บทที่ 6

วันนี้พอกลับมาถึงบ้าน ที่อู่ก็มีเรื่องวุ่นวายนิดหน่อย เพราะช่างใหญ่ประจำอู่จู่ ๆ ก็ลา แม่ของเธอเลยหน้าหงิกมาก ท่านเดินวนไปวนมา บ่น ๆ พวกลูกน้องก็ได้แต่ทำหน้าเจื่อน ๆ สงสารเจ๊วิลานั่นแหละ รู้ๆ กันว่าช่างใหญ่เป็นคนแบบไหน

            ก็ไม่มีใครกล้าแตะ เจ้าของอู่ยังต้องกลัวเกรงใจ โอ๋สุดเบอร์ เพราะไม่มีใครทำงานได้ดีเท่าเขา เก่งเท่าเขา อู่ของวิลาต้องพึ่งพาเขานั่นแหละ สำหรับงานใหญ่อย่างการยกเครื่องใหม่แล้วตอนนี้งานก็ยังคาอยู่ นัดลูกค้าพรุ่งนี้ แต่ช่างใหญ่ประจำอู่ดันเบี้ยว จะไม่ให้เครียดได้ยังไงกัน

            “จะทำยังไงดีนะ เฮ้อ...”

 วิลาถึงกับกุมขมับนั่งแปะอย่างหมดแรง ลูกน้องส่งสายตาสงสารมาให้แต่ไม่มีใครพูดอะไร เพราะรู้ ๆ กันว่า ขืนพูดไปจะมีคนคาบไปรายงาน นิวัฒน์ และนั่นอาจจะงานเข้ากันได้

            อู่นี้คนใหญ่จริงๆ คือกู!

            นายช่างคนนี้พูดแบบนั้น เขาอยู่กับวิลามาหลายปี ตอนแรก ๆ ก็ดี หลัง ๆ ก็กร่าง แถมยังจ้องกมลมาลย์ด้วยสายตากรุ้มกริ่ม คนทั้งอู่รู้ วิลานั้นไม่ค่อยได้สังเกตนัก เพราะนิวัฒน์เองก็ระวังไม่ทำรุ่มร่ามต่อหน้าเธอ

            “มีอะไรหรือครับน้าวิ”

            “ก็นั่นไง”

วิลาชี้มือไปยังรถที่ยังเปิดฝากระโปรงคาอยู่ แล้วเกาหัวจนยุ่งไปหมด

“ไอ้วัฒน์ไม่มา เนี่ย...ปิดโทรศัพท์อีก น้านัดลูกค้าไว้พรุ่งนี้ เขาจ่ายเงินมาครบแล้วเหลือแค่มารับรถ บอกแค่ว่าอีกสองวันจะมาทำงาน มาป่านนั้นมาทำไม แถมมีคิวรออีกสองคัน ปวดหัวไปหมดแล้ว”

            เธอซบหน้ากับเคาน์เตอร์ ปวดหัวตุบ ๆ อยากจะรับสมัครช่างฝีมือมาอีกสักคน แต่ก็เกรงจะมาข่มกันกับนิวัฒน์ ที่เป็นคนเก่าแก่อยู่มานาน และเป็นช่างใหญ่ประจำที่นี่อีก อีกสามคนคือลูกมือ ทำงานได้ก๊อกแก๊ก ช่างมือดีหายาก หาได้ก็ราคาค่าตัวแพง บางคนก็เล่นตัว อู่ของเธอเป็นอู่เล็ก ๆ รายได้พอมีบ้าง ข้อดีคือไม่ต้องเสียค่าเช่าตึก เพราะที่นี่เก็บหอมรอมริบจนเป็นของตัวเองแล้ว กำลังผ่อนแบงก์เพราะเอาไปจำนองเอาทุนส่วนหนึ่งมาปรับปรุงอู่ และเปิดร้านขายกาแฟเล็ก ๆ ไปด้วย กับลูกสาวหนึ่งคน ลูกน้องอีกสี่คน ก็พออยู่พอกินกันไป

            วิลาไม่รู้หรอกว่าลูกค้าที่หลัง ๆ มาเริ่มหายไป เพราะอะไร ขืนรู้ คงจะรีบหาช่างมาด่วนเป็นแน่

