บทที่ 90

            “สองคนนี้ไปสนิทสนมกันตอนไหน” อัมรานเอ่ย

            “นั่นสิคะ เดี๋ยวคงต้องถามซันเดสักหน่อยละ แต่จะว่าไปเขาสองคนก็เหมาะสมกันดีนะคะ”

            “คุณคิดแบบนั้นจริงหรือ”

            “จริงสิคะ นี่คุณยังไม่เลิกหึงฉันกับเขาอีกหรือคะ”

            อัมรานไม่ตอบ เดินนำพันไมล์ออกมาจากศูนย์ แต่หญิงสาวยังไม่หายคาใจ เธอดึงแขนเขาไว้พร้อมกับพูดยืนยันหนักแน่นอีกครั้ง

            “ฉันกับจาบรินไม่มีอะไรกันนะคะ”

            “ผมก็ไม่เคยบอกว่ามี”

            “แต่คุณมักจะหาเรื่องเขาอยู่เรื่อย” เธอแก้

            อัมรานตาขุ่น แต่สีหน้ายังเรียบเฉย “ฟังแล้วเหมือนคุณกำลังปกป้องเขานะ”

            พันไมล์ลอบถอนใจกับความรั้นและความขี้หึงของสามี จนเผลอพูดออกมาว่า

            “นี่ถ้าคุณอยู่บนเตียงนะ”

            เมื่ออัมรานได้ยินประโยคนี้ใบหน้าที่หน้าบึ้งตึงกลับแปรเปลี่ยนเป็นยิ้มกว้าง

            “อยู่บนเตียงแล้วทำไม คุณจะทำอะไรผม” เขาถาม

            “ฉันก็จะสั่งให้คุณวิดพื้นสักห้าสิบที...เผื่อว่านิสัยจะดีขึ้น” เธอพูดอย่างวางอำนาจเพราะรู้ว่าเตียงนอนคือพื้นที่เดียวที่เขายอมให้เธอออกคำสั่ง

            คราวนี้ชีคหนุ่มถึงกับหัวเราะ “ถ้าทำอย่างนั้น ผมคงหมดแรงก่อนแล้วคุณจะเสียใจนะ”

            พันไมล์หัวเราะเขิน แก้มนวลแดงปลั่ง “คุณนี่!...คิดเป็นอยู่เรื่องเดียว”

            แต่ก่อนที่สองหนุ่มสาวจะเปิดศึกปะทะคารมกัน เสียงเด็กร้องไห้จ้าก็ดังแทรกขึ้น เมื่อคนหนึ่งร้องอีกคนก็เริ่มร้องตามและเมื่ออีกคนร้อง

            ไม่นานเด็กเล็กทั้งหลายก็พร้อมใจกันร้องลั่นศูนย์แห่งนี้ เล่นเอาชีคอัมรานผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ใครทำอะไรแทบไม่ถูก พันไมล์เห็นกิริยาหันรีหันขวางของเขาก็นึกขำ

            “ไหนว่าจะไปหาแม่เฒ่าไงคะ”

            อัมรานยิ้มอย่างจนปัญญา “เอ่อ...” เขาลังเล

            “ไปเถอะค่ะ ไม่ต้องห่วงทางนี้ เดี๋ยวฉันจะดูแลเอง” พันไมล์พูดจบก็ตรงไปช่วยปลอบเด็กหญิงตัวเล็กที่กำลังร้องไห้ กิริยาอ่อนโยนที่หญิงสาวแสดงต่อเด็กนั้น ทำให้อัมรานซึ่งยืนดูอยู่รู้สึกได้ว่าถ้าเขามีลูกสักคนพันไมล์คงเป็นแม่ที่ดี

            อัมรานเดินตรงไปจุมพิตแก้มนวลของภรรยาก่อนจะเดินจากไป พันไมล์มองจนเขาเดินลับสายตา จากนั้นก็หาจังหวะพูดคุยกับซันเดตามลำพัง เพื่อสอบถามถึงเรื่องที่ค้างคาใจ

            “ซันเดเธอรู้สึกยังไงกับจาบริน”

            “ทำไมท่านชายาถึงถามคำถามแบบนี้ล่ะคะ”

            “ฉันก็แค่อยากรู้ว่าเธอรู้สึกยังไงกับเขาถึงได้ถาม”

            “เอ่อ...คือ...ว่า...”

            ซันเดพูดจาติดๆ ขัดๆ และหลบสายตาของเจ้านายสาว ไม่รู้ว่าจะตอบคำถามนี้อย่างไร

            พันไมล์ยิ้มและเอ่ยแซวคนสนิทของตนเอง “ตอบไม่ถูกเลยหรือซันเด ไม่น่าเชื่อว่าคนอย่างซันเดที่ดูจะพูดจาคล่องแคล่วไปซะทุกเรื่อง จะมาตกม้าตายเพราะเรื่องนี้”

            “ซันเดไม่ทราบว่าจะตอบท่านชายาอย่างไร”

            “ก็ตอบตามความรู้สึกที่แท้จริงที่เธอมีต่อจาบริน”

            เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงนิ่งเฉย ทำให้พันไมล์ต้องเอ่ยถามคำถามที่ตรงประเด็นที่สุด

            “เธอชอบจาบรินใช่ไหมซันเด”

