บทที่ 89

            “คุณไม่ชอบเด็กหรือคะ”

            อัมรานยิ้ม เดินเลี่ยงออกมา “ก็ไม่เชิง แต่พวกเขาตัวเล็กมาก”

            พันไมล์ยิ้มเดินมาบีบมือเขาไว้ “คุณคงยังไม่ชินมากกว่า มาเที่ยวที่นี้บ่อยๆ สิคะ พวกแกน่ารักมากเลย”

            ชีคหนุ่มไม่อยากจะขัดใจชายาเขาจึงพยักหน้า และเดินมายังห้องเล่านิทานของเด็ก ตัวเขาเองเป็นลูกคนเดียวไม่มีพี่น้อง เติบโตมาอย่างโดดเดี่ยว

            เมื่อคิดว่าต่อไปจะมีเด็กตัวเล็กๆ มาเรียกเขาว่าพ่อจึงมีความรู้สึกแปลกๆ ในใจ แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังอยากที่จะมีลูกกับผู้หญิงที่ตนเองรัก

            “เด็กน้อย วัยอ่อนใส ไร้เดียงสา ดูไปก็น่ารักดีนะคะ” พันไมล์เอ่ย

            “นั่นสิ แล้วเมื่อไรเราจะมีลูกที่น่ารักแบบนี้บ้าง”

            พันไมล์หันกลับไปมองหน้าสามี เพื่อค้นหาว่าเขาจริงจังแค่ไหนกับคำพูดนี้ เมื่อไม่เห็นความผิดปกติทำให้ต้องเอ่ยถาม เพราะเขาไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้กับเธอมาก่อน

            “คุณอยากมีลูกหรือคะ”

            อัมรานอมยิ้มเมื่อได้ยินคำถามนั้น เขาเดินเข้าไปสวมกอดเธอไว้จากทางด้านหลัง จมูกโด่งรังแกแก้มนวลของอีกฝ่ายตามใจปรารถนา พร้อมกับกระซิบที่ข้างหูของเธออย่างอ่อนโยน

            “ใช่...ผมอยากมีลูกกับคุณ”

            “อย่าทำรุ่มร่ามสิคะ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้ามันจะไม่ดี คุณไม่อายคนอื่นบ้างหรือไงคะที่แสดงความรักพร่ำเพรื่อแบบนี้”

            คนในอ้อมกอดร้องห้าม พลางปัดป้องมือปลาหมึกของสามี เนื้อตัวของเธอร้อนผ่าวราวกับคนมีไข้

            “ทำไมต้องอาย เห็นสิดี พวกเขาจะได้รู้ว่าเรารักกันมากแค่ไหน”

            ชีคหนุ่มพูดโดยไม่แคร์ ถ้าใครจะมาเห็นเขาแสดงความรักต่อภรรยา มือก็ซุกซนไปทั่วยุ่มย่ามราวกับหนวดปลาหมึก จนหญิงสาวต้องยึดมือซุกซนนั้นไว้ ใบหน้าก็ต้องเบือนหลบจมูกโด่งคมสันของเขา พร้อมกับพูดตัดพ้อ

            “พอก่อนเถอะค่ะ...ซนจริง”

            ชายหนุ่มหัวเราะ พร้อมกับจรดจมูกคมสันกับแก้มนวลของหญิงสาวอีกครั้ง ก่อนจะยอมปล่อยตัวเธอให้เป็นอิสระ

            “คุณยังไม่ได้ตอบผมเลยนะว่าเมื่อไรคุณจะมีทายาทให้ผม”

            “ของแบบนี้สั่งกันได้ซะที่ไหนละคะ อีกอย่างมันก็ขึ้นอยู่ที่ความสามารถของคุณ”

            “ผมมั่นใจว่าผมมีความสามารถเต็มเปี่ยม แต่คุณก็ต้องให้ความร่วมมือด้วย”

            “ฉันก็ให้ความร่วมมือกับคุณทุกครั้งนั่นแหละ”

            “เข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า เมื่อคืนคุณเพิ่งจะปฏิเสธความต้องการของผม”

            “ยังไม่หายโกรธเรื่องนี้อีกหรือคะ มีเหตุผลหน่อยสิคะ ก็มันก็ไม่ได้จริงๆ”

            “เฮ้อ! คุณน่ะสารพัดจะมีเหตุผลมาอ้าง เดี๋ยวติดไฟแดง วันนี้ฉันเหนื่อย ฉันปวดหัวค่ะ ไว้ครั้งหน้านะคะแล้วฉันจะตามใจคุณ เป็นแบบนี้ทุกทีไป”

            พันไมล์ขำคำพูดและท่าทางของสามี เขาคงสุดทนจริงๆ ถึงกับจดจำทุกคำพูดของเธอได้ขึ้นใจ แถมยังนำมาล้อเลียน           