            “เขาเอามาทำอะไรหรือครับ”

 อชิระเดินไปรถคันที่วิลาชี้ เขาเดินดูรอบ ๆ ขมวดคิ้วน้อย ๆ นี่มันเสร็จแล้วนี่นา เหลือแต่ต่อพ่วงสายเท่านั้นเอง คิดแล้วมือก็ลองทำทันที ช่างสามคนที่เหลือยืนมองหน้ากัน พี่วัฒน์สั่งห้ามแตะรถคันนี้เพราะยังไม่เสร็จ พวกเขาเลยทำตามไม่ได้ยุ่ง รู้กันว่าพี่วัฒน์เป็นคนอย่างไร ไม่มีใครอยากเสือก อยากเสี่ยง

            “ทำอะไรน่ะ อชิ ซ่อมเป็นเหรอ?”

ถามแล้วก็เพ่งมอง ว่าลูกชายเพื่อนกำลังทำอะไร ท่าทางคล่องแคล่วเหมือนเป็นงานแหะ หรือว่าไอ้ชาญมันไม่ได้โม้ ว่าลูกชายเก่งทางนี้พอตัว

            “ก็พอได้ครับ ผมคิดว่าพรุ่งนี้น่าจะส่งรถได้แล้วล่ะครับน้าวิ”

 เขาเปิดประตูรถ ปิดมันก่อนจะสตาร์ตเครื่อง เสียงเครื่องติดนุ่มนวลดังราวปาฏิหาริย์ วิลาแทบจะร้องไห้ออกมา ส่วนกมลมาลย์ที่มองทุกอย่างอยู่ตรงนั้น ก็ทำตาโตอย่างทึ่งๆ

            “โอ๊ย...ทำได้จริงๆ อะ เริดมากลูก แง้ รอดตายแล้วฉัน กินอะไรเย็นนี้ น้าเลี้ยงใหญ่ พวกแกด้วยล่ะ เย้ๆๆ”

ว่าแล้วก็กระโดดโลดเต้น คว้าหยิบโทรศัพท์มาโทรหาลูกค้า หันมาบอกให้ลูกน้องเอารถไปลองดูว่าขับเลื่อนไหลใช้ได้ไหม อชิระอาสาขับออกไปลองเครื่องให้ แต่ก่อนที่เขาจะออกไป ประตูรถก็ถูกเปิดออก แล้วยัยดื้อก็ก้าวขึ้นมา พร้อมกับบอกเขาหน้านิ่งว่า

            “หนูไปด้วย”

            “หืม?”

            สงสัยแหละ ว่าทำไมน้องถึงขึ้นมาด้วยแบบนี้ น้องไม่ได้อยากใกล้เขาเท่าไหร่นี่นา ก็เขาไปทำวีรกรรมไว้ ตาคมเหลือบมองแผ่นพลาสเตอร์ก่อนจะแอบยิ้ม อยากมีโอกาสสร้างรอยแบบนี้...แต่เป็นที่อื่นที่ลับตาคนอีกจัง

            ก็น้องอยากน่ารักทำไม ใจมันก็สั่นน่ะสิ

            “พี่อชิ เอ่อ แม่บอกว่าจะเลี้ยงเย็นนี้ที่พี่ซ่อมรถได้ใช่มะ”

            “อื้อ แต่ไม่ต้องก็ได้...พี่เกรงใจ แล้วมันก็แค่ต่อสายนิดหน่อย ช่างเก่าทำไว้เสร็จหมดแล้ว จริง ๆ มันก็ง่าย ๆ นะ”

เขาเม้มปากนิด ๆ ไม่ได้อยากพูดอะไรต่อ ว่าช่างที่เหลือทำไมไม่รู้ เขาเด็กกว่ายังรู้เลย แต่ก็...เขาไม่อยากก้าวเข้าไปยุ่งกับระบบอู่ เพิ่งมาใหม่ได้สองวันด้วย ต้องลองดูเชิงไปก่อน แต่จากสายตาคร่าว ๆ ที่เห็น พบว่าอู่ของวิลาเป็นอู่ขนาดกลาง รับงานติดฟิล์มกระจกเสียเป็นส่วนมาก และรับซ่อมบ้างอะไรบ้าง เพราะรับรถจอดได้ไม่เกินสามคัน อาคารพาณิชย์ขนาดสามห้องต่อเติมทำเป็นอู่รถยนต์สองห้อง อีกห้องแบ่งเป็นร้านกาแฟเล็กๆ ชั้นล่างและส่วนรับลูกค้า ชั้นบนเป็นที่อยู่อาศัย

