مشاركة

13

مؤلف: Plearn9
last update تاريخ النشر: 2024-12-28 11:30:24

20:00 น.

"ชนนนนนนนนน" โจ้ชูแก้วขึ้นมาด้วยท่าทางดี้ด๊าดีใจเพราะคืนนี้เพื่อน ๆ ของเขาออกมาเที่ยวกันครบแก๊งค์

"คนอกหักอะไรว่ะดูมีความสุขกว่าพวกกูอีก" เป้พูด

"ก็อกหักแบบมีความสุขไงว่ะ" โจ้ตอบ

"มากันแค่ 4 คนมึงต้องเล่นใหญ่เปิดโต๊ะ V เลยเหรอ" กิ๊กพูด

"ใครบอกมากันแค่ 4 คนว่ะ" โจ้ตอบ เพื่อน ๆ หันหน้ามองกันอย่างงง ๆ

"มึงนัดคนอื่นมาด้วยเหรอว่ะ" เป้ถาม

"แน่นอนดิว่ะ" โจ้ตอบ

"มึงจะนัดใครมาเนี่ยไม่คิดจะถามพวกกูก่อนเลยใช่ไหมว่าผพวกกูโอเคหรือเปล่า" สายลมพูด

"แหม่~ ทำอย่างกับเมื่อก่อนมึงไม่เคยพาสาวมาแจมกับพวกกูยังงั้นแหละ" โจ้ตอบ สายลมถอนหายใจออกมาอย่างเถียงไม่ได้

"อุ้ย! พูดถึงก็มาพอดีเลย" โจ้พูด ทั้งสามคนหันไปมองยังคนที่เพิ่งเดินเข้ามาที่โต๊ะพร้อมกัน

"สวัสดีค่ะ" สาวคนใหม่เอ่ยทักทายอย่างมีมารยาท

"น้องแอร์" กิ๊กพูด

"มาครับ ๆ มานั่งกันก่อน" โจ้พูดพร้อมกับขยับเพิ่มที่ให้แอร์กับเพื่อนของเธอเข้ามานั่งที่โต๊ะ

ทางด้านของแจนกับเกรซที่เปิดโต๊ะนั่งแอบดูอยู่ไม่ไกลก็กำลังช่วยกันจับบตาดูโต๊ะของเทียนอยู่ตลอด วันนี้เกรซยอมลงทุนเสียเงินไม่น้อยเพื่อเปิดโต๊ะ VIP ตามกลุ่มของสายลมเลยจะได้เห็นชัด ๆ ว่าสายลมมาเที่ยวกับเพื่อนแค่นั้นจริง ๆ หรือเปล่า

"เฮ้ย ๆ ๆ นั่นไงแกเห็นไหม" แจนรีบสะกิดเกรซให้หันไปดูสวาวสวยคนใหม่ที่เพิ่งมาถึงโต๊ะของสายลม

"ใครว่ะ เพื่อนสายเหรอ" แจนถาม เกรซพยายามเพ็งสายตามองดูให้ชัด ๆ แต่เธอก็ยังไม่คุ้นหน้าคนที่มาใหม่อยู่

"ไม่รู้จักอ่ะ" เกรซตอบ เกรซไม่เคยเจอเพืื่อนของสายลมก็จริงแต่ช่วงเวลาที่ผ่านมาเธอก็ได้มีโอกาสเล่นโทรศัพท์ของสายลมอยู่หลายครั้งเลยทำให้ได้เห็นรูปของเขากับเพื่อนผ่านตามาบ้างบวกกับในโซเชียลของสายลมเองก็เคยโพสต์รูปกลุ่มของพวกเขาอยู่หลายครั้งจึงทำให้เกรซพอที่จะคุ้นหน้าคนอื่นบนโต๊ะอยู่ยกเว้นสาวสวย 2 คนที่เพิ่งมาถึง

"ไม่ได้ยินเลยว่ะหรือว่าเราเปิดโต๊ะไกลไปว่ะ" แจนพูด

"ถ้าใกล้กว่านี้ก็ถูกจับได้ไปนานแล้ว" เกรซตอบ

"จะถูกจับได้ได้ไงวันนี้ฉันอุตส่าห์พอแกไปแต่งหน้าทำผมเปลี่ยนสไตล์การแต่งตัวเป็นสาวเซ็กซี่ไม่มีทางที่แฟนแกมันจะสงสัยได้หรอกถ้าไม่หันมาเห็นหน้าแกจัง ๆ อ่ะ" แจนพูด ปกติเกรซก็ไม่ได้แต่งตัวเชยนะ เธอเป็นคนแต่งตัวเป็นดูมีสเน่ห์แต่แค่ไม่ชอบใส่อะไรที่โป๊ก็เท่านั้นเอง

