บทที่ 83

            “เมื่อเรื่องทั้งหมดเป็นเช่นนี้แล้วเจ้าจะจัดการอย่างไรอัมราน” อับบาสเอ่ยถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

            ชีคหนุ่มมีสีหน้าหนักใจ "เรื่องนี้เป็นเรื่องของความมั่นคง...แม้ผมจะอยู่ในฐานะผู้นำ ก็ไม่อาจจะทำอะไรได้"

            ลัยลาฟังแล้วถึงกับปล่อยโฮออกมาโดยไม่อายใคร เธอกอดแขนบิดาแน่นยิ่งขึ้น

            "พ่อขา..." หญิงสาวอ้อนวอนให้บิดาช่วยเหลือเธอทั้งน้ำตา

            อัมรานเหลือบมองลัยลาก่อนจะหันไปถามลูกน้อง "เรื่องนี้พอจะช่วยอะไรได้ไหม"

            “ตามกฎแล้วต้องรับโทษประหารสถานเดียวครับท่านชีค” ยะห์ซินตอบ

            เมื่อได้ยินคำตอบ ลัยลาถึงกับแขนขาอ่อนแรงทรุดตัวลงกับพื้น ชีคเฒ่ามองลูกสาวที่นั่งร้องไห้อยู่ที่ปลายเท้าด้วยสายตาเวทนา เขานิ่งอึ้งไปชั่วขณะก่อนจะเอ่ยปาก

            “ลุงรู้ดีว่าความผิดของลัยลาที่กระทำลงไปนั้น มันหนักหนาเกินกว่าจะให้อภัยได้ แต่ลุงอยากจะขอให้หลานเห็นแก่ลุง ละเว้นโทษตายแก่นางสักครั้งได้ไหม”

            “ผมเกรงว่าคนอื่นอาจจะเอาเป็นเยี่ยงอย่างน่ะสิครับท่านลุง”

            “และถ้าลุงจะขอแลกชีวิตของลัยลา และคนรับใช้ของนางกับที่ดินของเฮฌามา ที่หลานอยากได้มาทำโครงการท่าเรือน้ำลึก จะยินยอมหรือไม่อัมราน”

            สององครักษ์ค้านพร้อมกัน "แต่ท่านชีคครับ..."

            อัมรานยกมือห้าม เขาจ้องมองผู้นำเฒ่านิ่งนาน ด้วยสีหน้าเรียบเฉยไม่เปลี่ยน

            เมื่ออับบาสเห็นชีคหนุ่มยังคงนิ่งเฉย ก็รู้สึกร้อนรนกระวนกระวาย เพราะไม่รู้ว่าภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉยนั้นอัมรานคิดอย่างไรกับข้อเสนอที่เขายื่นไปให้ ทั้งที่มันเป็นสิ่งที่ผู้นำบารัซต้องการ แต่อีกฝ่ายก็ยังสงวนท่าทีมิได้รีบตะคลุบเหยื่อที่เขาโยนไปให้ ทำให้เขาจำต้องเอ่ยถึงบทลงโทษแก่ผู้ที่กระทำความผิดทั้งสองคน ซึ่งเป็นคนที่อยู่ภายใต้ความดูแลของเขา

            “ลุงจะสั่งปลดลัยลาออกจากการเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งผู้นำเผ่าเฮฌามา และจะกักบริเวณนางรวมถึงคนรับใช้คนสนิทของนาง ให้ใช้ชีวิตอยู่แต่ภายในวิหารศักดิ์สิทธิ์ของเผ่า เพื่อชดเชยกับความผิดที่พวกนางเคยกระทำไว้ รวมถึงจะให้พวกนางบำเพ็ญสาธารณะประโยชน์เพื่อคนอื่น และจะไม่ปล่อยให้นางมาสร้างความเดือดร้อนให้หลานได้อีกเด็ดขาด แต่ถ้ายังไม่พอใจกับบทลงโทษนี้ ก็บอกมาได้เลยว่าต้องการให้ลุงลงโทษพวกนางอย่างไร ลุงจะทำทุกอย่างตามที่หลานต้องการ ขอเพียงให้ละเว้นโทษตายแก่พวกนางเท่านั้นก็พอ หลานคิดอย่างไรกับข้อเสนอของลุง”

            ชีคหนุ่มยิ้มเยือกเย็น "เพื่อเห็นแก่สายสัมพันธ์ที่มีมาช้านานของเรา ครั้งนี้ผมจะถือซะว่าไม่รู้ไม่เห็น เพราะผมเองก็เอ็นดูลัยลาเหมือนน้องสาวคนหนึ่ง แต่ถ้าไม่มีบทลงโทษอะไรซะเลย ก็เกรงว่าคนอื่นจะเอาเป็นเยี่ยงอย่าง สรุปว่าผมยอมรับการตัดสินใจของท่านลุงครับ ทุกอย่างขอให้เป็นไปตามที่ท่านลุงเสนอมา และหวังว่าท่านลุงจะทำตามคำพูดที่เคยให้ไว้กับผมโดยเร็วที่สุด”

            สายตาของอัมรานบ่งบอกให้อับบาสรับรู้ว่า ทุกอย่างในที่นี้เขาหมายรวมถึงที่ดินที่อับบาสเสนอว่าจะยกให้ เพื่อแลกกับชีวิตของลัยลาและหญิงรับใช้ของนาง

            “ไม่ต้องกังวลว่าลุงจะผิดคำพูด ลุงจะกลับไปจัดการเรื่องเหล่านี้ทันทีที่เดินทางกลับไปถึงเฮฌามา และจะพาลัยลารวมถึงคนของนางเดินทางกลับไปพร้อมกันในวันนี้”

