เสียงกระซิบที่คุ้นเคย

1 ชั่วโมงผ่านไป...

หลังจากที่เฟรชชี่ทยอยจับคำใบ้กันหมดแล้ว ถึงเวลาที่ต้องถูกปิดตาแล้วฟังคำใบ้ต่อไปจากพี่รหัสตัวจริง โดยมีการจัดให้ยืนเป็นวงรีขนาดใหญ่

นักศึกษาทุกคนจะได้รับผ้าเช็ดหน้าสีฟ้าอ่อนสลักชื่อคณะตรงมุมขวาล่าง จากนั้นให้นำมาพับเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดยาวแล้วปิดตาตัวเองพร้อมผูกให้แน่นเป็นปม

" ขอเชิญปี 2 ประจำที่ตรงหน้าน้องรหัสครับ "

สิ้นเสียงของภูผา เสียงฝีเท้าหลายคู่ก้าวเดินไปประจำตรงหน้าน้องรหัสเว้นแต่ภูผาที่ต้องทำหน้าที่ประธาน

" สิ่งที่พวกเรากำลังทำอยู่นี้เรียกว่า เสียงกระซิบที่คุ้นเคย เป็นการใบ้รหัสลับที่ไม่เหมือนใครเป็นคำที่บ่งบอกลักษณะนิสัย ความรู้สึก หรือชีวิตของพี่รหัสคนนั้น คำใบ้ที่ได้ไปคือสิ่งที่พวกคุณต้องตามหากันเอง สิ่งที่สำคัญ กิจกรรมนี้มีเพื่อเชื่อมความสัมพันธ์อันเหนียวแน่นระหว่างคณะพวกเรา จำเสียงนั้นไว้ให้ดี เชิญพี่รหัสกระซิบได้... "

ตลอดเสียงของภูผา ธาราไม่ได้ฟังมันสักนิด เขาเอาแต่เชยชมคนตรงหน้า ใบหน้ารูปไข่ จมูกโด่งเป็นสัน ปากอมชมพูของเธอนั้นมันน่าจับจูบเสียจริง

มุมปากยกยิ้มก่อนปรับสีหน้าเรียบเฉยราวกับก้อนหิน

" ถูกทิ้งอย่างเลือดเย็น "

ธาราก้มกระซิบข้างหูของไออุ่นด้วยถ้อยคำที่ตอกย้ำความรู้สึกของทั้งสองฝ่าย ที่เขาเลือกพูดประโยคนี้เพราะมันคือความรู้สึกเจ็บปวดของเขา ณ ตอนนั้น ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรเยอะเพราะยัยเด็กคนนี้ยังไงก็จำเสียงเขาได้อยู่ดี

ไออุ่นที่ได้ยินประโยคนี้ถึงกับตัวแข็งทื่อ น้ำเสียงนี้เธอจำมันได้ดี ความรู้สึกภายในใจบีบรัดเข้าหากัน ริมฝีปากบางเม้มแน่นพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล โชคดีที่มีผ้าปิดตาเอาไว้ ไม่มีใครได้เห็นท่าทางของเธอนอกจากธารา

" ขอโทษ " เธอพึมพำในลำคอ ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาแม้แต่น้อย แต่ร่างสูงดันอ่านปากเธอออก

จากนั้นรุ่นพี่ต่างเดินกลับไปยังที่ประจำของตัวเอง คอยมองน้องรหัสอยู่ห่าง ๆ

" เอาละครับ เชิญแกะผ้าปิดตาออกแล้วกลับมานั่งที่เดิม " ทุกคนทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย จังหวะที่ไออุ่นแกะผ้าออก สายตาเธอเผลอสบเข้ากับธาราที่ยืนกอดอกมองอยู่ไม่ไกล ร่างบางเลือกที่จะหลบสายตาไปทางอื่นก่อนจะเดินกลับที่ตัวเอง