โต๊ะของสายลม

"ไอ้โจ้มันไปหลอกน้องแอร์ยังไงครับเนี่ยถึงได้หลวมตัวมาเที่ยวกับมันได้" เป้ถามด้วยความสงสัยเพราะปกติแล้วแอร์เป็นรุ่นน้องที่น่ารักเรียบร้อยมาก ๆ ใครชวนไปไหนก็ปฏิเสธตลอดเพราะพ่อของเธอดุมากเลย

"ช่วงนี้แอร์เบื่อ ๆ น่ะค่ะก็เลยหาอะไรใหม่ ๆ ทำดูแล้วพี่โจ้ก็ทักมาชวนพอดีแอร์ก็เลยตอบตกลงไป" แอร์ตอบ

"อ๋อ" เป้ตอบ

"นี่ข้าวฟ่างเพืื่อนแอร์ค่ะ" แอร์รีบแนะนำเพื่อนของเธอให้ทุกคนได้รู้จักเพราะกลัวว่าเพื่อนจะรู้สึกอึดอัด

"ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ พี่ชื่อเป้นะ" เป้พูด

"กิ๊กจ่ะ" กิ๊กพูด

"เอ่อ...ส่วนไอ้นี่ชื่อสายลมนะ มันเป็นคนติสต์ ๆ แปลก ๆ นิดหน่อยอ่ะน้องอย่าไปสนใจมันเลย" กิ๊กพูดเมื่อเห็นสายลมทำตัวนิ่งเฉยไม่สนใจน้อง ๆ ที่มาใหม่เท่าไหร่

"ค่ะ" ข้าวฟ่างตอบ

"พี่ไม่เคยเห็นหน้าน้องข้าวฟ่างเลย น้องข้าวฟ่างเรียนอยู่คณะอะไรเหรอครับ" เป้ถาม

"ฟ่างเรียนอักษรค่ะแต่ที่พวกพี่บอกว่าไม่เคยเห็นเลบอาจเป็นเพราะฟ่างไม่ได้เรียนที่เดียวกับพวกพี่มั้งคะ" ข้าวฟ่างตอบ

"อ้าวเหรอ" เป้พูด

"แอร์กับฟ่างเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยม.ต้นแล้วค่ะ บ้านเราอยู่ใกล้กันก็เลยสนิทกันค่ะ" แอร์ตอบ

"งี้นี่เอง" เป้ตอบ

"อ้าวเห้ย! แดกอยู่คนเดียวไม่สนใจใครเลย" โจ้หันไปว่าสายลมที่เอาแต่ดื่มไม่พูดคุยกับพวกเขาเลยตั้งแต่มีสาว ๆ เข้ามานั่งด้วย

"ก็มึงชวนกูมาแดกเหล้าไม่ใช่หรือไง" สายลมตอบ

"ก็คุยกับพูดก็บ้างไม่ใช่ทำตัวเป็นอากาศธาตุแบบนี้" โจ้พูด

"มึงก็ช่างมันไปเถอะแค่วันนี้มันยอมมาด้วยก็ก็ดีใจมากแล้ว" เป้พูด

"เออ มา ๆ ชนแก้วกันดีกว่า" กิ๊กพูด

.

.

"สายลมเอาแต่ก้มหน้าตลอดเลยอ่ะแบบนี้แสดงว่าเขาไม่สนใจผู้หญิงในโต๊ะนั้นเลยนะ" เกรซพูด

"เห็นแต่ด้านหลังแบบนี้แกมั่นใจได้ไงว่าเขาไม่สนใจใคร...เฮ้ย!" อยู่ดี ๆ แจนก็ร้องออกมาด้วความตกใจทำเอาเกรซสะดุ้งไปด้วย

"เฮ้ย! อะไร" เกรซถาม

"ฉันว่าที่เด็กแกเอาแต่ก้มหน้าตลอดเวลาเนี่ยต้องเป็นเพราะเขากำลังแอบดูขาขาว ๆ ของสาวพวกนั้นอยู่แน่เลย" แจนตอบ

