7

"พี่โอเคใช่ไหม" เขาเห็นเกรซนั่งซึมมาตลอดทางเลยรู้สึกเป็นห่วง

"อืม" เกรซตอบ

"พี่กับแม่มีปัญหากันแบบนี้ตลอดเลยเหรอ" สายลมถาม

"ใช่ มันเป็นแบบนี้มานานแล้ว" เกรซตอบ

"ถ้าพี่รู้สึกไม่สบายใจก็คุยกับผมได้นะ" สายลมพูด

"ช่างมันเถอะ เรื่องมันก็ผ่านมานานแล้วพูดไปก็มีแต่จะทำให้รู้สึกแย่กันเปล่า ๆ" เกรซตอบ สายลมฟันไปมองเกรซจากด้านข้าง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเศร้าและเสียใจจนเขาเองอดสงสารไม่ได้

"งั้นวันนี้พี่ไปกับผมหน่อยได้ไหม" สายลมถาม

"วันนี้ฉันเหนื่อยมากไม่อยากไปไหนแล้ว" เกรซตอบ

"ผมอุตส่าห์ช่วยพี่กับแม่ไว้เลยนะจะตามใจผมหน่อยไม่ได้เหรอ" สายลมพูดด้วยน้ำเสียงอ้อน ๆ จนเกรซต้องยอมใจอ่อนเพราะเธอเองก็อยากขอบคุณที่เขาช่วยเธอไว้เหมือนกัน

"ไปก็ไปแต่อย่าดึกมากล่ะเพราะพรุ่งนี้ฉันต้องไปทำงาน" เกรซตอบ

"แค่กินข้าวด้วยกันเฉย ๆ ไม่ดึกหรอก" สายลมพูด

"อืม" เกรซตอบ

สายลมพาเกรซมาดินเนอร์ที่ร้านอาหารสุดหรูบนตึกสูงใจกลางเมือง บรรยากาศในร้านมีเสียงดนตรีคลอเบา ๆ ดูโรแมนติกสุด ๆ ทิวทัศน์ยามค่ำคืนของกรุงเทพช่างสวยแปลกตาจนเกรซแทบจะลืมเรื่องราวความเครียดที่เกิดขึ้นวันนี้ไปเลย

"ฉันไม่เคยเห็นกรุงเทพสวยขนาดนี้มาก่อนเลย" เกรซพูด

"พี่ชอบก็ดีแล้ว" สายลมตอบ

"คงต้องใช้เงินแลกไปไม่น้อยเลยถึงจะได้สัมผัสอะไรแบบนี้" เกรซพูด

"ผมเห็นพี่เครียดเลยอยากพามาผ่อนคลายสักหน่อย" สายลมตอบ

"ขอบใจนะ" เกรซตอบ เธอรู้สึกขอบคุณสายลมจริง ๆ เพราะว่าตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมีใครปฏิบัติกับเธอเช่นนี้มาก่อนเลยและหลังจากนั้นไม่นานอาหารมากมายที่พวกเขาสั่งไปก็เริ่มทยอยมาเสิร์ฟที่โต๊ะแล้ว

"เอ่อ..." เกรซกำลังจะทักเมื่อเห็นพนักงานนำไวน์แดงมาเปิดและรินให้เธอทั้ง ๆ ที่เธอไม่ได้สั่งแต่เมื่อเธอหันไปหาสายลมก็เห็นว่าเขายิ้มและพยักหน้าให้เธอเบา ๆ เธอจึงเข้าใจเขาเป็นคนจัดการทุกอย่างให้เธอเอง

"ขอบคุณค่ะ" เกรซพูดจบพนักงานก็เดินออกไปทันที

"นายสั่งมาให้ฉันเหรอ" เกรซถาม

"ดื่มสักหน่อยมันน่าจะช่วยทำให้พี่รู้สึกดีขึ้นนะ" สายลมตอบ

"แล้วนายไม่ดื่มด้วยกันเหรอ" เกรซถาม

"ผมต้องขับรถ" สายลมตอบ

"หู้ว~ เป็นเด็กดีซะด้วย" เกรซเอ่ยแซวแล้วยกแก้วไวน์ขึ้นมาดื่มอย่างอารมณ์ดีจนสายลมอดยิ้มออกมาไม่ได้

"อ่าาา มันดีมากเลยอ่ะ" เกรซพูด

"ฮึ~ เว่อร์" สายลมตอบ ท่าทางของเกรซตอนนี้ดูเหมือนเด็กมากเลยเพราะเธอดูเอ็นจอยกับทุกอย่างมาก ๆ

