บทที่ 88

            “ชายาของเราอยู่ที่ไหน” อัมรานเอ่ยถาม

            “อยู่ด้านในค่ะ เดี๋ยวซันเดเข้าไปตามให้นะคะ” ซันเดตอบพร้อมกับทำความเคารพท่านชีค

            “ไม่ต้อง เดี๋ยวเราจะเข้าไปหาเอง”

            ซันเดมองตามชีคอัมรานและลงมือจัดของต่อ แต่ดวงตากลมโตก็ไม่วายแอบสังเกตสีหน้าของจาบริน เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มไม่มีท่าทีผิดปกติ ก็ได้แต่ลอบถอนใจด้วยความผิดหวัง

            ในขณะที่พันไมล์ยืนคุยอยู่กับผู้ดูแลศูนย์เด็ก สายตาของเธอได้เหลือบไปเห็นชีคอัมราน จึงเอ่ยขอตัวและรีบเดินไปหาเขา

            “วันนี้ว่างหรือคะ ถึงแวะมาที่นี่ได้”

            อัมรานยิ้ม กวาดตามองผมยุ่งๆ และใบหน้าเรียวเล็กที่มีเหงื่อเกาะพราวอย่างแสนรัก

            “วันนี้ประชุมเสร็จเร็ว”

            พันไมล์ยิ้มกริ่ม พร้อมกับดึงมือชีคหนุ่มให้ตามเข้าไปด้านใน “มาค่ะ ฉันจะแนะนำให้รู้จักผู้ดูแลศูนย์ฯ”

            ขณะที่เดินตามพันไมล์ อัมรานได้กวาดสายตาสำรวจศูนย์แห่งนี้ไปด้วย สถานเลี้ยงเด็กแห่งนี้ดูสะอาดสะอ้านดี แต่หลายจุดดูเก่าและทรุดโทรม แม้ว่าผู้ดูแลจะพยายามคงสภาพให้อยู่เช่นเดิมก็ตาม

            เมื่อทั้งสองเดินเข้ามาด้านใน ก็พบผู้จัดการศูนย์กำลังยืนสั่งงานลูกน้องอยู่ เมื่อเธอเหลือบมาเห็นบุคคลทั้งสองก็รีบตรงเข้ามาทำความเคารพชีคอัมราน

            “ไม่ต้องมากพิธี” อัมรานบอก

            ใบหน้าของผู้ดูแลศูนย์แสดงถึงความดีใจที่เห็นชีคอัมรานเดินทางมาที่นี่

            “ดีใจเหลือเกินค่ะ ที่ศูนย์แห่งนี้มีโอกาสต้อนรับท่านชีคและท่านชายา”

            พันไมล์ยิ้ม ก่อนจะหันไปพูดกับผู้นำบารัซ “เด็กๆ ที่นี่น่ารักมากเลยค่ะ”

            อัมรานหันมามองเหมือนจะถามว่าเด็กพวกนั้นอยู่ที่ไหน

            “อยู่ด้านในค่ะ ตอนนี้กำลังดื่มนมกันอยู่”

            “ไปดูด้วยกันนะคะ” พันไมล์เอ่ยชักชวนด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น

            อัมรานเดินตามแรงฉุดของพันไมล์ตรงไปยังห้องดังกล่าว เขาเห็นเด็กตัวเล็กๆ ทั้งหญิงและชายกำลังนอนดื่มนม  หากเด็กคนไหนที่เล็กเกินกว่าจะช่วยเหลือตัวเองได้ ก็จะมีคนดูแลป้อนนมให้อย่างใกล้ชิด ถ้าเป็นเด็กโตขึ้นมาหน่อยก็จะนอนดื่มนมเอง ขณะเดียวกันก็ฟังพันไมล์คุยงานกับผู้ดูแลศูนย์ไปด้วย

            ไม่นานซันเดก็ตามมาสมทบ พันไมล์หันมาสั่งงานคนสนิทให้ช่วยจดรายการ ที่ต้องนำมาให้สถานที่แห่งนี้ในครั้งต่อไป

            “ซันเด...จดรายละเอียดสิ่งของที่ทางนี้ต้องการหน่อยสิ คราวหน้าเราจะได้จัดเตรียมมาให้พร้อม”