"ฮะ~ จริงเหรอ" เกรซพูด

"แกคิดว่าไงล่ะ" แจนตอบ

"แตะ แต่...บางทีลมเขาอาจจะกำลังก้มหน้าเล่นมือถือคุยกับใครอยู่ก็ได้มั้ง" เกรซพูด

"งั้นแกลองเปิดโทรศัพท์แกดูสิว่าเขาได้ส่งข้อความอะไรหาแกบ้างหรือเปล่า" แจนพูด เกรซรู้สึกกังวลใจขึ้นมาอีกครั้งเพราะเขารู้ว่าตั้งแต่คุยกันไปเมื่อกลางวันพวกเขาก็ยังไม่ได้คุยอะไรกันอีกเลยแม้แต่สติ๊กเกอร์สักอันสายลมก็ยังไม่ส่งมาสักครั้ง

"หรือถ้าเขาเล่นโทรศัพท์จริง ๆ แกว่าเขาคุยอยู่กับใครถ้าไม่ใช่แก" คำพูดของแจนทำให้เกรซซึมยิ่งกว่าเดิมจนไม่อยากอยู่ตรงนี้ต่อแล้ว

"ช่างเขาเถอะ พรุ่งนี้เรายังต้องไปทำงานต่อรีบกลับไปพักผ่อนกันดีกว่า" เกรซตอบ

"จะบ้าเหรอ ยังจับไม่ได้คาหนังคาเขาเลยแกจะทิ้งไปแบบนี้ได้ไง" แจนพูด

"ก็ฉันไม่อยากรู้แล้วอ่ะ" เกรซตอบ

"เอ้า~" แจนตามอารมณ์ของเพื่อนไม่ทันแต่เมื่อเห็นเกรซอยากกลับเธอก็คงไม่จำเป็นต้องนั่งต่อ เธอจึงหันไปหยิบกระเป๋ากับกุญแจรถเตรียมจะลุกออกจากโต๊ะ

"เชี่ยยย!" เกรซอุทานออกมาด้วยความตกใจแล้วรีบนั่งลงทันที เธอพยายามเบี่ยงหน้าหลบเข้ามาด้านในเหมือนกำลังซ่อนตัวจากอะไรบางอย่างจนแจนเองก็ตกใจไปด้วย

"อะไรว่ะแก" แจนถาม

"ลมกำลังเดินมาหลบเร็ว" เกรซตอบ

"ฮะ!" แจนตกใจแล้วลองหันไปดูแว๊บนึง

"แกจะหันไปทำไมเล่า หลบดิ!" เกรซพูดจากนั้นแจนจึงรีบก้มหัวหันหน้าเข้าผนังไปพร้อมกับเกรซ เมื่อสายลมเดินเข้ามาใกล้โต๊ะของพวกเธอก็ยิ่งทำให้พวกเธอเกร็งเข้าไปใหญ่ กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของสายลมที่โชยเข้ามาที่จมูกของเกรซชัดขึ้นเรื่อย ๆ จนเธอแล้วจะบ้าตายอยู่แล้ว

"ไปยังว่ะแก" หลังจากที่สายลมเดินผ่านไปเกรซก็รีบถามเพื่อนของเธอทันทีทำให้แจนค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมาดูช้า ๆ และเมื่อเธอมองไม่เห็นสายลมแล้วเธอจึงยกมือขึ้นมาทำท่าโอเคบอกเกรซ

"เหมือนจะไปแล้วนะ" แจนตอบ

"เฮ่อ~" เกรซถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

"พวกเรารีบกลับกันเถอะก่อนที่ลมจะเดินกลับมา" เกรซพูด

"เอาดิ แต่ว่าถ้าเดินออกไปแล้วเจอเข้าจะทำไงว่ะ" แจนถาม

"คนเยอะไม่น่าเห็นหรอกมั้งแต่ถ้าออกไปแล้วเจอจริง ๆ ก็ค่อยเนียน ๆ มุดออกไปแบบไม่ให้เขาสังเกตเห็นแล้วกัน" เกรซตอบ

"เอางั้นก็ได้" แจนตอบ

"รีบไปกันเถอะ" เกรซพูดแล้วรีบหยิบของเตรียมจะลุกจากโต๊ะ

"จะไปไหนกันเหรอครับ" สายลมเดินเข้ามาเท้าแขนกับโต๊ะของเกรซเพื่อขวางไม่ให้พวกเธอลุกหนีไป

"เฮ้ย!" เกรซและแจนอุทานออกมาด้วยความตกใจ ทั้งสองคนหันหน้ามองกันอย่างสิ้นหวังก่อนจะหันกลับมามองที่สายลม

