บทที่ 98

            เมื่อแผนเดิมไม่เป็นผลสำเร็จ ฮาร์มาลก็คิดที่จะใช้กองกำลังทหารส่วนตัว ที่เขาจัดเตรียมไว้เพื่อก่อรัฐประหาร แต่ยังไม่ทันที่จะส่งสัญญาณให้คนของตนลงมือปฏิบัติตามแผน ก็ถูกคนของชีคอัมรานสกัดไว้ได้ก่อนที่จะลงมือ สร้างความเจ็บแค้นให้แก่ฮาร์มาลยิ่งนัก

            “มอบตัวซะเถิดครับท่านอา ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะขัดขืน เพราะกองกำลังที่ท่านอาเตรียมไว้ก่อรัฐประหารนั้นคนของผมควบคุมตัวไว้หมดแล้ว ไม่เว้นแม้แต่ดีนาสนายทหารคนสนิทของท่านอา”

            ที่อัมรานพูดเช่นนี้ เพราะเขาวางแผนไว้ตั้งแต่ทีแรกแล้ว การดึงทหารของท่านอาไว้ที่จัสตินพาเลซแม้จะอันตรายและเสี่ยงมากพอควร แต่ถ้าอยากได้ลูกเสือแล้วไม่เปิดประตูถ้ำ เพื่อล่อเสือมาติดกับก็อย่าหวังว่าจะจับเสือได้

เมื่อช่วงเช้าก่อนออกมาเขาได้สั่งให้จาบริน ซึ่งรับหน้าที่ดูแลพันไมล์ใช้ทางลับ ลอบนำกำลังทหารที่ซุ่มไว้มาจัดการทหารรับจ้างของท่านอา ที่เข้ามายึดพื้นที่ในจัสตินพาเลซ จากนั้นก็ให้จาบรินนำกองทหารมาจัดการกับกองกำลังติดอาวุธ ที่กำลังจะลงมือก่อรัฐประหาร ทหารทั้งหมดถูกจับตัวไว้ได้โดยไม่เสียเลือดเนื้อมากนัก

            เมื่อหมดสิ้นหนทางฮาร์มาลจึงตรงเข้าแย่งปืนจากทหารองครักษ์แต่ไม่สำเร็จ สุดท้ายเขาก็ถูกจับตัวไปอย่างละมุนละม่อม ชีคหนุ่มได้สร้อยประจำตัวผู้นำเผ่ากลับคืนมา

            ฮาร์มาลถูกนำตัวมากักบริเวณ อยู่ภายในห้องสอบสวนวีไอพี โดยมีทหารคอยควบคุมตัวไว้อย่างแน่นหนา เพื่อมิให้เขาทำการหลบหนี ที่เขาต้องรับชะตากรรมเช่นนี้ก็เป็นเพราะเขาหลงเชื่อใจไอ้เด็กเมื่อวานซืนอย่างอัมราน ต้องยอมรับว่าเขาประเมินหลานชายของตนเองต่ำเกินไป ไม่เคยคิดว่าอีกฝ่ายจะรอบจัดและเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวเช่นนี้

            ใครจะคาดคิดว่าอัมรานจะเตรียมทุกอย่างไว้ เพื่อมาทวงตำแหน่งของเขากลับคืนไป ทั้งลอบถ่ายคลิปการเจรจาต่อรองเพื่อเก็บไว้เป็นหลักฐาน และมาเปิดโปงเขาในที่ประชุม

            อีกทั้งยังสั่งทหารให้ไปจัดการจับกุมตัวกองกำลังติดอาวุธ ที่เขาจัดเตรียมไว้ใช้ในกรณีที่มีเหตุการณ์ผิดพลาดเกิดขึ้น จะได้ทำการยึดอำนาจและก่อรัฐประหารได้อย่างทันท่วงที แต่แผนทุกอย่างที่เขาวางไว้ต้องล้มเหลวไม่เป็นท่า  

            ความเจ็บแค้นและความอัปยศที่ได้รับในครั้งนี้ บีบคั้นฮาร์มาลให้ปวดร้าวจนแทบบ้า มันน่าแค้นใจนัก ชัยชนะอยู่แค่เอื้อมแท้ๆ แต่เป็นเพราะความประมาท ทำให้เขาต้องรับความปราชัย แถมยังต้องมาถูกกักบริเวณและถูกควบคุมตัวไว้ราวกับนักโทษ ฮาร์มาลคิดถึงความผิดพลาดของตนเอง และจะไม่มีวันยอมให้ตัวเองถูกนำตัวไปดำเนินคดีเด็ดขาด เขายอมตายดีกว่าจะต้องทนรับความอัปยศเหล่านั้น