            “เรื่องคอขาดบาดตายแบบนี้คุณยังขำได้อีก คราวหน้าถ้าคุณยังกล้าปฏิเสธความต้องการของผมอีกละก็ ผมปล้ำ”

            “สองวัน! ฉันขอเวลาอีกแค่สองวันแล้วฉันจะตามใจคุณ”

            อัมรานจ้องหน้าพันไมล์ราวกับจะประเมินว่า จะเชื่อคำพูดของเธอได้มากน้อยแค่ไหน เพราะที่ผ่านมาเธอดูจะหาเรื่องเฉไฉได้อยู่เรื่อย

            “ฉันสัญญาขออีกเพียงสองวัน แล้วฉันจะตามใจคุณทุกอย่างเลย”

            “แน่ใจนะว่าจะไม่ผิดคำพูด”

            “แน่สิคะ”

            “ไม่ใช่พอถึงวันนั้นก็มาอ้างโน่นอ้างนี่”

            “รับรองค่ะว่าจะไม่ขัดใจ ไม่ว่าคุณต้องการอะไรฉันจะยอมให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี และจะให้คุณได้ใช้ความสามารถที่คุณอวดอ้างว่ามีอย่างเต็มที่ ฉันเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าคุณจะมีแรงสักแค่ไหน”

            “ได้สนุกกันยันเช้าแน่ บอกซะก่อนนะว่าถ้าคุณเบี้ยว ผมปล้ำ”

            พันไมล์พยักหน้าพร้อมกับเมินมองไปทางอื่น เพราะไม่อาจทนสบสายตาร้อนแรง ที่แฝงไปด้วยความปรารถนาในตัวเธออย่างไม่ปิดบังของเขาได้

            สายตาของเขาเหมือนจะเปิดเปลือยความรู้สึกที่เขามีต่อตัวเธอ

            เด็กๆ พร้อมใจกันร้องไห้เมื่อเห็นใบหน้าที่เคร่งขรึมของจาบริน องครักษ์หนุ่มทำอะไรไม่ถูกจะปลอบก็ปลอบไม่เป็นได้แต่ยืนนิ่งมองเด็กเหล่านั้น อย่างจนปัญญาที่จะแก้ไขให้พวกเขาหยุดร้อง ร้อนถึงซันเดต้องเข้ามาแก้ไขปัญหานี้

            “ทำไมเด็กๆ ถึงร้องไห้กันระงมแบบนี้ล่ะคะท่านจาบริน”

            องครักษ์หนุ่มยักไหล่พร้อมส่ายหน้าแทนคำตอบ ซันเดอ่อนใจได้แต่เข้าไปปลอบโยนให้เด็กๆ หยุดร้อง แต่เมื่อเห็นชายหนุ่มยังคงยืนนิ่งเฉยก็เลยบอกให้เขามาช่วยปลอบเด็กน้อยให้หยุดร้องไห้

            จาบรินไม่รู้ว่าตนเองควรทำเช่นไรกับเหตุการณ์เฉพาะหน้าที่เกิดขึ้น ให้เขาไปออกรบยังง่ายซะกว่าให้มารับมือกับเด็กน้อยกลุ่มนี้ เขาตัดสินใจนั่งลงข้างตัวเด็กน้อยที่กำลังร้องไห้จ้าอยู่ พร้อมกับจ้องมองไปที่เด็กเหล่านั้นก่อนจะยักคิ้วให้ เด็กๆ จ้องหน้าเขานิ่งและหยุดร้องโดยอัตโนมัติ

            มีเด็กคนหนึ่งกล้ายื่นมือเข้ามาจับตัวเขา เมื่อเขายังคงนิ่งเฉยเด็กๆ เหล่านั้นก็กล้าที่จะเข้ามาเล่นกับเขา บ้างก็ขี่คอ บ้างก็เข้ามานั่งตัก บ้างก็ดึงผม แต่จาบรินก็ยอมให้เด็กเหล่านั้นทำได้ตามใจชอบ

            ซันเดเห็นเช่นนั้นก็แอบยิ้ม ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน เขาก็ยังคงปลอบใจใครไม่เป็นเหมือนเช่นเดิม ทำได้เพียงนั่งเป็นเพื่อนโดยมิได้เอ่ยคำพูดปลอบโยนใดใด น่าแปลกที่เพียงแค่นั้นก็ทำให้รู้สึกอบอุ่นใจได้เช่นกัน เหตุการณ์ในอดีตได้ย้อนกลับมาในความคิดคำนึงของซันเดอีกครั้ง

            จากนั้นหญิงสาวได้เอ่ยชักชวนให้จาบรินนำเด็กๆ ไปเล่นเครื่องเล่นที่สนาม ซึ่งอีกฝ่ายก็ไม่ขัด ภาพความสนิทสนมของสองหนุ่มสาวอยู่ในสายตาของอัมรานและพันไมล์