"จะรีบไปไหนเหรอครับ" สายลมถาม

"ออ...อ๋อ...พวกฉันจะกลับกันแล้วน่ะพอดีพรุ่งนี้มีงานเช้า" เกรซตอบ

"แล้วพี่มาทำอะไรที่นี่ครับทำไมไม่เห็นบอกผมเลย" สายลมถาม

"ฉันเหรอ? ฉันก็มา...มา...เป็นเพื่อนแจนเฉย ๆ น่ะพอดีแจนมันบ่นว่าอยากดื่มก็เลยมาเป็นเพื่อนมันหน่อย" เกรซตอบ สายลมมองไปที่แก้วน้ำเปล่าสองแก้วที่วางอยู่บนโต๊ะก่อนจะกลับมามองเกรซ

"มาดื่มน้ำเปล่าเนี่ยนะครับ" สายลมถาม

"ก็พวกฉันนึกได้ไงว่าพรุ่งนี้มีงานเช้าเลยเปลี่ยจากดื่มเหล้าเป็นดื่มน้ำเปล่าแทน...แฮร่ ๆ ๆ จะได้ไม่เสียงานเสียการด้วย" แจนตอบ

"เปิดโต๊ะ V กินน้ำเปล่าสองแก้ว แปลก ๆ นะครับ" สายลมพูด

"พวกฉันแค่อยากนั่งโซฟานุ่ม ๆ ส่วนตัว ๆ แค่นี้เองแปลกตรงไหน" เกรซตอบ

"ไม่ใช่ว่ามาแอบดูผมเหรอ" สายลมถาม

"เปล๊า! จะมาแอบดูทำม๊าย" เกรซตอบ

"เกรซ!" แจนกัดฟันเรียกเกรซเบา ๆ เพื่อเตือนเพื่อนสาวไม่ให้ออกอาการ

"ฮึ~" สายลมเห็นท่าทางลุกลี้ลุกลนของเกรซก็ดูออกทันที เขาเข้าไปนั่งลงข้างเกรซทำให้เธอต้องขยับที่ให้เขาอย่างอัตโนมัติเพราะอึดอัด

"อะไรของนายเนี่ย" เกรซถาม

"ก็นั่งเป็นเพื่อนพี่ไง" สายลมตอบ

"จะมานั่งกับฉันทำไมไปนั่งกับเพื่อนน่ยนู้น" เกรซพูด

"พวกมันมีคนนั่งด้วยแล้วผมอยู่กับพี่ได้" สายลมตอบ

"ก็ยังเหลือว่างอยู่คนนึงหนิ ทิ้งสาวสวยแบบนั้นมานั่งกับป้าแก่อย่างฉันเดี๋ยวเขาก็มองว่านายไม่มีเทสหรอก" เกรซพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน

"ใครป้าแก่! แกแก่ไปคนเดียวเลยนะ" แจนพูดแล้วมองค้อนเกรซด้วยความไม่พอใจ

"ไอ้โจ้มันชวนน้องแอร์รุ่นน้องที่คณะมาด้วยน่ะน้องเขาก็เลยเอาเพื่อนมาด้วยก็แค่นั้น ไม่มีอะไรหรอก" สายลมตอบ

"ก็ยังไม่ได้ว่าอะไรเลยหนิ" เกรซพูดแต่ท่าทางของเธอก็ยังดูเหมือนงอนสายลมอยู่เพราะเธอไม่ยอมหันมามองหน้าสายลมเลย

"งั้นมานี่มา" สายลมพูดแล้วลุกขึ้นดึงมือของเกรซให้ลุกตามเขาไป

"ไปไหน" เกรซถาม

"ไปทำให้พี่เชื่อไง" สายลมพูดแล้วจูงมือเกรซไปที่โต๊ะของพวกเขาส่วนแจนเองก็ตกใจรีบหยิบกระเป๋าของเธอกับเกรซแล้วตามสองคนนั้นไปทันที

"ทุกคน" สายลมเอ่ยเรียกเพื่อนเสียงดังจนทุกคนต้องหันไปมองเขาอย่างงง ๆ

"กูก็นึกว่ามึงตายที่ห้องน้ำไปแล้ว" โจ้พูด

"ใครว่ะ" เป้ถามแล้วชี้ไปที่เกรซ

"ทุกคน...นี่พี่เกรซ" เกรซออกแรงบีบมือสายลมเพื่อบอกให้เขาใจเย็น

"แฟนกูเอง" สายลมพูดจบเพืื่อนก็นิ่งค้างเพราะไม่ได้เตรียมใจเอาไว้ว่าคนที่เกรซพามาจะเป็นแฟนของเขาเองแทนที่จะเป็นสาว ๆ ที่เขาไปดีลมาตอนไปห้องน้ำ