            วิลานั้นไม่ได้มีความรู้เรื่องช่างยนต์กลไก เธอก้าวเข้ามาทำอู่เพราะเพื่อนชวนมาทำ ลงหุ้นด้วยกันและบริหาร เพราะเห็นว่าวิลาหนีร้อนมาพึ่งเย็น เพื่อนของเธอดูแลโอบอุ้มช่วยเหลือกันมา แต่สองสามีภรรยาเสียชีวิตไปเพราะอุบัติเหตุ เลยทิ้งมรดกอู่กิจการนี้ไว้ให้กับวิลาและลูกได้ทำต่อ วิลาก็สู้มาก จนจ่ายค่าตึกได้ทั้งหมดประคองกิจการมาได้เกือบสิบปีด้วยตัวเอง

            เธอจึงอยู่แต่ในส่วนบริหาร และหางานมาลงเสริมตามยุคตามสมัย อยู่ในส่วนการตลาด ไม่ได้มีความรู้เรื่องซ่อมแซมสักเท่าไหร่ เพราะเมื่อก่อนคนดูตรงนี้คือ องอาจเพื่อนของเธอ ที่เป็นช่างมือดี ส่วนนิวัฒน์ช่างใหญ่นั้น ตอนแรกก็เป็นมือรองจากองอาจ เรียนรู้งานทั้งหมดจากองอาจ จนก้าวมาเป็นช่างใหญ่ประจำอู่แทนเขานั่นแหละ

            “พี่อชิขอแม่ให้หนูได้ไหม ไปกับหนูนะ เย็นนี้เพื่อน ๆ หนูนัดปาร์ตี้กันน่ะ”

 ตัดสินใจชวนพี่ไป ถือโอกาสนี้เลยก็แล้วกัน

            “เอ...”

เขาเหลือบมองเธอนิดหน่อย ก่อนจะหยุดรถเพราะติดไปแดง เครื่องยนต์วิ่งนิ่งดีไม่มีกระตุก แบบนี้คงจะส่งลูกค้าได้ไม่มีปัญหา เขามองไปตามระบบไฟ สังเกตว่ามันปรกติดีไม่มีอะไรผิดเพี้ยนไปด้วยระหว่างที่คุยกับกมลมาลย์

            “นึกยังไงชวนพี่”

            “ก็...”

 กมลมาลย์ยักไหล่ แล้วเปลี่ยนเป็นยิ้มจนตาหยีส่งให้กับเขา เล่นเอาคนมองใจสั่น

            “อยากญาติดีกับพี่แล้วไง ไหน ๆ เราก็อยู่บ้านเดียวกันแล้ว ก็ถือว่าหนูมีพี่ชายยังไงละ แต่...มื้อนี้พี่เลี้ยงนะ”

            “อ้าว...”

อชิระหัวเราะ ยัยดื้อนี่แสบและงกไม่เบาแหะ ไอ้เรื่องที่บอกให้เขาเลี้ยงน่ะ กมลมาลย์คิดขึ้นมาสดๆ ก็บอกอยู่พักนี้เธอต้องงก ต้องสะสมรายได้

            “กินเหล้ากันแล้วหรือไง หะ?”

 เขามองหน้าใส ๆ ของน้อง ตอนที่ไปรับก็เห็นเพื่อนน้องแวบ ๆ ว่ามีทั้งหญิงทั้งชาย แต่ไม่ได้มองละเอียดอะไร เพราะมัวแต่มองหาน้องนั่นแหละ ออกจะเด่นในความรู้สึกเขาขนาดนั้น จะให้เขาไปมองใครละ

            “แหม...อายุเกิน 18 แล้วนะ”

 น้องว่า พร้อมกับย่นจมูกน้อย ๆ

“ยี่สิบแล้วด้วยอะ เข้าร้านเหล้าได้แล้ว”

            “น้าวิไม่ว่าเหรอ อนุญาตให้ดื่มแล้วหรือไง”

            “อื้อแม่ไม่ว่า ชวนหนูกินเบียร์ด้วยบางวันถ้าเครียด ๆ เรื่องงานอะ”

            “แล้วพักนี้ทำไมทำหน้างอ ๆ ใส่น้าวิ บรรยากาศในบ้านดูตึง ๆ”

เขาเปรย ๆ ของเขาทำให้เธอหันไปแล้วทำตาโต

            “มาแค่สองวันทำไมรู้ ว่าหนูกับแม่งอนกัน”

            “ก็...”

