บทที่ 48

            เมื่ออัมรานกลับออกมาจากงานฮาร์มาลเองก็เดินทางกลับที่พักเช่นกัน เขาพกพาความโกรธแค้นกลับไปเต็มพิกัด

            “ไปตามตัวดีนาสมาพบข้าเดี๋ยวนี้” ฮาร์มาลตวาดสั่งเสียงดังก้องทันทีที่เดินทางกลับไปถึงที่พัก

            หญิงรับใช้ที่กำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่ในขณะนั้นรีบไปทำตามคำสั่งทันที ถ้าขืนชักช้ามีหวังได้เจ็บตัวแน่ หลังจากนั้นไม่นานดีนาสเดินเข้ามาในห้องทำงาน เขาทำความเคารพเจ้านาย

            ฮาร์มาลโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงเมื่อทุกอย่างไม่เป็นไปตามที่เขาคิดไว้ ทำให้เขาระเบิดอารมณ์โกรธออกมาโดยไม่ยั้ง ฮาร์มาลตรงเข้าไปกระชากคอเสื้อดีนาส พร้อมกับตวาดเสียงเกรี้ยวกราดดังไปทั่วห้อง

            “เจ้ากล้าดียังไงถึงได้มาหลอกข้าว่าอัมรานมันหมดลมหายใจไปแล้ว”

            “ผมได้รับรายงานเช่นนั้นจริงๆ ครับ พวกมันยืนยันหนักแน่นว่าได้ยิงโดนจุดสำคัญของท่านชีคหลายนัด จนล้มคว่ำลงไม่มีทางที่จะรอดมาได้”

            “ถ้าเป็นอย่างที่เจ้าพูดจริงทำไมคนที่ตายแล้วมันถึงฟื้นขึ้นมาได้” ฮาร์มาลตะคอกถามด้วยความฉุนเฉียว

            ดีนาสได้แต่นิ่งเงียบและยอมรับโทษทัณฑ์จากผู้เป็นนาย เพราะมันถือเป็นความผิดพลาดของเขาเช่นกัน

            ฮาร์มาลระบายอารมณ์โกรธโดยการเตะต่อยคนสนิทของตนเองแบบไม่ยั้งมือ จนอีกฝ่ายล้มกลิ้งลงไปกองกับพื้น แต่นั่นยังไม่ทำให้เขาคลายความโกรธ เขาตรงเข้าไปกระทืบซ้ำก่อนจะชักปืนออกมาเล็งไปที่นายทหารหนุ่มคนสนิท

            “เมื่อเจ้าทำงานพลาดเจ้าก็สมควรได้รับโทษ”  

            พูดจบเสียงปืนก็ดังขึ้นหนึ่งนัด “นี่เป็นการเตือน ถ้าคราวหน้าเจ้ายังทำผิดพลาดเช่นนี้อีกละก็ กระสุนจะเจาะที่หัวใจไม่ใช่แขน”

            “ออกไปให้พ้นหน้าข้า”

            ดีนาสพยายามทรงตัวลุกขึ้นอย่างยากเย็น เขายกมือกุมบาดแผลที่ต้นแขนของตนเอง ก่อนจะโค้งคำนับผู้สำเร็จราชการแห่งบารัซและเดินออกจากห้องนั้นไปตามคำสั่ง

            ฮาร์มาลโกรธแค้นเป็นอย่างมากที่อัมรานรอดตายมาได้ ตราบใดที่อีกฝ่ายยังมีชีวิตอยู่เขาก็ยังต้องคอยหวาดระแวงว่า หลานชายจะกลับมาทวงอำนาจที่อยู่ในมือของเขากลับคืนไปเมื่อไร วิธีเดียวที่จะทำให้เขาวางใจในเรื่องนี้ได้คืออัมรานจะต้องหมดสิ้นลมหายใจ แต่มันดันไม่ตายแถมยังกลับมาเป็นเสี้ยนหนามตำใจเขา ทำให้ทุกอย่างผิดไปจากแผนที่เขาวางเอาไว้อีกด้วย

            ขณะที่พันไมล์เดินออกมาจากห้องพักของตนเองนั้น ก็เป็นช่วงจังหวะเดียวกับที่อัมรานกำลังจะเดินไปกลับที่ห้องของเขาซึ่งอยู่ติดกับห้องของเธอ ทั้งคู่สบตากันโดยบังเอิญ

            เมื่อพันไมล์เห็นเช่นนั้นก็บ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ “ไหนว่าไปงานเลี้ยงทำไมถึงกลับเร็ว"

            "บ่นอะไร!"