"อ่อ...ยิน...ดีที่ได้รู้จักนะคะพี่เกรซ" กิ๊กลุกขึ้นมาทักทยเกรซเป็นคนแรกพร้อมกับยื่นมือไปขอจับมือ

"ค่ะ" เกรซตอบแล้วยื่นมือไปจับงง ๆ

"หนูชื่อกิ๊กนะคะเป็นเพื่อนของสายลม" กิ๊กพูด

"จ่ะ" เกรซตอบ ตอนนี้เธอทำตัวไม่ถูกเลยเพราะทุกอย่างมันกระทันหันเกินไปจนตั้งรับไม่ทัน

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • เด็กก็รักเป็นไหมพี่   72 ปลอบ

    หลังจากเสียงชัตเตอร์สุดท้ายดังขึ้นและช่างภาพประกาศว่า "เสร็จแล้วครับ เดี๋ยวเปลี่ยนชุดและเซ็ตฉากใหม่ได้เลยนะ!" บรรยากาศในสตูดิโอพลันผ่อนคลายลงทันที ทีมงานเริ่มเคลื่อนไหว จัดเก็บอุปกรณ์และเตรียมตัวพักเบรก​เกรซยังคงยืนอยู่ตรงจุดเดิม เธอพยายามสงบสติอารมณ์และปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุดแม้ว่าภายในใจยังคงปั่นป่วน อยู่ก็ตาม สายตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่สายลมและมีนที่ตอนนี้กำลังพูดคุยและหัวเราะกันอย่างเป็นกันเอง รอบ ๆ ตัวทั้งคู่มีทีมงาน 2-3 คนกำลังดูแลอยู่ มีนเอื้อมมือไปจัดปกเสื้อของสายลมเล็กน้อย ก่อนที่สายลมฝืนยิ้มตอบแห้ง ๆ แบบเกรงใจจากนั้นเขาก็หันมามองที่เกรซเพื่อดูว่าเธอมองอยู่หรือเปล่าและเมื่อเจอเข้ากับแววตาเศร้า ๆ ของเกรซเขาก็แทบอยากจะเดินออกจากตรงนั้นมาหาเธอเลย แต่เมื่อก้าวขาออกมาได้ก้าวเดียวมีนก็รีบคว้าแขนของเขาไว้"พี่ลมจะไปไหนคะ""เอ่อ...พี่""พวกเราต้องเปลี่ยนชุดเพื่อถ่ายเซ็ตต่อไปนะคะ" ​เกรซรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างบาดลึกลงไปในอก เธออยากจะเดินเข้าไปหาสายลมแล้วปัดมือของมีนออกจากเขา ​ทันใดนั้นสายลมก็หันกลับมาสบตาเธออีกครั้ง แววตาของเขาดูลำบากใจและดูต้องการอยากจะมาหาเธอมาก ๆ ซึ่งมันทำใ

  • เด็กก็รักเป็นไหมพี่   71 งานคืองาน

    "อีก 20 นาทีคุณสายลมกับคุณมีนจะมาถึง ทีมสไตล์ลิสต์พร้อมกันแล้วใช่ไหม" เกรซดำเนินการควบคุมงานเองทุกขั้นตอนจนตอนนี้ผ่านมาเดือนกว่าแล้ว สินค้าทุกอย่างผ่านตามความต้องการของลูกค้าหมดและวันนี้ก็เป็นอีกหนึ่งวันสำคัญของงานนั่นก็คือการถ่ายแบบพรีเซนเตอร์กับสินค้าเพื่อใช้ในการตลาด"พร้อมแล้วค่ะพี่เกรซ""แล้วทีมเมคอัพกับแฮร์ล่ะ" "เตรียมของเสร็จหมดแล้วพร้อมเริ่มงานค่ะ""ดีมาก อย่าให้มีอะไรผิดพลาดนะ" เกรซเดิรออกมาที่หน้าเซ็ทเพื่อเช็คความเรียบร้อยอีกรอบนึง"ขาดเหลืออะไรไหมวุฒิ""ไม่มีครับพี่เกรซ""กล้อง แบต ไฟทุกอย่างโอเคนะ""โอเคครับพี่""ดีมาก ถ้ามีอะไรขาดเหลือให้รีบบอกพี่นะ""ครับพี่เกรซ" "นี่น้องฝึกงานเหรอ" เกรซเห็นเด็กหนุ่มในชุดนักศึกษากำลังช่วยวุฒิจัดของอยู่เลยถามดูเพราะเธอไม่เคยเห็นหน้าเขามาก่อน ชายหนุ่มรีบลุกขึ้นยืนกุมมือด้านหน้าอย่างสุภาพ"เอ่อ...สวัสดีดีครับผมชื่อ วิทยา ตั้งสงค์ อายุ 21 ปีมาฝึกงานเป็นผู้ช่วย Creative Content Creator ครับ วันนี้รับหน้าที่เก็บภาพเบื้องหลังเพื่อใช้เป็นฟุตเทจตัดต่อวิดีโอการทำงานของแบรนด์ครับ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ท่าทางดูเกร็งมาก"เอ่อ...จ่ะ เรามีชื่อเล