"ช้า ๆ เดี๋ยวก็ติดคอหรอก" สายลมพูด

"สเต็กนี้เข้ากันกับไวน์มากเลยเนอะ" เกรซตอบ

"ชอบก็กินเยอะ ๆ" สายลมพูด

"แน่นอน ฉันสามารถกินได้หมดทั้งโต๊ะนี้เลย" เกรซตอบ

"ถ้าพี่กินไหวผมก็จ่ายไหว" สายลมพูด

"จ่ายไหวแน่เหรอ" เกรซถาม

"ผมมั่นใจว่าผมสามารถดูแลพี่ได้ตลอดทั้งชีวิตนั่นแหละ ไม่เชื่อพี่ก็ลองดูดิ" คำตอบของสายลมทำเอาเกรซรู้สึกเขินมาก

"มะ มันเร็วไปไหมอ่ะกับคำว่าตลอดไปของนายอ่ะ จิตใจของคนเรามันเปลี่ยนไปได้ตลอดแหละอีกอย่างเราสองคนก็เพิ่งรู้จักกันเองทำไมนายถึงมั่นใจขนาดนั้นอ่ะว่าต้องเป็นฉัน" เกรซถาม

"ผมก็แค่ชอบพี่ ชอบมาก ๆ ด้วย" สายลมตอบ

"นายพิ่งจะอายุเท่าไหร่เองลม นายยังมีโอกาสอีกมากที่จะได้เจอคนดี ๆ ที่เหมาะสมกับนายนะ" เกรซพูด

"เหมาะสมหรือไม่ผมเป็นคนตัดสินใจเอง พี่อ่ะเลิกดูถูกตัวเองได้แล้วอายุเท่าไหร่แล้วมันยังไง สุดท้ายแล้วคนที่ไปด้วยกันได้ก็คือคนที่เราอยู่ด้วยแล้วมีความสุขไม่ใช่เหรอ" สายลมพูด เกรซเงียบไปเพราะยังคงสับสนกับความรู้สึกของตัวเองอยู่ เธอรู้สึกดีนะที่มีคนมาชอบมาสนใจในตัวเธอมากขนาดนี้แถมคน ๆ นั้นก็ยังดีกับเธอมากแต่ถ้าสายลมไม่ใช่เด็กนักศึกษาที่อายุห่างกับเธอเกือบ 10 ปีเธอก็คงตอบตกลงเขาไปแล้ว

"ตอนนี้ผมชอบพี่และผมก็มีความสุขกับการที่ได้รู้จักกับพี่เพราะงั้นผมเลยไม่สนว่าพี่อายุเท่าไหร่ ทำงานอะไร ยากดีมีจนแค่ไหนและผมก็อยากให้พี่ทำแบบผม โฟกัสที่ความรู้สึกปัจจุบันของพี่ไม่ต้องใช้ความคิดอะไรมากมายมาตัดสินเรื่องพวกนี้ บางทีพี่อาจจะเจอคำตอบที่พี่ต้องการจริง ๆ ก็ได้" สายลมพูด

เกรซมองหน้าสายลมอยู่พักนึงโดยที่ไม่พูดอะไรออกมาสักคำเหมือนอยากจะเช็คความรู้สึกของตัวเองให้ชัวร์ว่าเขาสนใจในตัวสายลมมากพอที่จะมาหักลบกับความคิดด้านลบในการเปิดใจศึกษาเด็กคนนึงของเธอได้ไหมแต่เธอก็ยังไม่ได้คำตอบสักทีจนสุดท้ายก็เริ่มคิดเพราะไม่อยากทำลายบรรยากาศดี ๆ ตอนนี้

"อ่ะ ๆ ๆ แล้วแต่นายแล้วกัน...ไหนบอกว่าจะพาฉันมาผ่อนคลายไงทำไมถึงได้ชวนคุยแต่เรื่องเครียด ๆ เนี่ย" เกรซพูด

"ก็แค่อยากบอกให้พี่มั่นใจเฉย ๆ ว่าผมไม่สนใจว่าใครจะมองยังไงจริง ๆ นะ" สายลมตอบ

"รีบกินไปเถอะหน่า" เกรซตอบ

หลังจากทานอาหารเสร็จสายลมก็ขับรถมาส่งเกรซที่คอนโดทันที ตอนแรกเขาคิดว่าแค่พาเกรซไปทานข้าวไม่น่าจะดึกเท่าไหร่แต่ไป ๆ มา ๆ ก็นั่งคุยกันซะเพลินจนตอนนี้ก็เกือบ 4 ทุ่มแล้วถึงได้มาส่งเกรซ

