บทที่ 3

กมลมาลย์นอนไม่หลับเกือบทั้งคืน!

            ยังผลให้วันนี้ เธอตาดำปื๋อ แล้วสมองอ๊องหน่อย ๆ เริ่มตั้งแต่หยิบเสื้อมาใส่กลับด้าน โดยไม่รู้ตัว หน้าวันนี้ก็แต่งอ่อนๆ แบบทุกวัน แต่...เธอแต่งหน้าข้างเดียว! ใช่แต่งไปก็หาวไป หลับตาแต่งด้วยซ้ำ ไม่แต่งก็ไม่ได้สมองสั่งการแบบออโต้ ไม่งั้นยัยนกยูงจะอำว่าอ่อมไม่เริด สาวน้อยเดินลงมายังชั้นสองที่เป็นห้องครัวของบ้าน แม่ของเธอก็สภาพไม่ต่าง...เพราะเมื่อคืนแฮงก์หนักถึงขนาดขึ้นไปนอนไม่ไหว นอนมันตรงโซฟารับลูกค้าอู่นั่นแหละ

            มีอยู่หนึ่งคนที่สภาพดีที่สุดของบ้าน คืออชิระ สมาชิกใหม่ เขามองหน้าของกมลมาลย์ ที่พอเห็นหน้าเขา ยัยน้องก็ถลึงตาใส่ อชิระนั้นกลั้นขำจนแก้มตุ่ย แล้วเมินมองไปทางอื่น เธอทรุดตัวลงนั่งแบบกระแทก ๆ ให้รู้กันทั้งโต๊ะแหละว่าเธอไม่พอใจ ใครจะทำไมอะ!

            วิลาผู้ที่ปรือตาขึ้นมามองหน้ายัยดื้อของบ้าน ถึงกับสั่นหน้า มองจ้องลูกสาวอีกหน อีทีนี้ปล่อยหัวเราะออกมาครืนใหญ่สร่างเมากันเลยทีเดียว

            ส่วนอชิระกลัวน้องโกรธ เขาเลยทำทีเป็นลุกจากโต๊ะหนีไปหัวเราะในห้องน้ำ ได้ยินเสียงแว่ว ๆ แหละ แต่กมลมาลย์ที่ยังงงว่าแม่ขำอะไร เลยกอดอก แล้วถามท่านเสียงแข็ง

            “ขำอะไรอะแม่ หนูผิดปรกติตรงไหนหรือไง”

            “ผิด ผิดมาก ยัยกวาง ผิดทั้งหน้าทั้งชุด โอ๊ย...นี่แกเบลอขนาดนี้ นอนอยู่บ้านไหมลูก”

            “อะไรอะ?”

 ยังไม่รู้ตัวอีก วิลาปาดน้ำตาแล้วหันซ้ายหันขวามีกระจกประจำตัวของเธอตั้งอยู่แถวนั้น วิลาชอบพกกระจกเอาไว้ส่องหงอก ถอนหงอนเล่น ตามวัยอะนะ...เธอคว้าเอาส่งให้กับบุตรสาว

            “ดูซะ ยัยกวาง”

            “ว้าย! ผีอาม่า”

มองเงาสะท้อนตัวเองก็อุทานอย่างตกใจ ก่อนจะร้องกรี๊ดเบา ๆ พลางถือกระจกแม่วิ่งหนีตุบตับขึ้นไปชั้นสาม ไม่ได้ ๆ ต้องจัดการตัวเองด่วน ๆ งื้อ จะไม่ไปก็ไม่ได้ วันนี้มีเทสต์

            อชิระเดินกลับมาเพราะคุมสติได้แล้ววิลาก็ยังไม่เลิกขำ

            ไม่เกินสิบห้านาที กมลมาลย์ก็เดินหน้างอลงมาอีกหน หนนี้หน้าตาเรียบร้อยแต่งเท่ากันแล้ว เธอทรุดลงนั่งยื่นกระจกคืนแม่แล้วก็หันมาค้อน ‘ตัวการ’ เมื่อคืนขวับ อชิระเลิกคิ้วส่งให้เธอ ก่อนจะเมินไปทางอื่นเพราะกลั้นขำ ให้ตาย...ภาพคนสวยครึ่งหน้าติดตามาก ๆ ใครจะไปคิดว่าน้องจะฮาขนาดนี้