  • เด็กก็รักเป็นไหมพี่   70 ของขวัญ

    "อยู่ได้ใช่ไหมกล้าหรือว่าอยากไปอยู่กับพี่" เกรซถามความเห็นน้องชายหลังจากพาเขามาดูห้องที่เธอจัดหาไว้ให้"กล้าอยู่ได้พี่เกรซ ดีกว่าห้องที่บ้านเยอะเลย""ถ้าอยู่ได้ก็ดี ทำตัวตามสบายได้เลยนะเรื่องห้องพี่จัดการไว้ให้หมดแล้วถ้าอยากได้อะไรก็โทรหาพี่ได้ตลอดส่วนเงินที่พี่ให้ไว้ก็ใช้ประหยัด ๆ อยากกินอะไรพี่ไม่หวงนะกล้าซื้อกินให้เต็มที่ได้เลยแต่อะไรที่มันไม่ดีก็อย่าไปยุ่งล่ะ""ครับ""พี่เพิ่มเงินค่าขนมให้อีกอาทิตย์ล่ะสองพันนะเดี๋ยวถึงเวลาพี่จะโทนให้เอง ถ้าเหงาอยากกลับบ้านก็บอกพี่นะหรือถ้าอยากมาหาพี่ที่คอนโดก็มาได้ตลอดเลย""รู้แล้วหน่าพี่เกรซไม่ต้องห่วงผมหรอกผมดูแลตัวเองได้""งั้นคืนนี้ให้พี่มาอยู่เป็นเพื่อนไหม""โอ๊ยยย~ ไม่ต้องเลยพี่รีบกลับไปเถอะวันนี้พากล้าไปซื้อของมาทั้งวันแล้ว พี่ลมก็น่าจะเหนื่อยแล้วเดี๋ยวเกรงใจพี่เขาบ้าง" เกรซหันไปมองสายลมที่ยืนกอดอกพิงกำแพงอยู่"ตามสบายเลย" สายลมตอบ"พี่กลับก็ได้" สายลมเดินเข้ามาหาทั้งสองคน"เรื่องเรียนไม่ต้องห่วงนะไว้เทอมหน้าพี่จะพาไปสมัครเอง" สายลมพูดพร้อมเอามือแตะที่ไหล่ของกล้าเบา ๆ "ขอบคุณครับ...ขอบคุณสำหรับวันนี้ด้วยที่พี่ช่วยผมขนของแถมยังพาไปซื้อของใช

