จำคนผิด

@คอนโดไออุ่น

ภายในห้องสี่เหลี่ยมขนาดกลางมีห้องนอนแยกตัวออก การตกแต่งโทนสีสบายตาเฟอร์นิเจอร์ทุกอย่างถูกจัดเข้าที่อย่างเป็นระเบียบ มีกลิ่นหอมจาง ๆ ของซากุระตลบอบอวลทั่วห้อง

เจ้าของห้องชอบกลิ่นซากุระมากแม้แต่น้ำหอมประจำตัวเธอยังใช้กลิ่นนี้

ร่างเล็กในชุดนักศึกษาสภาพยับเยินนอนเตียงที่ปกคลุมด้วยผ้าคลุมสีครีมชมพูอ่อน เธอมองเพดานอยู่นานนับครึ่งชั่วโมงได้ภาพเหตุการณ์ตอนเที่ยงยังคงวนอยู่ในห้วงความคิดของเธอ

ใช่ เธอเจอเขาแล้ว

แต่ เขาสบตาแค่ไม่กี่วิแล้วเดินออกไปเหมือนเราไม่เคยรู้จักกัน

จากสายตาที่เมินเฉยของธารา ไออุ่นรับรู้และเข้าใจดีว่าเขาคงจะโกรธที่เธอทิ้งไปโดยไม่ลา นี่แหละคือสิ่งที่เธอต้องรับมือหลังต่อจากนี้

" อุ่นจะหาโอกาสเข้าหาพี่ยังไงกันนะ " ร่างบางยกมือก่ายหน้าผากอย่างคิดหนักก่อนริมฝีปากขยับพูดพึมพำกับตัวเอง

ทางด้านธารา

ริมระเบียงคอนโด ร่างหนาในสภาพเปลือยท่อนบน ยืนพ่นควันบุหรี่ออกจากปาก มือคีบมันไว้อยู่ตลอด

ตลอดทั้งวันเขาก็เอาแต่คิดหน้าน้องสาวข้างบ้าน ไม่คิดเลยว่าจะเจอเธออีกครั้ง จังหวะสบตาตอนเที่ยงนั้น แม้การแต่งตัวจะเปลี่ยนไปแต่ไออุ่นยังคงเป็นไออุ่นแววตาดูไร้เดียงสาเหมือนเดิม

" กลับมาครั้งนี้จะหายไปอีกไหมนะ "

ธาราสลัดความสงสัยนั้นออกจากหัวก่อนทิ้งบุหรี่ลงในโหลแก้วแล้วเดินเข้าห้องไป วันนี้เขามีนัดที่ผับกับเพื่อนสนิทหากไปช้าเดี๋ยวพวกแม่งก็บ่นอีก

สองสัปดาห์ผ่านไป...

หลังจากวันนั้นไออุ่นก็ไม่เจอธาราอีกเลย แม้เธอจะพยายามเดินทั่วคณะเพื่อมองหาแต่ก็ยังคงไร้เงาของพี่ชายข้างบ้าน

@ตึกชั้นสองคณะบริหาร

ธาราเดินอย่างเชื่องช้าพลางเล่นโทรศัพท์ เขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าลิฟต์ มือหนาเอื้อมแตะปุ่มลูกศรชี้ขึ้น

ขณะที่ยืนรอกลับมีเสียงฝีเท้าบางวิ่งด้วยความเร็วมาหยุดอยู่ตรงหน้าลิฟต์ข้าง ๆ เขา ธาราหันมองผู้มาใหม่ เธอยืนก้มตัวลงเล็กน้อยมือเล็กเท้าเข้าที่หัวเข่าหายใจหอบเหนื่อย

จังหวะก้มนั้นเสื้อนักศึกษาของเธอร่นลงจนเห็นร่องอกขาวเนียน ไม่รอช้ามือหนารีบยกมาบังไว้พร้อมหันหน้ามองรอบ ๆ เพราะกลัวคนอื่นเห็น