            "หูดีจริงๆ" พันไมล์เปรย

            "รู้ว่าผมหูดี ก็เลิกบ่นพึมพำ แล้วตามมานี่"

            "คุณจะให้ฉันไปไหน" ปากถามแต่ขาไม่ขยับ เธอรู้ฤทธิ์ของการอยู่กับเขาตามลำพังเป็นอย่างดี

            อัมรานหยุดเดินหันมามองพันไมล์นิ่งนาน เมื่อเธอประสานเข้ากับดวงตาคมกล้ามีแววบังคับนั้น ก็ได้แต่ลากขาตามเขาเข้าไปในห้องพัก

            "การเข้ามาอยู่ในห้องกับผู้ชายตามลำพังแบบนี้มันไม่ดีเท่าไรนะ ถ้าคุณลัยลาหรือใครรู้เข้า เขาก็จะเอาเราไปนินทาในทางที่เสียหายได้"

            "พูดมาก...เดินมานี่"

            พันไมล์เบ้หน้า พร้อมกับพาตัวเองมาหยุดตรงหน้าชีคหนุ่ม ชายหนุ่มเอื้อมมือมาเชยคางมน

            "ไม่บวมเหมือนวันแรก..."

            อาคันตุกะสาวยกมือลูบแก้มของตนเองโดยอัตโนมัติ ก่อนจะไหวไหล่

            “แผลแค่นี้ทำอะไรฉันไม่ได้หรอก”

            "รอตรงนี้..." ว่าแล้วเขาก็เดินไปค้นอะไรยุกยิกที่โต๊ะข้างหัวเตียง

            พันไมล์ยืนมองการกระทำของเขาอย่างไม่เข้าใจแกมหวั่นไหว แต่ก็รีบปัดความรู้สึกเหล่านั้นทิ้งไป ก่อนจะถามขึ้นมาว่า

            "งานเลี้ยงสนุกไหมคะ"

            "ก็งั้นๆ...ถามทำไม"

            "ฉันเห็นในข่าว...น่าสนุกดี" เธอตอบไป

            เมื่อเห็นเขาหยุดค้นและหันกลับมาจ้องหน้าเธอนิ่งนาน แววตาคมเข้มของเขานั้นยากจะหยั่งความรู้สึก แก้มนวลก็ร้อนผ่าว

            "ฉันเห็นคุณกับคุณลัยลาออกงานคู่กัน ดูใกล้ชิดสนิทสนมกันดี”

            แต่เมื่อเห็นสายตาที่มองมาราวกับจ้องจับผิด ก็ทำให้พันไมล์รีบแก้ตัว

            “แค่พูดให้ฟังเฉยๆ ไม่มีอะไรนะ อย่าเข้าใจผิด"

            อัมรานเดินกลับมา เขาไม่สนใจคำพูดแก้ตัวเป็นพัลวันของหญิงสาว ชายหนุ่มเปิดกระปุกสีน้ำตาลออกแล้ว โน้มตัวมาใกล้ นิ้วมือเรียวป้ายครีมสีน้ำตาลข้นไล้เบาๆ

            “แค่ไปงานด้วยกันเท่านั้น...เธอมาในนามตัวแทนของท่านลุงอับบาส ผมก็เลยต้องดูแลเธอในฐานะแขกคนสำคัญของบารัซ"

            เขาอธิบายเสียงเรียบเรื่อย นิ้วเรียวยังสัมผัสไล้แก้มนวลเบาๆ แต่พอนิ้วเรียวโดนแก้มร้อนผ่าวพันไมล์ก็สะดุ้ง นิ่วหน้าเล็กน้อย

            "คุณไม่จำเป็นต้องแก้ตัวหรอกค่ะ ฉันเข้าใจดี" เธอย้ำ แต่ยังยืนนิ่งให้ชายหนุ่มทายาต่อไป

            "ไม่ได้แก้ตัว แค่อธิบาย..." อัมรานตอบแล้วมองไปที่แก้มสีระเรื่อนิ่งนาน

            "ผิวคุณบางมาก และยานี้ก็ออกฤทธิ์เย็น รออยู่นี่ก่อนนะเดี๋ยวผมกลับมา"       

            พันไมล์มองชีคอัมรานด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก รู้แต่ว่าความรู้สึกหนักอึ้งเมื่อเห็นข่าวเริ่มคลี่คลายลง เธอนั่งรอเขาที่เก้าอี้ตัวที่ใกล้ที่สุด

            เมื่อชีคหนุ่มเดินออกมาจากห้องน้ำเธอก็พูดขึ้นว่า "“ขอยาฉันเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันทาเอง”

            “อย่ามากเรื่อง ผมสั่งให้คุณทำอะไรก็ทำไปตามนั้นไม่ได้หรือไง ทำไมต้องมีปัญหาอยู่เรื่อย”

            พันไมล์จึงต้องยอมจำนนนั่งตัวตรงให้เขาทายาให้เธอ

            อัมรานชะโงกหน้าเข้าไปจนชิดใบหน้างามสองหนุ่มสาวจ้องตากัน นัยน์ตาดำคมเข้มของเขาทอประกายวาววับ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขารินรดเรียวปากของเธอ ศีรษะของเขาก้มต่ำลงมา

            ใบหน้าของเขาโน้มมาใกล้...ใกล้จนเกือบจะสัมผัสกับริมฝีปากบาง ปากของเขาเคลื่อนลงมาจนเกือบทาบทับริมฝีปากเธอ

            อาคันตุกะสาวได้แต่นั่งตัวแข็งนิ่งราวต้องมนตร์ ดวงหน้าแหงนเงย ริมฝีปากสีระเรื่อเผยอค้าง ดวงตาหลับพริ้มราวกับรอจุมพิตจากเจ้าชาย