  • เด็กก็รักเป็นไหมพี่   69 ปรึกษา

    "ผมเข้าห้องก่อนนะ" "อื้ม" เกรซขับรถพาทุกคนกลับมาที่บ้านเพื่อพูดคุยว่าจะเอายังไงต่อแต่เธอเห็นสีหน้าของกล้าดูไม่พร้อมจะคุยเลยยอมปล่อยให้นอนไปพักในห้องก่อน"อ้าว! มึงไม่เรียกมันมาคุยล่ะจะได้รู้ว่ามันจะเอายังไงต่อ ยังอยากเรียนอยู่ไหม""ให้มันอยู่กับตัวเองสักพักเถอะแม่""ก็ถ้ามันไม่อยากเรียนกูจะได้ไปคุยกับเจ๊เล้งเจ้าของตลาดให้ว่าพอจะมีงานอะไรให้มันทำไหม""แม่ไม่ต้องห่วงฉันไม่มีทางปล่อยให้น้องไปเป็นเด็กเก็บค่าแผงหรือขนผักในตลาดหรอก ตอนนี้หน้าที่ของมันมีแค่เรียนเท่านั้นห้ามแม่พาน้องไปทำงานหาเงินตอนนี้เด็ดขาด""ก็ถ้ามันไม่เรียนก็ต้องช่วยกูออกทำงานไหม จะให้นอนกินเกาพุงอยู่ที่บ้านเฉย ๆ เหรอ"กล้ายืนแอบอยู่บนบันไดเพื่อฟังสิ่งที่แม่กับพี่สาวของเขาคุยกัน เขารู้สึกเสียใจที่ไม่สามารถเรียนอยู่ที่นั่นต่อได้ทั้ง ๆ ที่พี่สาวของเขาใช้เงินไปในน้อยเลยเพื่อที่จะส่งเขาเรียนที่ดี ๆ ทั้งค่าเทอม ค่ากินอยู่ ค่าอุปกรณ์การเรียนหรือแม้แต่ค่าจิปาถะต่าง ๆ ที่ผ่านมาเขาพยายามอดทนไม่ตอบโต้ฝ่ายตรงข้ามเพราะรู้ว่าถ้าตัวเองมีปัญหาพี่สาวคงเสียใจมากแต่สุดท้่นแล้ววันนี้มันก็มาถึง กล้าเดินคอตกกลับขึ้นไปบนห้องด้วยความเสียใจ เขา

  • เด็กก็รักเป็นไหมพี่   68 ห้องปกครอง

    (เกรซ) ตลอดระยะเวลาอาทิตย์กว่า ๆ ที่ผ่านมาฉันกับสายลมก็ยังใช้ชีวิตกันปกติแต่ที่ไม่เหมือนเดิมก็คือเขาบังไม่ได้กลับมาอยู่กับฉันเหมือนเดิม พวกเราใช้เวลาว่างในการโทรคุยกันบ้างแต่ไม่บ่อยนักเพราะฉันมีงานที่ต้องจัดการอยู่เต็มไปหมดและตอนนี้ฉันก็กำลังแต่งตัวเพื่อไปรอต้อนรับหลานคนแรกของกลุ่มที่โรงพยาบาลกับเพื่อน ๆ ตืด ตืด ตืด (เสียงโทรศัพท์เข้า) "ฮัลโหลแม่" "อยู่ไหนเนี่ย" "ฉันอยู่ห้องกำลังจะออกไปหาป่านวาดที่โรงพยาบาล" "มึงไม่ต้องไปมาหากูที่บ้านก่อน" "แม่มีธุระอะไรก็พูดมาเลยฉันนัดกับเพื่อนไว้แล้ว" "เพื่อนมึงมันสำคัญกว่าแม่กว่าน้องใช่ไหม" "นี่แม่เป็นอะไรอีกเนี่ย" "ไอ้กล้ามันไปมีเรื่องที่โรงเรียนตอนนี้พ่อแม่ของไอ้เด็กที่มันไปต่อยเขากำลังจะเอาเรื่องน้องมึง" "ฮะ?! กล้าเนี่ยนะไปมีเรื่อง" "ก็เออน่ะสิ" "แล้วตอนนี้แม่อยู่ไหน" "กูอยู่ตลาดกำลังจะเก็บแผงพอดี" "งั้นแม่รีบไปโรงเรียนก่อนเลยเดี๋ยวฉันตามไป" "รีบมานะ!" "ฉันรู้แล้วหน่าแค่นี้นะ" ฉันวางสายจากแม่แล้วโทรหาแจนทันที "ฮัลโหลว่าไงจ๊ะสาว" พีต้าเอ่ยทักทายฉันด้วยน้ำเสียงสดใส "พีต้าเหรอ" "แล้วจะเป็นใครได้ล่ะจ๊ะ" "