 เขายักไหล่ เขามีพรสวรรค์ในเรื่องการช่างสังเกตคน เพราะเป็นคนละเอียดอ่อนกับเรื่องความรู้สึก

            “เดา ๆ เอาน่ะ เห็นหนูทำหน้างอใส่น้าวิ เอ่อ...จะว่าพี่เสือกไหม ถ้าจะถามว่าเรื่องอะไร”

            “...”

            ยัยน้องยังคงมองเขาอย่างระแวงหน่อย ๆ เขาเพิ่งมาอยู่ที่บ้านเธอ แถมยัง...ทำให้เธอรู้สึกแปลก ๆ บุกเข้าไปในห้องเธอ จูบเธอ ฝากรอยจูบไว้บนคอเธอ สองวันที่เจอกันมานี้ก็พันแปดร้อยเรื่องไปแล้ว จะยังไงล่ะ เธอไม่ได้รู้จักเขาขนาดนั้นสักหน่อย ขนาดเพื่อนซี้ยังไม่เล่าให้ฟัง ก็นี่มันเรื่องส่วนตัวมาก ๆ

            ไอ้พันแปดร้อยเรื่องที่ว่า รวมถึงตอนนี้ที่กมลมาลย์กำลังคิดวางแผนจะเอาเขาไปถวายให้กับยัยนกยูงด้วย...

            เห็นน้องเงียบก็ไม่ถามต่อ เขายิ้มมุมปากเล็กน้อย หาที่กลับรถเพราะลองรถพอแล้ว แล้วเอ่ยตอบรับไป

            “เอาสิ พรุ่งนี้วันเสาร์ คืนนี้วันศุกร์เหมาะกับการไปปาร์ตี้ แต่พี่จะเลือกร้านเองนะ น้องกวางไลน์ไปบอกเพื่อนได้เลย เออ ขอไลน์กวางด้วยนะ พี่จะได้ส่งพิกัดให้”

            เย้!

            ตกลงง่ายจังแหะ กวางน้อยตัวดื้อคิดในใจ...ถ้าเขาขอละก็ยังไงก็ได้ไป ตอนนี้เขากำลังขึ้นแท่นคนโปรดของวิลา คืนนี้จะเอาพี่ไปเสิร์ฟยัยนกยูง แอบเหลือบมองคนที่กำลังขับรถแล้วย่นจมูกน้อย ๆ หึ...จะได้ไปหื่นทางอื่น ไม่มายุ่งกับเธออีก

            แต่..

            อดเสียดายนิดๆ ไม่ได้แหะเรา พี่ยิ่งคุยด้วยก็ยิ่งเป็นคนน่าสนใจ นอกจากรูปร่างหน้าตา ที่เรียกได้ว่า เห็นแล้วก็ชวนใจสั่นแหละ ออร่าแผดกล้าขนาดนั้น ขนาดเพื่อนเธอไม่เห็นหน้ายังกรี๊ดจ่ายมาห้าพัน สงสัยเห็นหน้าพี่เข้า นังนกยูงสมหวังได้งาบ เธอได้ทิปมาห้าหมื่นแหงๆ ทางนั้นยิ่งเปย์หนัก ใช้เงินยังกับผลิตแบงก์ได้เองอยู่ด้วย

            ให้นกยูงไปเหอะ หน้าตาพิมพ์นิยมขนาดนี้ เธอไม่ไหวหรอก ไม่อยากวุ่นวายกับการสู้รบกับสาวอื่น พี่ดูเนื้อหอมมากๆ ตอนนี้ชีวิตเธอวุ่นวายพออยู่แล้ว