ตอนนี้ทั้งสีหน้าและแววตาของน้องทุกคนมีแต่ความสงสัย มีเพียงไออุ่นที่แววตาดูเศร้าสร้อย

ถึงเวลากิจกรรมจบทุกคนต่างแยกย้าย สามสาวหนึ่งชายใจหญิงเดินออกมาหน้าคณะโดยที่ไออุ่นและชมพูเดินนำส่วนแอมแปร์และชาตรีเดินตาม ระหว่างเดินนั้นพวกเขาพูดคุยกันไปด้วย

" คำใบ้ฉันงงมาก พี่อยู่ไม่ไกล " แอมแปร์ถอนหายใจเฮือกหนึ่งก่อนพูดขึ้นมา

" ของฉันงงกว่า จำเสียงคนหล่อให้ดีนะครับ " ชมพูหยุดเดินแล้วหันหลังมาบอกเพื่อนทั้งสอง

" ของฉันแย่กว่า นักกีฬาสุดหล่อ " ชาตรีเอ่ยขึ้นตาม เขากอดอกนึกด้วยความสงสัย

" ของไอล่ะ ? "

" อะ...ไอหรอ ถูกทิ้ง "

" แค่นี้อ่ะนะ " แอมแปร์ขมวดคิ้วอย่างไม่เชื่อ คำใบ้ดูสั้นเกินไปแบบนี้เพื่อนเธอจะหาเจอได้ยังไงกัน

" แต่ไอมีวิธีนะ พวกเราต้องทำความรู้จักพี่ ๆ ไว้เพราะถ้าเรารู้จักเยอะเราก็จะรู้ว่าใครเจ้าของเสียง "

" ก็จริง ตีตี้เข้าหาผู้ชายไม่เก่งซะด้วยสิ " ชาตรีหลบตาลงมองต่ำแกล้งทำสีหน้าใสซื่อจนชมพูและแอมแปร์ถึงกับกลอกตามองบน

" ช่างกล้าพูด "

" เออไหน ๆ ก็ไหน ๆ ละ วันนี้พวกเราไปผับกันไหม ? " แอมแปร์เอ่ยชวนทุกคน ตั้งแต่เปิดเทอมมายังไม่ได้เที่ยวเลย วันนี้ขอปลดปล่อยสักหน่อยละกันเพราะพรุ่งนี้วันเสาร์

" ไปๆ ร่างกายต้องการผู้ชาย " ชาตรีพยักหน้าซ้ำๆ รอยยิ้มบนใบหน้าฉายกว้างชัดเจน

" ไอว่าไง ? "

" อื้ม เอาสิ " ไออุ่นมองสายตาแห่งความหวังของเพื่อนทั้งสาม เธอพยักหน้าตอบตกลง ก็ดีเหมือนกันจะได้ปลดปล่อยไม่ต้องคิดฟุ้งซ่าน

@ BEBPUB

เวลาล่วงเลยไปจนเกือบสามทุ่ม พวกเธอมาถึงผับพร้อมกันทั้งหมด

ภายในผับค่อนข้างมืดแสงไฟหลากสีสาดส่องวิบวับไปมา เสียงบีทหนักดังผู้คนมากมายต่างโยกไปตามเพลง

ไออุ่นในชุดเดรสสีดำสั้นแหวกอกเห็นร่องชัดขึ้น ใบหน้าแต่งแต้งด้วยเครื่องสำอางค์ในลุคดูแพง ผมสวนถูกปล่อยยาวลงมากลางหลัง ล้วนสะกดสายตาตัวผู้หลายคน

" ไอแซ่บมาก สลัดลุคเด็กเนิร์ดเมื่อตอนเช้าทิ้งไปเลยนะเนี่ย " ตีตี้จับตัวไออุ่นหันไปมา สายตาสำรวจความเซ็กซี่ของเพื่อนสาว

" แอมกับชมพูก็ไม่ต่างกันหรอก "