  • เด็กก็รักเป็นไหมพี่   67 ปรับความเข้าใจ

    มานิตย์เดินเข้ามาในห้องอาหารเข้าไปกระซิบพศินเบา ๆ เพื่อรายงานว่าสายลมออกไปกับเกรซแล้ว พศินไม่พอใจนิดหน่อยที่สายลมหนีออกไปทั้ง ๆ ที่เขายังมีแขกอยู่แต่ตั้งแต่ที่สายลมอ้างว่าจะไปเข้าห้องน้ำเขาก็พอจะเดาได้อยู่แล้วว่าลูกชายจะต้องไปหาเกรซเพื่อปรับความเข้าใจกันอย่างแน่นอนแต่ก็ไม่คิดว่าจะกล้าหักหน้าเขาโดยการทิ้งแขกแล้วหนีออกไปเลย มานิตย์ถอยออกไปยืนด้านหลังจากนั้นพศินก็พยายามปั้นหน้ายิ้มเพื่อไม่ให้แขกทั้งสองคนไม่สบายใจ"พอดีสายลมเขามีธุระด่วนนิดหน่อยเลยไม่ว่างอยู่ทานข้าวกับพวกเราแล้วน่ะ" "พี่สายลมไปแล้วเหรอคะ" มีนรู้สึกน้อยใจนิดหน่อยที่สายลมไปรับเธอมาแต่กลับปล่อยเธอเอาที่บ้านแล้วเขาก็ออกไปไหนไม่รู้"เอาไว้พวกเราทานข้าวเสร็จแล้วเดี๋ยวพ่อให้คนไปส่งหนูมีนที่บ้านทีหลังนะ""ขอบคุณค่ะ"บรรยากาศในรถเงียบมากเกรซนอนพิงเบาะของเธอหันหน้าออกมองด้านนอกตลอดเวลา สายลมเหล่มองเธอเป็นระยะอยากจะชวนเธอคุยแต่ก็รู้นี่ยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม ความเงียบทำให้เกรซได้มีเวลาคิดทบทวนกับตัวเอง เธอรักสายลมแต่ก็รู้สึกเสียใจที่สายลมโกหกจนไม่สามารถเชื่อใจเขาได้อีก มันเป็นความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย อยากจะเลิกให้มันจบ ๆ แล้วไปเริ

  • เด็กก็รักเป็นไหมพี่   57 NC!

    สายลมก้าวช้า ๆ เข้ามาในห้องนอนด้วยจังหวะสม่ำเสมอ แขนแข็งแรงโอบประคองสะโพกกลมกลึงของเกรซไว้มั่น เกรซซบหน้ากับซอกคอของเขาอย่างออดอ้อน แขนเรียวโอบรัดรอบคอสายลม ขาเกี่ยวพันรอบเอวสอบของเขาไว้ราวกับจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน กลิ่นกายหอมอ่อน ๆ ของเธอที่คุ้นเคยปลุกเร้าความรู้สึกที่เก็บกดไว้มานานของสายลมได้

  • เด็กก็รักเป็นไหมพี่   55 ได้เจอสักที

    ก่อนจบงานเลี้ยงสายลมแอบปลีกตัวออกมาจากพื้นที่จัดงานก่อน เขามุ่งตรงไปยังลานจอดรถเพื่อไปยืนรอครอบครัวที่นั้นอยู่กับคนขับรถแม้จะรู้ดีว่าการกระทำนี้อาจไม่เหมาะสมนักแต่เขาก็อยากหลีกเลี่ยงสถานการณ์อึดอัดให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้และถ้าเขายังขืนอยู่ในนั้นต่อไปก็อาจถูกบีบบังคับให้ต้องหักหน้าทุกคนอีกครั้ง ไ

  • เด็กก็รักเป็นไหมพี่   54 เกี่ยวดอง

    ดนตรีบรรเลงในงานเลี้ยงช่วยให้สายลมรู้สึกผ่อนคลายขึ้นบ้างและว่าแม้กายเขาจะอยู่ในงานแต่ใจกลับล่องลอยไปไกลแสนไกลถึงเกรซที่นอนหลับไหลอยู่ที่คอนโดของเธอ งานเลี้ยงนี้้คือภารกิจที่เขาถูกพศินผู้เป็นพ่อบังคับให้มาเพื่อพบปะพูดคุยกับมีนคู่หมั้นในวัยเยาว์ ความสัมพันธ์ที่ถูกผูกมัดไว้ด้วยคำมั่นสัญญาของผู้ใหญ่ตั้

  • เด็กก็รักเป็นไหมพี่   53 บ้านสุขนิรันดร์

    บรรยากาศภายในรถเงียบสงบแต่ดูอึมครึมมากทั้งพศินและสายลมเหมือนกำลังแผ่รังสีใส่กันอยู่ตลอดเวลาจนคนบนรถทุกคนได้รับผลกระทบความกดดันจากพวกเขาไปพร้อม ๆ กัน สายฟ้าล้วงเอาโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงออกมาโทรหาภรรยา"ค่ะ""ผมจะถึงแล้วนะ""ได้ค่ะเดี๋ยวดาออกไปรับนะคะ""ผมโทรบอกดาแล้วนะครับพ่อ ฟังจากเสียงรอบข้างตอนน

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status