"ขอบคุณสำหรับอาหารนะ" เกรซพูด

"ด้วยความยินดีครับ" สายลมตอบ

"ฉันไปแล้วนะ" เกรซพูดก่อนจะเปิดประตูลงจากรถ

"ฝันดีนะพี่" สายพูดตอบ

"อืม" เกรซตอบ เกรซเดินลงจสกรถไปได้ไม่กี่ก้าวเธอก็หยุดนิ่งยืนค้างอยู่แบบนั้นจนสายลมอดสงสัยไม่ได้

"ลืมอะไรหรือเปล่า" สายลมลดกระจกลงมาถามด้วยความเป็นห่วง เกรซสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วหันหลังกลับมาหาสายลม

"ลม" เกรซพูด

"ครับ" สายลมตอบ

"ขึ้นไปดื่มด้วยกันบนห้องก่อนไหม" เกรซรวบรวมความกล้าแล้วพูดออกไปอย่างไม่น่าเชืือทำเอาสายลมตกใจอ้าปากค้างไปเลย

"ฮะ?" สายลมอุทานออกมาเบา ๆ

.

.

.

แกร๊ก (เสียงเปิดประตูห้อง)

"เข้ามาก่อนสิ" เกรซพูดเมื่อเห็นว่าสายลมยืนนิ่งไม่ยอมเดินเข้ามาในห้อง

"ครับ" สายลมตอบแล้วเดินตามเกรซเข้าห้องไป

"นายนั่งรอที่โซฟาก่อนนะเดี๋ยวฉันไปเอาเครื่องดื่มกับของว่างมาให้" เกรซพูด สายลมพยักหน้าตอบแล้วเดินไปนั่งที่โซฟา จนถึงตอนนี้แล้วสายลมก็ยังไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเกรซจะชวนเขาขึ้นมาบน สายลมมองไปรอบ ๆ เพื่อสำรวจห้องของเกรซซึ่งเขาพบว่าห้องขอฃเกรซเป็นระเบียบเรียบร้อยมากจนเขาแทบไม่อยากขยับตัวเลยเพราะกลัวว่าจะไปโดนของเธอเขา

"ที่ห้องพี่มีแต่เบียร์กระป๋องอ่ะ กินได้ใช่ไหม" เกรซพูดพร้อมกับถือเบียร์ออกมา 3-4 กระป๋อง

"ได้ครับ" เกรซตอบ

"อ่ะนี่" เกรซวางเบียร์ลงบนโต๊ะให้สายลมก่อนจะเดินกลับไปในครัวหาขนมขบเคี้ยวใส่จานมาให้สายลมทานเป็นกับแกล้ม

"ขอบคุณครับ" สายลมพูด เกรซเดินมานั่งที่โซฟาตัวเดียวกับสายลมโชคดีที่โซฟาตัวนี้ค่อนข้างยาวเลยทำให้ทั้งคู่ไม่ต้องใกล้ชิดกันมากแต่บรรยากาศเงียบ ๆ ของชายหญิงสองคนมันก็ทำให้สายลมอดคิดเรื่องนั้นไม่ได้

"ชวนผมขึ้นห้องมาแบบนี้พี่คิดจะทำอะไรกันแน่" สายลมถาม เกรซเปิดกระป๋องเบียร์แล้วส่งให้สายลมทำให้เขาเผลอไปสัมผัสโดนมือของเกรซอย่างไม่ตั้งใจ

"ฉันหรือนายที่คิดกันแน่" เกรซถามกลับแล้วค่อย ๆ ดึงมือออก

"พี่ก็รู้ว่าผมชอบพี่ทำไมถึงยังชวนผมขึ้นห้องมาอีกล่ะ" สายลมถาม

"ฉันก็แค่อยากหาเพื่อนดื่มด้วยเฉย ๆ" เกรซตอบ

"อ๋อ~" สายลมตอบ

"ฉันลองคิดมาตลอดทางแล้วนะเรื่องที่นายพูดอ่ะ...ฉันว่ามันก็จริงอย่างที่นายว่านั่นแหละ ฉันอาจจะกังวลมากเกินไปแต่นั่นมันก็เป็นเพราะฉันไม่อยากเอาความหวังของตัวเองไปฝากไว้ที่เด็กคนนึงซึ่งฉันไม่สามารถแน่ใจได้เลยว่าเขาจะอยู่กับฉันไปตลอดชีวิตได้ไหม เกิดวันนึงนายเบื่อฉันแล้วเจอคนที่ถูกใจว่านายจะทิ้งผู้หญิงแก่ ๆ คนนี้ไปอยู่กับสาวสวยคนใหม่ที่ทั้งเด็กและเหมาะสมกับนายมากกว่าฉันไหม พอคิดแบบนั้นฉันเลยไม่กลัวจนไม่กล้าเปิดโอกาสให้นายทั้งที่ฉันเองก็รู้สึกดีกับนายไม่น้อย" เกรซพูด