" ต่างสิ วันนี้ไอออร่าพุ่งมาก ดูสิ สายตาพวกผู้ชายมองกันตรึมเลย " ชมพูเอ่ยขึ้น

" ตีตี้เห็นด้วยกับยัยชมเน่า "

" นี่ ! ชาตรี " ชมพูชี้หน้าคาดโทษที่เพื่อนเรียกชื่อเธอผิด

" พอ ๆ พวกแกจะทะเลาะกันทุกที่เลยหรือไง " แอมแปร์เป็นคนเอ่ยห้ามเช่นเคย ทั้งสองมักจะทะเลาะกันแบบนี้ประจำ

ในขณะที่พวกสาว ๆ ยืนคุยกันนั้นบทสนทนาของพวกเธอกลับเข้าหูของชายหลายคนที่ยืนอยู่ไม่ไกล พวกเขาใช้สายตาส่งหากันเชิงบอกว่าทำตัวให้นิ่งที่สุดเพื่อฟังจนจบ

สายตาคมกริบมองตามพวกเธอที่เดินไปยังโต๊ะไม่ไกลจากพวกเขามากนัก

ธารามองร่างเล็กด้วยความไม่พอใจ นอกจากจะแจกยิ้มให้คนอื่นไปทั่วแล้วไอ่เศษผ้าที่เธอใส่เขานั้นแทบอยากจะฉีกเป็นชิ้นๆ

เห็นแล้วขัดหูขัดตา

" มองขนาดนี้ เข้าไปทักน้องรหัสหน่อยไหมล่ะ ? "

แบล็คสังเกตอาการเพื่อนมาสักระยะจนแน่ใจว่าธารามองไออุ่น เขาจึงเอ่ยขึ้น

" ไม่จำเป็น "

" งั้นก็เก็บสายตาหน่อย คนไม่รู้เขาจะคิดว่ามึงเป็น ผัว น้องเขา " เพื่อนรักอย่างแบล็คยังคงขยี้ไม่หยุด

" คิดงั้นก็ดี "

" พูดอะไรนะ ? " ภูผาที่ยืนข้าง ๆ ได้ยินเพื่อนพูดขึ้นแต่ฟังไม่ชัดเนื่องจากเสียงดนตรีดัง

" เสือก "

ทางด้านไออุ่น

เวลาล่วงเลยจนผับปิด ทุกคนต่างพากันเดินออกมา ฤทธิ์แอลกอฮอล์ในร่างกายสูบฉีด ตอนนี้ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยความมึนเมา เธอไม่ได้คอแข็งเหมือนเพื่อน นี่คงเป็นครั้งที่สามที่เธอเข้าผับ ร่างเล็กเริ่มทรงตัวไม่ค่อยอยู่เดินเซไปซ้ายบ้างขวาบ้าง

" ไหวไหมครับ ? " ฝ่ามือหนาของชายแปลกหน้าแตะบนไหล่บางของเธอ นิ้วของเขาเกลี่ยบนเนื้อหนังของไออุ่น

ธารายืนกำหมัดแน่น ไวกว่าความคิดขาแกร่งก้าวตรงไปยังไออุ่นทันที

" เพื่อนตี้ไหวค่ะ " ตีตี้พยายามจะปัดมือของชายหนุ่มออก

" ให้ผมไปส่งเพื่อนคุณนะ " เขายังคงดึงดันที่จไปส่งและไม่ยอมปล่อยจนในที่สุดมือหนาของธารากระชากแขนเขาออกพร้อมเหวี่ยงชายคนนั้นลงบนพื้นถนน ด้วยสายตาแห่งความโกรธจัด จนรอบข้างรู้สึกได้ถึงความร้อนเป็นไฟของเขา

" โอ๊ย !!! มึงใครวะ ? " ชายหนุ่มร้องขึ้นก่อนรีบลุกยกมือปัดเป่าเศษดินตามร่างกาย แล้วยืนประชันหน้ากับธารา

" ผัว คนที่มึงกอดไง "