            “ผมจะสั่งให้คนของผมเดินทางไปคอยอำนวยความสะดวกให้ท่านลุง และคณะผู้ติดตามของท่านลุงที่สนามบินครับ”

            "ไม่จำเป็น...ขอบใจที่เจ้ายังไว้ไมตรี"

            ผู้นำเฒ่าเอ่ย จากนั้นก็พาลัยลาและคนของตนเองเดินออกจากห้อง แต่ก่อนจะออกไปสิงห์เฒ่าหันกลับมามองหน้าชีคหนุ่มนิ่งนาน

             "ฉลาดมากอัมราน...สุดท้ายก็บีบให้ลุงต้องทำทุกอย่างตามที่หลานต้องการ"

            อัมรานโค้งทำความเคารพ "ไม่หรอกครับ...เป็นเพราะท่านลุงเมตตาผมมากกว่า"

            อับบาสฟังแล้วก็สะบัดหน้าเดินจากไปโดยรู้อยู่เต็มอกว่า ทั้งหมดน่าจะเป็นสิ่งที่ชีคอัมรานคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าก่อนแล้ว ถึงจะรู้แต่ก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้ เพราะชีวิตของลูกต้องมาก่อน

            แม้ว่าอับบาสจะรักษาชีวิตของลูกไว้ได้ แต่การที่เขาจะต้องลงโทษลูกที่เขารักดั่งแก้วตาดวงใจ ตามที่ได้ลั่นวาจากับอัมรานไปนั้น มันก็ทำให้คนเป็นพ่ออย่างเขารู้สึกเสียใจและทุกข์ใจไม่น้อย แต่มันจำเป็นต้องทำ

            ลัยลาจำใจต้องเดินทางกลับไปเฮฌามาพร้อมกับบิดาในสภาพหัวใจสลาย หลังจากที่ได้รับรู้ถึงบทลงโทษที่ตนเองจะได้รับจากปากของบิดา มันไม่ยุติธรรมสำหรับเธอสักนิดที่จะต้องถูกกักบริเวณ และต้องไปใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ภายในวิหารศักดิ์สิทธิ์ของเผ่า แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่นเพราะเป็นข้อตกลงที่บิดาทำไว้กับชีคอัมราน

            ใบหน้าของผู้นำบารัซปรากฏเพียงรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากที่บ่งบอกถึงความเป็นผู้ชนะ

            “ในที่สุดทุกอย่างก็เรียบร้อย และเป็นไปตามแผนที่พวกเราวางเอาไว้” วาคิมเอ่ย

            "ใครวางแผนกับพวกเจ้า" อัมรานหันมาถามหน้าเรียบสนิท

            สองคนสนิทหันมามองหน้ากันด้วยสายตาเป็นคำถาม

            "เราแค่เล่นตามน้ำเท่านั้นเอง" อัมรานเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

            สององครักษ์หนุ่มหัวเราะขึ้นมาพร้อมกัน  

            “ท่านอับบาสคงเจ็บใจน่าดู ที่ต้องเสียพื้นที่ให้เราจำนวนมาก โดยไม่ได้รับสิ่งอื่นใดเป็นการตอบแทน นอกจากชีวิตของคุณลัยลา”

            “มันไม่แปลกหรอกยะห์ซิน พ่อทุกคนก็ต้องทำเหมือนที่ท่านลุงทำ เพื่อรักษาชีวิตของลูกเอาไว้แม้จะแลกด้วยอะไรก็ต้องยอม ไม่เว้นแม้กระทั่งชีวิตของตัวเอง”

            “ท่านลุงรู้นะว่าทุกอย่างเป็นแผนที่เราวางเอาไว้ ถึงจะรู้ทันแต่ก็ต้องเดินไปตามเกมของเรา เพราะมีชีวิตของลัยลาเป็นเดิมพัน ในที่สุดโครงการท่าเรือน้ำลึกของเราก็จะได้เริ่มต้นขึ้นอย่างจริงจังซะที หลังจากที่ยืดเยื้อมานานเพราะการเจรจาไม่เป็นผลสำเร็จ ต่อไปนี้คงมีงานที่พวกเราต้องทำมากขึ้นเป็นเงาตามตัว แต่ถ้าเราทำสำเร็จมันก็คุ้ม อย่าลืมส่งคนของเราไปดูแลความเรียบร้อย และคอยอำนวยความสะดวกให้กับคณะเดินทางของท่านลุงด้วยนะยะห์ซิน” อัมรานพูดสรุปปิดท้าย  

            “ครับท่านชีค”

            พันไมล์สังเกตเห็นความวุ่นวายภายในจัสตินพาเลซ ก็ให้รู้สึกแปลกใจจนต้องเอ่ยปากถามจาบริน

            “ทำไมวันนี้ที่นี่ดูวุ่นวายจัง...มีเรื่องอะไรกันหรือคะ”

            “ไม่มีอะไรหรอกครับคุณพาย ก็แค่ท่านอับบาสและคุณลัยลาจะเดินทางกลับเฮฌามาบ่ายวันนี้”

            ไม่น่าเชื่อว่าลัยลาจะยอมถอยกลับไปง่ายๆ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ดูจะแก่งแย่งชีคอัมรานไปจากเธอให้จงได้

            ‘เธอกลับไปแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ชีวิตของเราจะได้สงบลงซะที’ พันไมล์ได้แต่คิดคำนึงอยู่ในใจ