บทที่ 91

            ข่าวเกี่ยวกับเหตุการณ์ลอบวางระเบิดครั้งที่แล้วเพิ่งจะซาไป และเหตุการณ์นั้นก็มิได้ทำให้ชีคอัมรานเกรงกลัวแต่อย่างใด เขายืนยันที่จะเดินทางไปดูแลงานในโครงการท่าเรือน้ำลึก โดยมีพันไมล์เดินทางติดตามไปด้วย ทั้งที่หลายฝ่ายขอร้องให้เขาสั่งการอยู่ที่บารัซแทนเพื่อความปลอดภัย

            อัมรานก็ยังคงยืนยันคำเดิม เพียงแต่สั่งทหารองครักษ์ให้คุมเข้มในเรื่องความปลอดภัยของตนเองและชายา

            พันไมล์รู้สึกเป็นกังวลใจเกี่ยวกับความปลอดภัยของสามี เธอจึงเดินทางไปกราบขอพรจากองค์เทพีรีฮานน่าที่วิหารศักดิ์สิทธิ์ของเฮฌามา เพื่อสวดอ้อนวอนขอให้พระนางคุ้มครองชีคอัมราน ให้ปลอดภัยจากอันตรายทั้งหลายทั้งปวงที่อาจจะเกิดขึ้น

            หลังจากกราบสักการะองค์เทพีรีฮานน่าแล้ว พันไมล์ได้ออกมาเดินเล่นภายในสวนอันร่มรื่นซึ่งอยู่ด้านข้างของวิหารดังกล่าว โดยมีองครักษ์เฝ้าติดตามเพื่อดูแลความปลอดภัยของเธออย่างใกล้ชิด ความเงียบสงบของสถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ทำให้พันไมล์สบายใจขึ้นอย่างน่าประหลาด โดยไม่รู้เลยว่ามีใครบางคนลอบมองเธออยู่

            ทันใดนั้นเองก็มีเสียงปืนดังขึ้นติดต่อกันหลายนัด

            “นั่นมันเสียงปืนใช่ไหมจาบริน รีบไปดูซิว่ามันเกิดอะไรขึ้น” พันไมล์หันไปเอ่ยถามองครักษ์หนุ่ม

            จาบรินสั่งให้ทหารองครักษ์ดูแลความปลอดภัยของชายาให้ดี ส่วนเขานำกำลังส่วนหนึ่งวิ่งตรงไปยังทิศทางของเสียงที่ได้ยินเพื่อตรวจดูว่ามันเกิดอะไรขึ้น

            หลังจากที่จาบรินคล้อยหลังไปทำตามคำสั่งของพันไมล์ได้ไม่นาน จู่ๆ ก็มีชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งซึ่งแต่งตัวเลียนแบบชุดของทหารเดินตรงมายังจุดที่พันไมล์ยืนอยู่ ชายกลุ่มนั้นได้ปิดบังใบหน้าไว้ภายใต้ผ้าคลุมสีดำ จากนั้นการต่อสู้ระหว่างชายฉกรรจ์กลุ่มดังกล่าวกับเหล่าทหารองครักษ์ ที่ทำหน้าที่อารักขาดูแลความปลอดภัยชายาของท่านชีคก็เริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด

            พันไมล์ก้มลงหยิบปืนขององครักษ์ที่เสียชีวิตจากการต่อสู้มาถือไว้ในมือ แต่ยังมิทันที่จะได้ใช้ปืนดังกล่าวเธอก็รู้สึกราวกับว่า โดนเข็มอะไรบางอย่างปักเข้าที่ลำคอของตนเองโดยไม่รู้ทิศทาง จากนั้นสติก็ดับวูบไป

            แม้ว่าฝีมือการต่อสู้ของเหล่าทหารองครักษ์จะได้รับการฝึกปรือมาเป็นอย่างดี แต่ด้วยกำลังคนที่น้อยกว่า บวกกับฝีมือการต่อสู้ของชายฉกรรจ์กลุ่มนั้น ก็มิได้ด้อยไปกว่าฝีมือของพวกเขาเท่าไรนัก สุดท้ายเหล่าทหารองครักษ์ ก็เป็นฝ่ายปราชัยให้กับชายกลุ่มดังกล่าว พวกเขาถูกสังหารจนหมดสิ้น จากนั้นพวกมันก็เดินกลับมาแบกร่างหมดสติของพันไมล์ไว้บนบ่า และจากไปด้วยความรวดเร็ว โดยไม่ลืมที่จะกลบเกลื่อนร่องรอย

            ไม่นานจาบรินก็กลับมา เมื่อเห็นสภาพที่เกิดขึ้นเขาก็รู้ทันทีว่าเสียงปืนเมื่อครู่เป็นกับดัก เขาพลาดอย่างไม่น่าให้อภัย จาบรินเดินตรงไปสำรวจศพของเหล่าทหารองครักษ์ ที่นอนตายอยู่ที่พื้นว่ามีบุคคลที่รอดชีวิตบ้างหรือไม่ และก็พบว่ามีนายทหารคนหนึ่งรอดชีวิตมาได้ แต่ก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสไม่น้อย จาบรินสอบถามเรื่องราวบางอย่างจากนายทหารผู้นั้น พร้อมกับสั่งให้ทหารอีกสองนายนำตัวคนเจ็บส่งโรงพยาบาล