ไออุ่นค่อย ๆ เงยหน้ามองเจ้าของมือ

ติ้ง !!! เสียงลิฟต์เปิดขัดจังหวะทั้งสอง เป็นคนพี่ที่รู้ตัวก่อน เขาชักมือกลับแล้วเดินเข้าลิฟต์ไป ไออุ่นได้สติเธอเดินตามเข้าไปอย่างเงียบ ๆ

บรรยากาศภายในลิฟต์เงียบมากมีเพียงเสียงหัวใจเต้นของทั้งสอง มือเล็กกำสายสะพายกระเป๋าแน่น สายตาหวานเหลือบมองเขาเป็นพัก ๆ

" สบายดีไหมคะ ? "

ในที่สุดเธอก็มีความกล้าตัดสินใจพูดมันออกไป แต่ประโยคที่เขาตอบกลับมานั้น

" คุณเป็นใคร ? "

" พะ...พี่ธา " ไออุ่นเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

ในใจแทบจะร้องไห้ที่เขาแกล้งทำเป็นจำเธอไม่ได้ แต่ไม่เจ็บเท่ากิริยาท่าทางของเขาตอนนี้ ธาราเอ่ยทั้งที่ไม่ได้หันมามองเธอเลยด้วยซ้ำ

" กรุณาเรียกชื่อเต็มด้วยครับ ชื่อนี้ผมเอาไว้ให้แค่ เมีย เรียก "

คำว่า เมีย ที่หลุดออกมาจากปากเขาคงชัดเจนแล้วว่าเขามีแฟนไปแล้ว มิน่าถึงมีท่าทีเฉยเมยกับเธอนักคงกลัวจะมีปัญหากับแฟน หรือ เขายังไม่หายโกรธกันนะถึงพูดแบบนี้

ไออุ่นส่ายหัวให้กับความคิดไปเรื่อยของตัวเอง

" งั้นดิฉันคงจำคนผิด ขอโทษด้วยนะคะรุ่นพี่ " ไม่รู้ว่าต้องรักษาเศษหน้าที่แตกของตัวเองยังไง เธอจึงเลือกพูดแบบนั้นตอบเขาไป

ไม่ทันที่ธาราเอ่ยตอบ ประตูลิฟต์เปิดขึ้น ไออุ่นเดินเลี่ยงออกไปทันทีโดยที่ไม่หันกลับมา ร่างสูงหัวเสียเล็กน้อย เป็นเธอที่ต้องง้อเขาต่อสิไม่ใช่เดินหนีแบบนี้

เวลาเลิกเรียนได้มาถึงแล้วแต่ยังไม่ใช่เวลาที่นักศึกษาคณะนี้กลับห้องพัก ทุกคนต่างมารวมตัวกันตรงลานคณะเพื่อจับสายรหัส ซึ่งไม่ได้มีทั้งหมดจะมีเพียงพี่ปีสองและน้องปีหนึ่งเท่านั้น

" สวัสดีครับน้อง ๆ อย่างที่ทุกคนทราบ วันนี้เราจะมีการจับสายรหัสโดยที่พวกผมจะให้จับแล้วพูดคำใบ้ต่อหน้าทุกคน หลังจากจับกันครบแล้วพวกผมจะมีผ้าปิดตาให้น้องทุกคนจากนั้นพี่รหัสของน้อง ๆ จะเดินเข้าไปกระซิบคำใบ้อีกหนึ่งประโยค เพื่อให้น้อง ๆ ตามหา ผมให้เวลาพวกคุณแค่ หนึ่งสัปดาห์ ใครยังหาไม่เจอเตรียมตัวเตรียมใจรับบทลงโทษได้เลยครับ ถึงเวลานั้นอย่าหาว่าพวกผมใจร้าย " ภูผาพูดจบเขาเดินเลี่ยงออกไปยืนกอดอกด้านข้าง ๆ เพื่อยืนมองความเรียบร้อยของกิจกรรมต่อไป

