งเงียบอยู่นานชีคหนุ่มก็เอ่ยออกมาในที่สุด

            “พรุ่งนี้ท่านนายพลประกาศคำสั่งแต่งตั้งโยกย้ายตำแหน่งทางการทหารได้เลยนะครับ”

            แม้รัฐมนตรีกลาโหมจะแปลกใจกับการตัดสินใจของผู้นำบารัซ แต่ในเมื่อเป็นคำสั่งเขาก็ต้องทำตามอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

            ‘ว่าไงว่าตามกัน’

            จากนั้นเขาก็เอ่ยปากขอตัวกลับ และรับปากว่าพรุ่งนี้จะดำเนินการทุกอย่างตามคำสั่งของท่านชีค

            “เชิญครับ”

            “ผมเชื่อว่าการโยกย้ายทางด้านการทหารในครั้งนี้ของท่านฮาร์มาล จะต้องมีแผนการอะไรบางอย่างซ่อนอยู่เบื้องหลังแน่ เราควรรับมือกับเรื่องนี้อย่างไรดีครับท่านชีค” ยะห์ซินเอ่ยเมื่ออยู่ด้วยกันตามลำพัง

            “คงต้องรอดูกันต่อไปว่าท่านอาจะมาไม้ไหน”

            “ในสถานการณ์ที่ไม่น่าไว้วางใจเช่นนี้ เราควรเรียกตัวจาบรินกลับมาไหมครับท่านชีค”

            ชีคหนุ่มพยักหน้าเห็นด้วยกับความคิดของยะห์ซิน “ส่งคนของเราไปตามตัวจาบรินกลับมา”

            “ครับ”

            หลังจากนั้นอัมรานและยะห์ซินก็เดินทางไปพบแม่เฒ่าที่วิหารศักดิ์สิทธิ์ ผู้นำบารัซได้พูดคุยกับแม่เฒ่าโซฟิลาตามลำพังสองต่อสองอยู่นานพอสมควร แม้แต่ยะห์ซินที่ติดตามมาด้วยก็ยังแปลกใจที่เขาถูกกันไว้ให้รออยู่แต่ภายนอก เมื่อเสร็จภารกิจชีคหนุ่มจึงขอลากลับ โดยมีแม่เฒ่าเดินออกมาส่งที่ด้านหน้าวิหาร

            “ข้าดีใจที่ท่านรักษาคำพูด” แม่เฒ่าเอ่ยขึ้น

            อัมรานชะงักฝีเท้า พร้อมหันกลับมามองแม่เฒ่าด้วยแววตาเป็นคำถาม

            หญิงชราหัวเราะ และพูดขึ้นอย่างอารมณ์ดี “ท่านคงไม่เชื่อ ถึงได้ไม่ใส่ใจต่อคำทำนายของข้า” 

            ผู้นำบารัซเพียงแต่พยักหน้า เขาเป็นคนรุ่นใหม่ที่ไม่ค่อยจะเชื่อถือเรื่องเหล่านี้ ฉะนั้นในช่วงเวลาที่ผ่านมาชีคหนุ่มจึงได้แต่นิ่งฟังแม่หมอประจำเผ่า ทำนายทายทักเกี่ยวกับชะตาชีวิตของเขา โดยไม่ออกความคิดเห็นใดใด เพื่อตัดปัญหาและความรำคาญเขาจึงมักจะทำเฉยเสียต่อทุกเรื่องที่แม่เฒ่าเอ่ยทัก

            “การลงพื้นที่ครั้งนี้ มีเหตุการณ์เกิดขึ้นมากมาย ทำให้เรายุ่งจนลืมเวลา”

            แม่เฒ่าผู้ผ่านโลกมามากหัวเราะอีกครั้ง นางเอื้อมมืออันเหี่ยวย่นมากุมมือชายหนุ่มไว้

            “ทุกอย่างที่เกิดขึ้นล้วนถูกลิขิตไว้แล้ว และมันนำท่านกลับมาที่นี่ก่อนวันบุหลันโซฮาจนได้”

            “เมื่อไรแม่เฒ่าจะเลิกพูดอะไรที่เป็นปริศนาแบบนี้ซะที มีอะไรก็บอกกันมาตรงๆ เลยดีกว่า” เขาพูดอย่างรำคาญและหมดความอดทน

            “ความอดทนเป็นหนึ่งในคุณสมบัติของผู้นำ” หญิงชรายังกล่าวเตือนแบบไม่เกรงกลัวโทษภัย

            อัมรานขบกรามแน่นพยายามที่จะระงับอารมณ์ แต่เมื่อเห็นแววตาเปี่ยมไปด้วยเมตตาของแม่เฒ่า เขาก็คลี่ยิ้มบางเบาพร้อมกับโค้งคำนับ โดยไม่เอ่ยอะไร

            “จงทำตามที่หัวใจของท่านเรียกร้อง ชีคอัมรานไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ปล่อยไปตามกระแส” แม่เฒ่าประกาศก้อง

            แต่คราวนี้อัมรานไม่หยุดถาม เขาขึ้นอาชาตัวเก่งและพามันเหยาะย่างกลับไปยังจัสตินพาเลซอย่างเชื่องช้า สีหน้าของชีคหนุ่มบ่งบอกว่าเขากำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

            “ท่านชีคคิดอย่างไรกับเรื่องนี้ครับ” ยะห์ซินเอ่ยถาม

            “นายหมายถึงเรื่องอะไร!”

            “ก็เรื่องคำพูดของแม่เฒ่าเมื่อกี้นี้ไงครับ”

            “จะให้คิดอะไร ก็อย่างที่แม่เฒ่าบอกนั่นแหละ ปล่อยมันไปตามกระแส อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด”