บทที่ 84

            จากวันนั้นเป็นต้นมา ไม่ว่าชีคอัมรานจะไปปรากฏตัวที่ไหน ก็จะมีชายาเคียงคู่ดุจดั่งเงาตามตัว ขจัดข้อกังขาและสยบข่าวลือ หรือกระแสข่าวซุบซิบนินทาต่างๆ ก่อนหน้านั้นได้เป็นอย่างดี การทำงานอย่างจริงจังของชีคหนุ่มเริ่มสำฤทธิ์ผลเกิดเป็นประโยชน์ต่อชาวบารัซ ประชาชนโดยส่วนใหญ่ของบารัซจึงให้ความเคารพยำเกรงชีคอัมรานและชายาของเขาอย่างท่วมท้น

            พลังศรัทธาจากประชาชนเป็นสิ่งที่ผู้นำทุกคนต้องการ และเป็นสิ่งที่ไม่สามารถซื้อหามาได้ด้วยเงินทอง

            ความเคลื่อนไหวต่างๆ เหล่านี้ล้วนอยู่ในสายตาของฮาร์มาลเช่นกัน ถ้าเขายังขืนปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป เห็นทีว่าแม้แต่ฐานอำนาจที่มีอยู่ในปัจจุบันก็อาจจะสูญเสียไปในไม่ช้า ยิ่งในระยะหลังรัฐมนตรีที่เคยอยู่ฝ่ายเดียวกับเขา ก็เริ่มตีตัวออกห่าง โดยหันไปให้ความสำคัญกับอัมรานมากขึ้นกว่าเดิม ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะกระแสข่าวของคลื่นมหาชน ที่พากันกล่าวชื่นชมในตัวผู้นำบารัซคนปัจจุบัน ทำให้คนพวกนั้นเริ่มคิดที่จะย้ายฝ่าย โดยไม่เกรงกลัวต่ออิทธิพลและอำนาจของท่านผู้สำเร็จราชการ ซึ่งเคยครอบงำพวกเขามาก่อนหน้านี้

            ยิ่งเมื่อได้ยินข่าวลือว่าหลานชายของเขาได้สร้อยประจำตัวผู้นำเผ่าไว้ในครอบครอง เรื่องนี้จะเป็นความจริงหรือไม่นั้นคงไม่มีใครตอบได้ยกเว้นเจ้าตัว แต่มันก็ทำให้ฮาร์มาลตัดสินใจดำเนินการตามแผนบางอย่าง เพื่อรักษาดุลอำนาจให้อยู่ในมือของตนเองตลอดไป ฮาร์มาลออกคำสั่งให้ทหารคนสนิทเตรียมจัดการตามแผนของตน

            “ท่านฮาร์มาลแน่ใจหรือครับว่าจะทำอย่างนี้จริงๆ"

            “ไอ้โง่ แกไม่เห็นหรือไง ตอนนี้ใครๆ ต่างก็หันไปสวามิภักดิ์กับไอ้อัมรานหมดแล้ว ขืนปล่อยไว้พวกเรานี่แหละจะถูกมันจัดการเป็นรายต่อไป”

            เมื่อโครงการท่าเรือน้ำลึกเริ่มรุดหน้า อัมรานจึงหาเวลาไปคุยกับแม่เฒ่าเกี่ยวกับพิธีสาบานตน เพื่อเข้ารับตำแหน่งผู้นำบารัซอย่างเป็นทางการ เขาปล่อยให้เรื่องนี้ยืดเยื้อมานาน ถึงเวลาแล้วที่จะต้องจัดการให้มันยุติลงซะที

            ทันทีที่พันไมล์เดินออกมาจากห้องน้ำ เธอเห็นชีคอัมรานกำลังนั่งพิงหัวเตียงเพื่ออ่านรายงานบางอย่างอยู่ คิ้วเรียวสวยขมวดยุ่ง ดวงตาฉายแววขุ่นเคือง เมื่อก้าวขึ้นมาบนเตียงเธอก็ดึงเอกสารมาจากมือของชีคหนุ่ม พร้อมกับโบกสะบัดเอกสารนั้นไปมาเบาๆ ตรงหน้าเขา

            อัมรานยิ้มกว้างพร้อมกับจะคว้าเอกสารไปอ่านต่อ แต่พันไมล์ดึงหนีพร้อมกับเอ่ยถาม

            “นี่คือที่ไหนคะ”

            อัมรานเห็นสีหน้าไม่พอใจของภรรยาแล้วก็นึกขัน แต่ก็ยอมเล่นไปตามเกมของเธอ “ห้องนอน”

            “ถูกต้องค่ะ...ห้องนอน...เพราะฉะนั้นห้ามทำงานค่ะ”

            “แต่พรุ่งนี้ผมมีประชุมเช้า”

            “ไม่มีคำว่าแต่...” หญิงสาวยิ้มให้สามีก่อนที่จะถามต่อ “ตอนนี้คุณกำลังนอนอยู่ที่ไหน”

            “บนเตียงของเรา”

            คราวนี้พันไมล์ยิ้มกว้างยิ่งขึ้น "และบนเตียงนี้ใครเป็นคนสร้างกฎคะ"

            “คุณ!”

            “ใช่แล้วค่ะ บนเตียงนี้พันไมล์ใหญ่ที่สุด แม้แต่ชีคอัมรานผู้ยิ่งใหญ่ยังต้องยอมให้ เพราะฉะนั้นขอสั่งห้ามไม่ให้คุณทำงานบนเตียงนี้เด็ดขาด”

            อัมรานหัวเราะ “นี่คุณจะเอาคืนผมหรือ” ชายหนุ่มพูดพร้อมกับคว้าตัวพันไมล์มากอด แต่อีกฝ่ายรู้ทันกลิ้งหลบไปได้อย่างหวุดหวิดพร้อมกับหัวเราะ

            “ใช่...คุณเป็นคนรับปากเองนะ”

            “ตอนนั้นไม่นับ...ก็ผมกำลังเพลิน”

            พันไมล์หน้าแดงกับความทะลึ่งของสามี แต่สุดท้ายก็ไม่อาจหลบมือปลาหมึกของสามีพ้น เธอถูกเขาลากมาทำโทษจนตัวอ่อนละทวยแนบชิดอยู่กับอกกว้าง

            “ขี้โกง!”

            “เขาเรียกว่าชั้นเชิงการต่อสู้ต่างหาก”

            พันไมล์ผลักชีคหนุ่มเบาๆ อัมรานล้มตัวลงนอนพร้อมกับดึงตัวหญิงสาวขึ้นมานอนบนอกกว้าง

            “สำนวนนักการทูต ไล่ไม่เคยจนสักที”

            ชายหนุ่มบีบจมูกรั้นของภรรยาเบาๆ อย่างเอ็นดู

            “ที่มากวนผมแบบนี้ต้องการอะไร อยากจะรู้อะไรก็ถามมา”

            “คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันมีเรื่องข้องใจจะถาม หรือว่ามีพรายกระซิบ”

            “ถ้าผมไม่รู้สิถือเป็นเรื่องแปลก เพราะหน้าของคุณมันฟ้อง อยากจะถามอะไรก็ถามมา”

            พันไมล์ยิ้มนัยน์ตาแพรวพราว “ถามแล้วคุณจะบอกไหมคะ”

            “ก็ลองถามมาก่อนสิ ถ้าผมตอบได้ผมก็จะตอบ”

            “ฉันได้ยินมาว่าคุณจะทำพิธีสาบานตน เพื่อเข้ารับตำแหน่งผู้นำบารัซอย่างเป็นทางการ ก็เลยเกิดความสงสัยว่าท่านอาของคุณจะยอมหรือคะ”