            ไอ้อัมรานมันจะต้องเจ็บปวดปางตายเช่นกัน

            “ใครอยู่ข้างนอกบ้าง”

            เมื่อทหารองครักษ์ที่ยืนเฝ้าเวรได้ยินเสียงตะโกนของฮาร์มาล เขาจึงเปิดประตูห้องเข้าไป ทันใดนั้นเองฮาร์มาลก็ตรงเข้าแย่งปืนของทหารคนดังกล่าวมาถือไว้ในมือได้สำเร็จ

            “อย่าเข้ามานะ”

            พวกทหารเห็นว่าเขาคิดที่จะหลบหนี จึงพยายามที่จะเข้าไปสกัดไว้ ฮาร์มาลตัดสินใจยิงต่อสู้ ทหารนายนั้นทรุดลงทันที เขาลอบหนีออกไปจากห้อง ตรงไปยังคอกม้าได้สำเร็จ แต่แทนที่เสือเฒ่าจะกระโดดขึ้นม้าและหนีไป เขากลับตบสะโพกม้าอย่างแรงและปล่อยให้มันวิ่งหนีไปยังนอกเมือง ก่อนจะวิ่งหลบสายตาเหล่าทหารองครักษ์เพื่อกลับไปยังจัสตินพาเลซอีกครั้ง

            “นังพันไมล์! รักมันมากใช่ไหม” ฮาร์มาลคำราม ดวงตาแดงก่ำ หัวใจเขาเต็มไปด้วยความแค้น ก่อนจะค่อยๆ ลัดเลาะหลบทหารยามตรงไปยังห้องนอนของผู้นำเผ่าที่หมายตาไว้แต่แรก

            “ไอ้อัมราน แกจะต้องเจ็บปวดไปตลอดชีวิต นังไพร่กิริยาต่ำทรามมันต้องตาย”

            ในขณะเดียวกันอัมรานก็ได้รับรายงานว่า ฮาร์มาลฆ่าทหารยามและหนีการจับกุม โดยอาศัยม้าหนีไปทางทิศใต้ ชีคหนุ่มสั่งให้นำกำลังออกตามล่าทันที

            “ท่านชีคจะไปด้วยหรือครับ” ยะห์ซินเอ่ยถาม เพราะชีคอัมรานสั่งให้เตรียมม้าประจำตัว

            “ใช่ ท่านอาบ้าไปแล้ว ถ้าเราไม่รีบจัดการให้เสร็จโดยเร็ว ไม่รู้ว่าใครจะโชคร้ายเป็นคนต่อไป”

            “แต่ไม่มีคนอยู่อารักขาคุณพายนะครับ”

            อัมรานชะงัก “จาบรินล่ะ”

            “จาบรินนำกำลังทหารไปยังฐานที่มั่นของท่านฮาร์มาล เพื่อยึดอาวุธของพวกมันครับ”

            “งั้นสั่งวาคิมไปดูแลแทน”

            “ตอนนี้วาคิมกำลังดูแลทหาร ที่ได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้กับดีนาสอยู่ครับ ได้ยินมาว่าทหารของเราได้รับบาดเจ็บหลายคน”

            อัมรานนิ่งฟัง แม้ใจอยากจะติดตามยะห์ซินไปจัดการกับท่านอาด้วยตนเอง เพราะรู้ถึงความร้ายกาจและความเจ้าเล่ห์ของท่านอาเป็นอย่างดี แต่ในเมื่อไม่มีคนคอยดูแลความปลอดภัยให้หญิงสาวอันเป็นที่รัก เขาจึงจำต้องย้อนกลับไปจัสตินพาเลซเพื่ออยู่เป็นเพื่อนพันไมล์

            “นายรีบนำกำลังทหารติดตามไปเอาตัวท่านอากลับมา” เขาหยุดและย้ำช้าชัดว่า “จับเป็นนะยะห์ซิน ห้ามจับตายเด็ดขาด”

            ยะห์ซินรับคำพร้อมกับโค้งคำนับ จากนั้นก็นำกำลังทหารกลุ่มหนึ่งออกตามล่าตัวผู้สำเร็จราชการของบารัซ โดยติดตามจากรอยเท้าม้าที่ฮาร์มาลทิ้งไว้

            หลังจากสั่งงานลูกน้องเสร็จเรียบร้อย ชีคอัมรานก็รีบตรงกลับมาดูแลภรรยา ขณะที่เขากำลังก้าวเข้าประตูนั้น เขาก็ได้ยินเสียงกรีดร้องด้วยความกลัวของซันเดดังขึ้น

            อัมรานชะงักค้าง ใจหายวาบ “พันไมล์!” เขาตะโกน พร้อมกับวิ่งสุดฝีเท้า รีบก้าวกระโดดขึ้นบันไดไปยังห้องนอนของตนเองและภรรยา