"พี่รู้สึกดีกับผมเหรอ" สายลมถาม

"รู้สึกดีแต่ยังไม่ได้รู้สึกชอบ" เกรซตอบ

"แค่นั้นก็พอแล้วป่ะ ผมเชื่อนะว่าถ้าพี่เปิดโอกาสให้ผมผมจะต้องทำให้พี่ชอบได้อย่างแน่นอน" สายลมพูด

"ก็ให้ขึ้นมาถึงห้องแบบนี้แล้วยังไม่เรียกว่าเปิดโอกาสให้อีกเหรอ" เกรซตอบ สายลมตาโตขึ้นมาทันทีด้วยความดีใจ

"พี่ยอมเปิดใจให้ผมจริง ๆ เหรอ" สายลมรีบวางกระป๋องเบียร์ในมือแล้วหันจัวมาหาเกรซอย่างจริงจัง

"อืม" เกรซตอบ

"จริงเหรอพี่ พี่ไม่ได้เมาใช่ป่ะ" สายลมถามย้ำอีกครั้งเหมือนไม่อยากจะเชื่อ

"เออ จริง! ฉันเองก็อยากลองดูเหมือนกันว่านายจะจริงจังได้อย่างที่พูดไหม" เกรซตอบ

"จริงจังดิพี่" สายลมตอบ

"ฉันเปิดโอกาสให้แล้วแต่จีบติดไม่ติดก็เป็นเรื่องของนายนะไม่เกี่ยวกับฉัน" เกรซพูด

"ไม่เป็นไรเลยแค่พี่ให้โอกาสผมก็พอแล้ว" สายลมตอบ เกรซเผลอหลุดยิ้มออกมาเมื่อเห็นสีหน้าดีใจของสายลม

"ทำหน้าเป็นหมาได้ของเล่นไปได้" เกรซพูด

"ก็กำลังจะเป็นหมามีเจ้าของไม่ให้ดีใจได้ไงล่ะ" สายลมตอบแล้วยิ้มออกมาจนเกรซเขินหน้าแดง

"มา ๆ รีบดื่มจะได้รีบกลับ" เกรซพูดแล้วยื่นกระป๋องเบียร์ไปหาสายลมทพให้เขารีบยกกระป๋องของตัวเองขึ้นมาชนกับเกรซจากทั้งนั้นคู่ก็นั่งดื่มและพูดคุยกันต่ออีกพักใหญ่เลยจนเริ่มรู้สึกกรึ่ม ๆ กันทั้งคู่

"ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ" เกรซพูดแล้วลุกขึ้นยืนแต่จู่ ๆ เธอก็สะดุดขาโต๊ะข้างหน้าจนเกือบจะล้มโชคดีที่สายลมช่วยดึงแขนเธอไว้ทำให้เธอทิ้งตัวลงกลับมานั่งที่โซฟาเหมือนเดิม

"โอ๊ย!" เกรซรู้สึกเจ็บที่นิ้วเท้าเพราะเขากระแทกกับขาโต๊ะอย่างแรง

"เป็นไรไหมพี่" สายลมถาม

"เจ็บเท้าอ่ะ" เกรซตอบ

"ไหนผมขอดูหน่อย" สายลมพูดแล้วเอื้อมมือไปยกขาของเกรซมาวางพาดบนหน้าขาของตัวเอง

"เหมือนจะไม่แตกนะ" สายลมพูด

"แต่มันเจ็บมากเลยอ่ะ" เกรซตอบแล้วก้มหน้าไปดูที่นิ้วเท้าของตัวเอง

"อืม แดงขนาดนี้ไม่เจ็บสิแปลก" สายลมพูดแล้วหันหน้ากลับมาหาเกรซทำให้หน้าของทั้งสองคนใกล้กันมาก เสียงทุกอย่างรอบตัวเงียบไปทันทีมีเพียงสายตาของทั้งคู่ที่ยังคงสอดประสานกัน ความปรารถนาในใจเริ่มกลับมาปะทุอีกครั้ง สายลมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากก่อนจะค่อย ๆ ยื่นหน้าเข้าไปหาเกรซช้า ๆ ซึ่งเกรซเองก็ไม่ได้มีท่าทีจะปฏิเสธเขาเลย เธอหลับตาลงเพื่อเป็นสัญญาณบอกให้สายลมทำตามใจจากนั้นไม่นานปากของทั้งคู่ก็สัมผัสกันเบา ๆ อย่างอ่อนโยน