            ผู้นำบารัซถอนหายใจก่อนจะกระชับร่างบางในอ้อมแขน

            “คุณอย่าลืมสิว่าผมเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งโดยชอบธรรม การที่ผมจะขึ้นดำรงตำแหน่งผู้นำบารัซก็ไม่จำเป็นต้องขออนุญาตใคร”

            “ถ้าเป็นอย่างนั้นคุณก็น่าจะเข้ารับตำแหน่งผู้นำอย่างเป็นทางการได้ตั้งนานแล้ว ทำไมถึงได้ปล่อยเวลาให้ผ่านมาเนิ่นนานขนาดนี้”

            อัมรานยิ้มให้กับความฉลาดของภรรยา “เพราะผมไม่มีสร้อย และผมก็อยากให้โอกาสท่านอาถอนตัวอย่างสง่างาม”

            “โดยการประกาศต่อหน้าทุกคนและมอบอำนาจคืนให้คุณใช่ไหมคะ”

            “ใช่”

            คำตอบรับที่สั้นและเคร่งขรึมของชีคหนุ่มผู้เป็นสามี ทำให้พันไมล์รู้ดีว่าเขารู้สึกอย่างไรต่อศึกชิงอำนาจในครั้งนี้

            “เมื่อก่อนผมไม่มีใครให้คอยห่วง ผมจึงใจเย็นคิดหาหลักฐานมัดตัวท่านอาไปเรื่อยๆ แต่เมื่อมีคุณเข้ามาผมจึงไม่อาจปล่อยให้ทุกอย่างเป็นแบบเดิมได้”

            “แล้วคุณหาสร้อยประจำตัวผู้นำเผ่าพบแล้วหรือคะ ถึงได้จะทำพิธีสาบานตนเพื่อเข้ารับตำแหน่งผู้นำบารัซอย่างเป็นทางการ”

            “คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไง!?” ที่ต้องถาม เพราะเขาไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องสร้อยประจำตัวผู้นำเผ่ากับเธอมาก่อน

            “ก็รู้จากจาบริน...คนสนิทของคุณไงคะ”

            “จาบรินอีกแล้วหรือ! อะไร...อะไรก็จาบริน พรุ่งนี้ผมจะสั่งขังคุกทหารให้เข็ด โทษฐานที่อยากปากโป้งดีนัก”

            “เพิ่งจะรู้นะคะว่าการหวังดีและภักดีต่อชีคอัมราน ก็ทำให้โดนสั่งขังคุกทหารได้เหมือนกัน”

            “ก็ใครใช้ให้พูดโดยไม่คิด”

            “ไม่ใช่ความผิดของเขาหรอกค่ะ เพราะฉันเห็นสีหน้าที่แสดงถึงความวิตกกังวลของเขาก็เลยถาม เขาจึงต้องตอบตามความเป็นจริง คุณยังไม่ได้ตอบคำถามของฉันเลยนะคะ”

            “ผมพบสร้อยเส้นนั้นตั้งนานแล้ว” อัมรานตอบพร้อมรอยยิ้ม

            “จริงหรือคะ! แล้วคุณไปพบสร้อยเส้นนั้นที่ไหน พบได้ยังไง ทำไมถึงไม่มีใครรู้เรื่องนี้ แล้วตอนนี้สร้อยเส้นนั้นอยู่ที่ไหนคะ” พันไมล์ถามคำถามเป็นชุดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

            ตอนแรกที่เธอรู้เรื่องสร้อยจากปากของจาบริน ก็ยังกังวลอยู่ว่าชีคอัมรานจะจัดการกับปัญหาเรื่องนี้อย่างไร

            “ผมจะตอบคำถามไหนของคุณก่อนดีละ ในเมื่อคุณเล่นถามเป็นชุดแบบนี้”

            “คำถามไหนก่อนก็ได้ค่ะ พูดมาสิคะ ฉันกำลังรอฟังคำตอบของคุณอยู่นะ”