            “อะ แล้วคอไปโดนอะไรมาอีกยัยกวาง”

มารดาตามองเห็นตรงซอกคอของยัยดื้อเข้าพอดี สาวน้อยรีบเอามือตะบบไว้ แก้มแดงเถือก อชิระเองก็สะดุ้งน้อย ๆ

ตายห่า! เมื่อคืนไปทำอะไรน้องไว้มั่งวะกู จำได้ว่าสถานการณ์พาไป น้องหอมน่าฟัดขนาดนั้น แถมนอนไม่ใส่อะไรอีก รสจูบหวาน ๆ นั่นยังจำได้จนถึงตอนนี้เลย

            “มะ มดกัด”

            อ้างไว้ก่อนยังไม่เห็นแหละ ว่ามันเป็นรอยแบบไหน ท่านขมวดคิ้วน้อยๆ เขม้นมองรอยแดงๆ นั่น ก่อนจะยักไหล่...

            “แกแพ้มด ก็ชอบไปมุดไปซุกอยู่จังไอ้สวนหลังบ้านเรานี่ สวนน้อยของแกน่ะ หาอะไรแปะสักนิดก็ดีนะลูก ยังกะรอยโดนดูดคอ”

            ชะอุ๊ย

            หนนี้มีคนตกใจเลิ่กลั่กพร้อมกันสองอัตรา

            วิลาไม่ได้สังเกตเพราะมีโทรศัพท์เข้าพอดี เธอตะโกนบอกลูกสาวว่าวันนี้จะสาย ให้นั่งแท็กซี่ไปหนึ่งวัน เดี๋ยวออกค่ารถเรียกรถให้ แต่อชิระเอ่ยขัดขึ้นเสียก่อน

            “ผมไปส่งให้เองครับน้าวิ มอของน้องทางผ่านพอดีแวะได้ครับ”

            “ดี ๆ งั้นไปกับอชิก็แล้วกัน เอ่อ...ว่าไง...”

            เสียงโทรศัพท์ของแม่ดังอยู่ที่ตรงชั้นล่างแล้ว ตอนนี้เหลือเพียงเธอและอชิระเท่านั้น กมลมาลย์มองเขาแล้วทำตาดุใส่เขา ขณะที่เขามองเธอแล้วทำหน้ายิ้ม ๆ ใส่ มองแล้วกวนมาก...จนน่าจะเอาอะไรตีสักที

            “ไม่ต้อง ไปเองได้”

            “ให้พี่ไปส่งเถอะ พี่เป็นสาเหตุที่ทำให้น้องกวางต้องวุ่นวาย ตั้งแต่เช้า”

            “ไม่ต้อง หนูไม่อยากอยู่ใกล้พี่ เดี๋ยวมาทำอะไรแปลกๆ อีก”

            “ต้องเหอะ เมื่อคืนพี่เมา พี่ไม่ได้ตั้งใจ เดี๋ยวพาแวะซื้อพลาสเตอร์แปะที่คอด้วย พี่คนทำก็ต้องรับผิดชอบ”

            “พี่อชิ!”

 อุทานแล้วแก้มแดงก่ำ ขณะที่อชิระถอนใจ เขารู้สึกผิดจริง ๆ นั่นแหละที่ไปลวนลามเธอเข้า

            “พี่ขอโทษจริง ๆ ให้พี่ไปส่งเถอะ นะ เรา ดีกันได้ไหมครับ พี่เป็นคนมาขออาศัย ถ้าทำให้น้องกวางไม่สบายใจ พี่ก็ไม่สบายใจ”

            เห็นสีหน้าของเขา แถมท่าทางสำนึกผิดนั่น กมลมาลย์ก็เม้มปาก เธอก็ไม่ใช่คนใจไม้ไส้ระกำอะไร เป็นคนดื้อก็จริง แต่ก็เป็นคนโกรธง่ายหายเร็ว บางทีโลกสวยเกินไปจนมารดาห่วงด้วยซ้ำ กลัวแหละว่ายัยดื้อจะไปโดนหลอก เพราะห้ามไม่ค่อยฟังเท่าไหร่

            “ก็ได้ ส่งแค่วันนี้วันเดียวนะ”

            “ส่งแล้วก็รับทุกวันเลยก็ได้ ทางเดียวกันอยู่แล้ว จะเปลืองเงินค่ารถทำไม”

            “เอ่อ บางวันหนูเลิกค่ำนะ”