            สาวใช้คนสนิทเงยหน้ามองพันไมล์ด้วยความตกใจ ใบหน้าซีดเผือดก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นสีชมพูระเรื่อ เมื่อเจ้านายสาวจับความรู้สึกของตนเองได้

            “เธอรักจาบรินจริงๆ ด้วย”

            “ซันเดรักท่านจาบรินฝ่ายเดียวค่ะท่านชายา ท่านองครักษ์ไม่ได้รู้สึกอะไรกับซันเดหรอกค่ะ”

            “รู้ได้ยังไง เคยถามจาบรินดูแล้วหรือว่าเขารู้สึกอย่างไรกับเธอ”

            “ใครจะกล้าถามคำถามแบบนั้นกับเขาล่ะคะท่านชายา”

            “นั่นสินะ แล้วเธอชอบเขาตรงไหน ไปชื่นชอบกันตั้งแต่เมื่อไร”

            ซันเดเล่าให้พันไมล์ฟังถึงเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นในอดีต ซึ่งทำให้เธอประทับใจในตัวองครักษ์หนุ่มมาจนถึงทุกวันนี้

            “ตอนที่ซันเดอายุสิบสี่ ท่านจาบรินเคยช่วยซันเดจากการถูกพวกเจ้าหนี้ทำร้าย ทำให้ซันเดรอดจากการถูกพวกมันรุมโทรมข่มขืนมาได้อย่างหวุดหวิด จำได้ว่าตอนนั้นกลัวมาก กลัวจนสั่นไปหมด ร้องไห้ไม่หยุด”

            “จาบรินก็เลยช่วยปลอบใจเธอ!” พันไมล์คาดเดา

            “เปล่าเลยค่ะท่านชายา ท่านจาบรินปลอบใจใครไม่เป็นหรอกค่ะ เขาแค่นั่งลงเคียงข้างและอยู่เป็นเพื่อนจนท่านแม่กลับมาโดยไม่พูดอะไรสักคำ แต่เพียงเท่านั้นก็ทำให้ซันเดรู้สึกอบอุ่นใจ มากเกินกว่าที่จะบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้”

            “เธอก็เลยประทับใจในตัวเขาตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา”

            “ใช่แล้วค่ะท่านชายา จะเรียกว่ารักแรกพบก็คงไม่ผิดนัก ตอนนั้นซันเดยังไม่รู้ชื่อของเขาด้วยซ้ำ รู้แค่ว่าเขาเป็นทหารที่คอยติดตามท่านชีค”

            “ในเมื่อเธอไม่รู้จักแม้แต่ชื่อของเขา แล้วแน่ใจได้ยังไงว่าจาบรินคือผู้ชายที่เคยช่วยเหลือเธอเอาไว้ในครั้งนั้น”

            “เผอิญซันเดเหลือบไปเห็นป้ายสัญลักษณ์ของทหารองครักษ์ที่ท่านจาบรินบังเอิญทำตกไว้ ก็เลยรู้ว่าเขาเป็นหนึ่งในหน่วยทหารองครักษ์ค่ะ”

            “แล้วจากนั้นเกิดอะไรขึ้น”

            “ไม่มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นหลังจากนั้นหรอกค่ะท่านชายา แต่เหตุการณ์ในวันนั้นทำให้ซันเดตั้งใจที่จะหาความรู้ใส่ตัว และเรียนสูงๆ เพื่อที่จะเข้ามาทำงานในจัสตินพาเลซ ด้วยหวังว่าจะได้พบกับเขาอีกสักครั้ง”

            “เรื่องเป็นแบบนี้เอง แต่ทำไมจาบรินถึงจำเธอไม่ได้”

            “ไม่แปลกหรอกค่ะที่ท่านจาบรินจดจำเรื่องราวเหล่านี้ไม่ได้ เพราะเรื่องนี้มันผ่านมาเกือบสิบปีแล้วนี่คะ”

            “ในเมื่อเขาจำเธอไม่ได้ แล้วทำไมเธอถึงไม่ทบทวนความทรงจำของเขาล่ะซันเด หรืออย่างน้อยก็น่าจะบอกให้จาบรินรับรู้ถึงความรู้สึกที่เธอมีต่อเขา ฉันว่าการที่เธอกับเขาได้กลับมาพบกันอีกครั้ง น่าจะเป็นเรื่องของโชคชะตา”

            “ซันเดไม่อยากให้ท่านจาบรินรู้สึกอึดอัดค่ะ และก็ไม่ได้คาดหวังอะไร เพียงแค่ได้ทำงานร่วมกับเขา และได้พบเขาทุกวันเหมือนอย่างที่เป็นอยู่ ก็ถือเป็นความสุขอย่างหนึ่งแล้วล่ะค่ะ”

            “รักโดยไม่หวังผลตอบแทนสินะ”

            พันไมล์เอ่ย พร้อมกับคิดว่าเธอคงต้องทำหน้าที่กามเทพสื่อรักให้กับหนุ่มสาวคู่นี้ซะแล้ว จะว่าไปเขาสองคนก็ดูเหมาะสมกันดี ถ้าคู่นี้ลงเอยกันได้ก็จะสามารถขจัดปัญหา ความหึงหวงที่ชีคอัมรานมีต่อตัวเธอลงได้เช่นกัน ยิงปืนนัดเดียวแต่ได้นกถึงสองตัว ก็น่าลองทำหน้าที่กามเทพสื่อรักดูสักครั้ง