            “ได้ค่ะท่านชายา” ซันเดรับคำ

            นอกจากซันเดจะเป็นสาวใช้คนสนิทของพันไมล์แล้ว เธอยังทำหน้าที่กึ่งเลขาของเธออีกด้วย ซันเดหยิบปากกาและสมุดไดอารี่ ที่ใช้สำหรับจดบันทึกตารางงานของเจ้านายสาวอยู่เป็นประจำขึ้นมาเตรียมพร้อม

            “ขาดเหลืออะไรบ้างคะ” พันไมล์สอบถามผู้ทำหน้าดูแลศูนย์รับเลี้ยงเด็กอย่างเป็นกันเอง

            “นมผงและผ้าอ้อมสำเร็จรูปสำหรับเด็กเล็กค่ะท่านชายา”

            “ที่จัดเตรียมมาให้คราวที่แล้วไม่เพียงพอหรือคะ”

            “ในระยะหลังจำนวนของเด็กอ่อน และเด็กก่อนวัยเรียนเพิ่มขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า ของที่ท่านชายาจัดเตรียมมาให้ครั้งก่อนจึงไม่เพียงพอต่อความต้องการค่ะ”

            พันไมล์หันไปมองผู้นำบารัซเหมือนจะขอความเห็น แต่ชีคอัมรานยังนิ่งฟังโดยไม่ออกความเห็น เธอจึงถามต่อ    “ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวจะสั่งให้คนจัดหามาเพิ่มให้ นอกจากสองสิ่งนี้แล้วยังต้องการอะไรอีกไหม”

            “เราขาดแคลนงบประมาณที่จะนำมาใช้จ่ายภายในศูนย์ค่ะ เพราะเงินที่เราได้รับมาในแต่ละเดือนนั้นไม่เพียงพอต่อปริมาณเด็ก ที่นับวันก็จะเพิ่มสูงขึ้นเป็นเงาตามตัว เมื่อเด็กเพิ่มเราก็ต้องจ้างคนมาดูแลเพิ่ม ทำให้งบประมาณที่เคยได้รับมานั้นไม่เพียงพอต่อค่าใช้จ่ายในแต่ละเดือน แม้ว่าเราพยายามที่จะช่วยกันประหยัดแล้วก็ตาม”

            อัมรานที่เงียบฟังเรื่องราวอยู่นานจึงพูดขึ้นว่า “เรื่องงบประมาณไม่ต้องห่วง ให้ทางศูนย์ทำรายละเอียดเสนอขึ้นมาแล้วเราจะช่วยดูให้”

            พันไมล์ดีใจแทบจะกระโดดตัวลอย หันไปคว้ามือของเขามาเขย่าอย่างดีใจ “คุณจะเพิ่มงบประมาณเพื่อนำมาพัฒนาศูนย์แห่งนี้จริงหรือคะ”

            อัมรานยิ้ม เมื่อเห็นสีหน้าแสดงถึงความดีใจของภรรยา เขาหันไปบอกผู้ดูแลศูนย์อีกครั้ง

            “พรุ่งนี้เราจะส่งเจ้าหน้าที่มาประสานงานที่นี่ เพื่อจะได้ปรับปรุงศูนย์แห่งนี้ไปทีเดียวเลย รวมถึงจะสร้างตึกใหม่ให้ด้วยจะได้ใช้รองรับจำนวนเด็กที่เพิ่มปริมาณขึ้นในอนาคต”

            ผู้ดูแลรีบย่อตัวทำความเคารพชีคหนุ่มแทนคำขอบคุณ ที่เขาเข้ามาสานงานตรงจุดนี้ต่อจากบิดา ผู้ดูแลศูนย์บอกกับผู้นำบารัซถึงเหตุผลในการก่อตั้งศูนย์