            จากนั้นจาบรินก็สั่งให้คนที่เหลือติดตามเขาไปเพื่อสืบหาเบาะแสว่า คนร้ายมันจับตัวชายาของท่านชีคไปไว้ที่ไหน และที่สำคัญใครกันที่บังอาจกระทำการอุกอาจเช่นนี้ ทหารองครักษ์คนหนึ่งเหลือบไปเห็น สร้อยคอของเจ้านายสาวตกอยู่ไม่ไกลจากบริเวณนั้น ก็รีบตะโกนบอก

            “เราพบสร้อยคอของท่านชายาตกอยู่ตรงนี้ครับท่านจาบริน”

            องครักษ์หนุ่มรีบเดินตรงไปหยิบมาดู เขาจำได้ติดตาว่าสร้อยเส้นนี้เป็นสร้อยที่ท่านชายามักจะชอบสวมติดกายตลอดเวลา เขาจึงสั่งให้ทุกคนเร่งออกสืบหาเบาะแสของคนร้ายที่ลักพาตัวชายาของท่านชีคไป เพราะถ้าขืนชักช้าเธออาจจะตกอยู่ในอันตราย

            หลังจากตรวจสอบจนแน่ชัดแล้วว่าชายาพันไมล์ถูกจับตัวไป จาบรินจึงได้โทรศัพท์ไปแจ้งให้ท่านชีคทราบถึงเรื่องนี้ ทำให้การประชุมเกี่ยวกับโครงการท่าเรือน้ำลึกเป็นอันต้องยุติลงไปโดยปริยาย

            “เดี๋ยวเราจะสั่งให้ยะห์ซินนำกำลังบางส่วน ไปช่วยออกตามหาตัวพายอีกแรง และจะให้วาคิมไปดูแลทหารที่ได้รับบาดเจ็บ” เขาบอกจาบรินไปตามสายด้วยน้ำเสียงปกติ ทั้งที่หัวใจของเขาร้อนรุ่มกระวนกระวายด้วยความเป็นห่วงพันไมล์

            “ครับท่านชีค”

            เมื่อวางสายจากจาบริน อัมรานก็หันไปสั่งการยะห์ซินและวาคิม ทั้งสองรับคำและไปปฏิบัติตามอย่างรู้หน้าที่  ส่วนตัวเขาทรุดตัวลงนั่งกับเก้าอี้ ใบหน้าคมสีเผือดซบบนฝ่ามือ สิ่งที่เขากลัวมาตลอดก็เกิดขึ้นจนได้

             พันไมล์อย่าเป็นอะไรนะ ได้โปรด ผมจะหาทางไปช่วยคุณเดี๋ยวนี้

            ดวงตาคมวาวโรจน์เต็มไปด้วยเพลิงโทสะ เขาลุกขึ้น

            “ใครก็ตามที่มันกล้าทำแบบนี้ มันต้องตาย! ตายสถานเดียวเท่านั้นถึงจะสาสม” เขาคำราม ฝืนกลั้นข่มอารมณ์และเดินทางไปพบกับท่านหัวหน้าเผ่าเฮฌามา เพื่อขอความช่วยเหลือให้ท่านลุงส่งกองกำลังออกไปตามหาตัวพันไมล์อย่างเร่งด่วน

            ด้วยความร้อนใจทำให้อัมรานเปิดประตูห้องทำงานของอีกฝ่ายโดยมิได้รอคำอนุญาตก่อน

            “ท่านลุงทราบเรื่องที่พายถูกจับตัวไปหรือยังครับ” อัมรานเอ่ยถามด้วยความร้อนรน สีหน้าของเขาเคร่งเครียด

            “ลุงก็เพิ่งจะรู้เรื่องนี้เหมือนกัน ไม่ต้องห่วงนะ ลุงได้สั่งให้ทหารของลุงออกไปช่วยตามหาชายาพันไมล์แล้ว อีกไม่นานเราก็น่าจะได้รับรายงานเพิ่มเติม”

            “ขอบคุณมากครับท่านลุง”

            “อัมรานเจ้ารู้หรือไม่ว่าใครเป็นคนลงมือกระทำการอุกอาจในครั้งนี้”

            “ผมเองก็ยังไม่ทราบแน่ชัดนักหรอกครับท่านลุง แต่ก็พอจะเดาได้ไม่ยากว่าเป็นฝีมือใคร”

            “เจ้าคงไม่คิดว่าเป็นเขาหรอกนะ”

            แม้ว่าอับบาสจะมิได้เอ่ยชื่อของบุคคลดังกล่าว แต่อัมรานก็เข้าใจดีว่าท่านลุงหมายถึงใคร

            “ผมคิดว่าไม่ผิดหรอกครับ เพราะมีเพียงท่านอาเท่านั้นที่กล้าลงมือกระทำการเช่นนี้ อีกอย่างผมกับพายก็ไม่เคยมีศัตรูที่ไหน และนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมโดนลอบสังหาร ก่อนหน้านี้ท่านอาได้เคยส่งคนมาลอบฆ่าผมแต่ไม่สำเร็จ ท่านอาอาจจะเปลี่ยนเป้าหมายไปที่พาย เพื่อหวังขู่ผมก็เป็นได้”