เวลาล่วงเลยไปแล้วสิบกว่านาที ไออุ่นมองเพื่อนผู้ชายที่เดินไปจับเกือบสิบกว่าคนแล้ว แต่ยังไม่ถึงคิวของผู้หญิง

" ค้างอยู่บนฟ้า " ตีตี้ร่างชายใจหญิง ได้จับเป็นคนแรกของกลุ่ม

" คำใบ้ยัยชาตรีเหมือนจะง่ายแต่ก็แอบยากแฮะ " ชมพูดหันมาพูดกับเพื่อนทั้งสอง

" ไอก็ว่างั้น ค้างอยู่บนฟ้า ? ดาวเดือนงั้นหรอ ? " ไออุ่นกอดอกยกนิ้วชี้แตะริมฝีปากทำท่าครุ่นคิด โดยที่ไม่รู้ว่ามีสายตาคมกริบเผลอมองแล้วยิ้มอยู่ไม่ไกล

" แอมก็คิดเหมือนไอ " แอมแปร์พยักหน้าเห็นด้วยกับไออุ่น

คนต่อไป อริศา สิริอนุสรณ์

เสียงรุ่นพี่เอ่ยชื่อของไออุ่น เธอลุกขึ้นอย่างนอบน้อมเดินไปจับคำใบ้ในกล่อง

อีกด้าน ใบหน้าคมคิ้วขมวดกับนามสกุลของหญิงสาวเพราะเขาไม่คุ้นหูเลยแม้แต่น้อย เมื่อก่อนเธอใช้นามสกุลพ่อแล้วอีกอย่างแม่เธอก็ไม่ได้นามสกุลนี้ เธอใช้นามสกุลใคร ?

" น้องได้คำใบ้ว่าอะไรคะ ? "

" ป่าสัก " ไออุ่นมองคำว่าสั้น ๆ ในกระดาษ คิ้วบางขมวดเป็นปม พี่รหัสนะพี่รหัสให้คำใบ้มาแค่นี้ก็ใจร้ายเกินไป

หารู้ไม่ว่ามีคนแอบยิ้มในใจอีกแล้ว เขาถูกใจมากที่เธอจับได้ตัวเอง

" อะไรอีกคะ ? "

" อะ...เออ มีแค่นี้ค่ะ "

" ยินดีด้วยนะคะน้อง คำใบสั้นแต่อาจจะหาง่ายก็ได้ เอาใจช่วยนะคะ "

" ขอบคุณค่ะ " ไออุ่นโค้งตัวก่อนเดินกลับไปนั่งที่เดิม

" ไอ่ธาราโหดสัส คำใบ้ห่าอะไรของมึง " โจชัวร์หันมาพูดกับธารา แต่คำใบ้เขาก็ไม่ต่างกันเพราะเขาให้คำใบ้ว่า เครื่องรางถูกต้อง เกรียนกว่าใครในโลก

" หาเจอก็หา หาไม่เจอก็รับบทลงโทษ แค่นั้น " ธารายกไหล่อย่าไม่ใส่ใจ

" สงสารน้องอุ่นเลยว่ะ เจอพี่รหัสแบบมึง " ภูผาตบลงบนบ่าเพื่อนก่อนใช้สายตามองไออุ่นอย่างเอ็นดู

" น้องชื่อไอ " ธารากดเสียงต่ำลง ภายในใจเขาแทบลุกเป็นไฟเพราะชื่อนี้เธอพูดเองกับปากว่าให้เขาเรียกได้แค่คนเดียว

" เออก็นั่นแหละ อยากเรียกแบบนี้ไม่เหมือนใครดี "

" น้องเขาอาจจะเก็บไว้ให้แฟนเรียกคนเดียวก็ได้ "

" กูนี่ไง แฟนในอนาคตน้อง " ภูผาชี้เข้าหาตัวเองพลางลอบยิ้มอย่างมีความสุข คนพูดไม่ได้คิดอะไรมากนักแต่คนฟังแทบจะกระชากคอเสื้อเพื่อนอย่างเขาได้