            “ตอนที่ท่านชีคโอมานยังมีชีวิตอยู่ ท่านจัดตั้งศูนย์แห่งนี้ขึ้นมาเพราะต้องการช่วยเหลือลูกหลานของทหาร และเหล่าพลเรือนที่เสียชีวิตจากการปฏิบัติหน้าที่ เพื่อเป็นการแบ่งเบาภาระ แต่หลังจากท่านเสียชีวิตลงศูนย์แห่งนี้ก็ไม่ได้รับความเหลียวแลอีกเลย ยิ่งช่วงนี้อากาศร้อนมาก เด็กๆ ไม่สบายบ่อยค่ะ”

            “พรุ่งนี้จะให้วาคิมและทีมแพทย์มาตรวจสุขภาพของเด็กๆ ที่นี่ และจะนำไปเข้าแผนตรวจสุขภาพประจำปีด้วยเลย เด็กๆ จะได้รับการดูแลอย่างถูกสุขลักษณะ”

            “ขอบคุณท่านชีคและท่านชายาสำหรับความเมตตาเด็กๆ เหล่านี้ค่ะ”

            ผู้ดูแลศูนย์เอ่ยพร้อมกับทำความเคารพผู้นำบารัซและภริยาด้วยความซาบซึ้งใจต่อผู้นำทั้งสอง

            หลังจากนั้นพันไมล์ก็พาอัมรานเดินชมด้านในอาคาร และมาหยุดที่ศูนย์เด็กเล็ก ทั้งคู่ยืนมองพวกเด็กๆ และการปฏิบัติงานของคนดูแลเด็กเหล่านั้นผ่านกระจกใส

            “หวังว่าฉันคงไม่ถูกตำหนิที่เข้ามายุ่งเรื่องภายในโดยไม่ได้รับอนุญาต”

            “ใครจะกล้าตำหนิชายาของผม”

            “ก็ชีคอัมรานผู้ยิ่งใหญ่ของบารัซไงคะ ที่กล่าวตำหนิพันไมล์ได้ทุกที่ทุกเวลา โดยมิต้องอาศัยความกล้าใดใด” พันไมล์เอ่ย

            ดวงหน้าเข้มคมปรากฏรอยยิ้ม เมื่อได้ยินคำกล่าวของหญิงสาวอันเป็นที่รัก เขามองเสี้ยวหน้าสวยหวานของพันไมล์ ก่อนจะเอื้อมไปกุมมือเรียวบาง

            “ผมจะตำหนิคุณทำไม ต้องขอบคุณด้วยซ้ำกับสิ่งที่คุณทำเพื่อบารัซ”

            “มันเป็นเรื่องที่ฉันสมควรทำ เพราะฉันเองก็เป็นบารัซคนหนึ่งเหมือนกัน หรือว่าไม่ใช่”

            พันไมล์ตอบพร้อมกับหันไปสบตานัยน์ตาคมกล้าที่ทอประกายชื่นชม

            “นับว่าผมเลือกคนไม่ผิดจริงๆ”

            “คุณหรือฉันกันแน่คะที่เป็นฝ่ายเลือก ถ้าฉันไม่ย้อนกลับมา คุณจะมีวันนี้ไหม”

            พันไมล์ไม่ยอมละโอกาสที่จะพูดทวงบุญคุณ อัมรานหัวเราะชอบใจกับคำพูดของภรรยา

            “ความดีนิดหน่อยทำมาคุยอวด ทีผมเอาตัวยุ่งมาผูกติดไว้กับตัวทั้งชีวิตยังไม่พูดสักคำ”

            พันไมล์มองชีคหนุ่มตาโต โมโหจนนึกอยากจะทุบคนพูดสักทีสองที อัมรานเห็นสีหน้าอยากฆ่าคนของพันไมล์แล้วก็ได้แต่หัวเราะ สองมือดึงแก้มเนียมเบาๆ “หน้าหงิกเดี๋ยวแก่นะ”

            พันไมล์ค้อนขวับ ก่อนจะจูงชีคหนุ่มตรงไปยังห้องเด็กอ่อน

            “เด็กพวกนี้น่ารักจังเลยนะคะว่าไหม” พันไมล์เอ่ย

            แต่เมื่อชีคหนุ่มไม่ตอบ เธอจึงหันกลับมามองหน้าเขา สีหน้าของเขายังเรียบเฉยไม่แสดงความรู้สึกอะไร ก็เลยถามด้วยสีหน้าหวาดหวั่น