บอกเงื่อนไขไว้ก่อน ตั้งแต่โตเรียนมัธยมก็ไปโรงเรียนเอง จนมาถึงมหาวิทยาลัยก็ไปกลับเอง มารดาทำงานยุ่งและฝึกให้เธอหัดช่วยเหลือตัวเอง กมลมาลย์ก็ช่วยท่านทุกอย่างเท่าที่ทำได้ แม้จะงอนกันทะเลาะกันง้องแง้งบ่อย แต่เธอก็รักแม่มาก ไม่อยากให้ท่านลำบากมากไปกว่านี้ ตอนนี้ที่อู่กำลังป่วนๆ มีปัญหาเรื่องช่าง ท่านกำลังกลุ้มอยู่ การได้ อชิระมาก็เหมือนได้แรงคนมาเพิ่ม ก็ถือว่าช่วยท่านไปในตัว

            ไอ้เรื่องเมาเมื่อคืนก็จะถือว่าเขาไม่ตั้งใจก็แล้วกัน

            ถึงจะเป็นจูบแรกของเธอก็เถอะ

            แก้มแดงจัดขึ้นมาทันที อชิระเห็นน้องหน้าแดงก็เลิกคิ้ว เพราะเขากำลังจ้องปากน้องแล้วคิดเรื่องเมื่อคืนเหมือนกัน

            “ไม่มีปัญหา พี่ไปรับไปส่งได้ตลอด ช่วยน้าวิประหยัดไงครับ”

            “โอเค ดีล”

            “งั้นจับมือสงบศึก เราจะไม่พูดเรื่องเมื่อคืนอีก เราจะไม่โกรธกันอีก โอเคไหม?”

            “อะ ไม่โกรธแล้ว”

เขายื่นมือให้เธอ และเขาเองก็จับมือนิ่ม ๆ นั่นบีบเบา ๆ แล้วปล่อย เขามองหน้าใสของน้องด้วยสายตาอ่อนหวานลงอย่างลืมตัว ยัยน้องน่ารักจริง ๆ แหะ น่ารักจนเขาใจเต้นแรงแล้วตอนนี้

            “ไม่ต้องพูดถึงจริง ๆ นะพี่อชิ”

            น้องย้ำ ขณะที่ตักข้าวผัดตรงหน้ากิน มารดาจะทำอาหารเช้าไว้ให้ทุกวันถ้าเป็นวันไปมหาวิทยาลัย อาหารเย็นนั้นบางทีก็ซื้อเอา หรือไม่เธอกลับไวก็จะเป็นคนทำ...ซึ่งก็นาน ๆ ทีและเป็นอาหารง่าย ๆ

            “ครับพี่จะไม่พูดถึง ชูว์”

 เขาทำท่าเอามือจุ๊ปาก คนมองก็ใจแกว่งไปวูบ พี่ดันหล่อมากน่ะสิพอมองใกล้ๆ แบบนี้

            เฮ้อ...

            ไปดีกับเขาแล้วนะยัยกวาง ตอนแรกก็ตั้งป้อมจะชังเขา แต่ก็เขาไม่ได้ตั้งใจนี่นา เธอก้มหน้าก้มตาทำหน้ามุ่ย ๆ กระมัง คนแอบมองเลยกระแอม แล้วเอ่ยขึ้นมาลอย ๆ

            “หรือว่าน้องกวางอยากให้พี่รับผิดชอบกับการกระทำเมื่อคืนก็ได้นะ”

            “เอ๋? รับผิดชอบแบบไหนอะ”

สาวน้อยเงยหน้าขึ้นมาจากจานอาหารเช้า มองเขาอย่างงงๆ

            “เป็นแฟนกันไง พี่เสียจูบให้น้องกวางไปแล้วนี่นาเมื่อคืน”

            “งื้อ...ไม่...ไม่ต้องแบบนั้น ถ้าจะรับผิดชอบจริง ๆ ไปรับส่งหนูก็พอ หนูไม่อยากได้พี่”

            อะอ้าว...

            พูดแล้วก็ก้มหน้าก้มตากินต่อ คนที่น้องบอกว่าไม่อยากได้ ถึงกับอึ้งไปแป๊บ

            โอ้โห...

            หนแรกเลยนะนี่ที่เสนอตัวแล้วสาวไม่เอา

            โธ่...

            ยอมได้หรือไอ้อชิ...