เด็กนายใหญ่ ตอนที่ 6 งานแรก

“คุณเพลิงคะ ฉันเข้างานแล้วค่ะ วันนี้นายใหญ่จะให้ฉันทำงานอะไรเหรอคะ ?”  พุดพิชญาเข้ามาทำงานตั้งแต่หนึ่งทุ่ม เธอไปช่วยเพื่อนร่วมงานเสิร์ฟเพื่อรอเวลาเข้าพบนายใหญ่ แม้จะถูกสั่งห้ามว่าไม่ให้ทำงานเสิร์ฟแล้วก็ตาม

“ฉันก็ไม่รู้ เธอไปถามเอาเองก็แล้วกัน” อัคราเดินนำไปยังห้องทำงานเหมือนเมื่อวาน กระทั่งพาเธอมาส่งถึงในห้องแล้วเขาก็ออกไปรออยู่ข้างนอกเหมือนเดิม ภายในห้องทำงานจึงเหลือแค่เธอกับนายใหญ่

“สวัสดีค่ะนายใหญ่” หญิงสาวยกมือไหว้ เอ่ยทักทายเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังนั่งอ่านเอกสารตรงหน้าไม่ได้เงยขึ้นมามองเธอเลย คิ้วเข้มย่นหากันทันที เหมือนชายหนุ่มรำคาญที่ถูกรบกวน พุดพิชญาหน้าเสียแต่ยังยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า ไม่กล้าขยับตัวไปไหน เพราะกลัวจะถูกดุอีก

กระทั่งได้ยินเสียงเขาถอนใจเฮือกใหญ่ พร้อมเสียงปิดแฟ้มดังปังจนสะดุ้ง จึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาคมดุของคนตรงหน้าอีกครั้ง

“ทำอะไรได้บ้าง ?”

“ทำได้ทุกอย่างค่ะ นายใหญ่สั่งมาได้เลย”

“เรียกฉันว่าคราม”

“คะ?”

“ฉันชื่อคราม”

“ค่ะ นะ เอ่อ คุณคราม”

“ไปนั่งรอโซฟานั่นก่อน ถ้าฉันคิดออกว่าจะให้ทำงานอะไรจะบอก”

“เมื่อวานคุณครามก็บอกอย่างนี้ ยังคิดไม่ออกอีกเหรอคะ จะให้พุดทำความสะอาดห้อง พิมพ์งาน ดูเอกสาร หรือช่วยทำบัญชี ก็ได้หมดเลยนะคะ” พุดพิชญาเสนอ แต่กลับได้คำตอบดุ ๆ กลับมา

“ไม่ได้ขอความคิดเห็น นั่งเงียบ ๆ ไป เลือกเอาว่าจะทำตามที่ฉันบอก หรือจะออกจากงาน” พุดพิชญาถอยไปนั่งตามคำสั่ง หญิงสาวเม้มปากแน่น ประกายจากดวงตากลมโตวิบวับขึ้นมาแทนที่ความเกรงขามก่อนหน้านั้น เธอยอมนั่งนิ่ง ๆ บีบมือบางของตนอย่างรอคอย นาทีแล้วนาทีเล่ากระทั่งเวลาเดินไปเรื่อย ๆ จนเกือบชั่วโมง

“นวดเป็นไหม ?” พุดพิชญาสะดุ้งในตอนที่เคลิ้ม เกือบจะหลับอยู่แล้ว หลังจากนั่งดูชายหนุ่มอ่านเอกสารแฟ้มแล้วแฟ้มเล่า

หญิงสาวรีบผุดลุกนั่งหลังตรง เห็นชายหนุ่มปิดแฟ้ม ก่อนเอนตัวลงช้า ๆ กับพนักเก้าอี้ทำงาน มือหนายกขึ้นกดที่ท้ายทอย คลายความเมื่อยล้าที่สะสมมาทั้งวัน

“พอได้นิดหน่อยค่ะ” เขาพยักหน้าเหมือนไม่คิดอะไร ร่างสูงลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงาน มาทรุดตรงโซฟาที่เธอนั่ง

“งั้นนวดให้หน่อย”  คำสั่งเรียบ ๆ แต่ทำให้จังหวะการเต้นของหัวใจของหญิงสาวไม่เป็นจังหวะกับความใกล้ชิดน่าอึดอัด แม้ชายหนุ่มจะนั่งหันหลังให้แต่พุดพิชญาก็เผลอกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่ลงคอ มองกล้ามเนื้อตึงแน่นภายใต้เสื้อเชิ้ตสีกรมท่า

เธอขยับเข้าไปใกล้ชายหนุ่มอีกนิด เพื่อจะได้นวดอย่างสะดวก มือบางยกขึ้นอย่างลังเล แต่ที่สุดก็ตัดสินใจวางทาบบนกล้ามเนื้อแน่นบริเวณต้นแขนแกร่ง พร้อมกับค่อย ๆ สูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ เพื่อเรียกความมั่นใจ พร่ำบอกตัวเองว่า ที่ทำอยู่คือ งาน

 เธอกำลังทำงานใช้หนี้อยู่

 “แรงไปไหมคะ ?”

“ไม่” เขาตอบสั้น ๆ เหมือนไม่อยากให้บรรยากาศเงียบงันก่อนหน้าถูกทำลาย พุดพิชญาขยับมือบางขึ้นไปเรื่อย ๆ ยังบ่าและไหล่กว้าง นวดช้า ๆ ทั้งห้องกลับมาเงียบอีกครั้งจนแทบได้ยินเสียงจังหวะการเต้นของหัวใจเธอ กระทั่งได้ยินเสียงโวยวายดังแว่วมาจากข้างนอก หญิงสาวจึงชะงักมือไปชั่วครู่ แต่เสียงเข้มของคนตรงหน้าดึงเรียกความสนใจกลับมา

“นวดต่อ ฉันยังไม่หายเมื่อย” พุดพิชญากลับมาจดจ่อกับการนวด หูยังได้ยินเสียงแว่วดังเข้ามา

‘ลืมไปแล้วเหรอ ว่านั่นน่ะผัวฉัน ทำไมเมียจะเข้าห้องทำงานผัวไม่ได้’  หญิงสาวชะงักไปชั่วครู่ นึกขึ้นได้ว่านายใหญ่มีเมียแล้ว เขาเองก็พูดถึงเมียบ่อย ๆ แขกที่เธอฟาดหัวจนเลือดอาบก็พี่เมียของเขา แล้วอย่างนี้เธอจะซวยซ้ำซวยซ้อนเหรอเปล่านะ ?

ปรางค์นลินชะงักมือที่กำลังจะเปิดเข้าไปในห้องทำงานของสามี หญิงสาวตวัดสายตาค้อนขุ่นให้เจ้าของมือหนาที่บังอาจจับมือและเข้าถึงเนื้อตัวเธอ

“ถอยไป แล้วก็ปล่อยมือฉันด้วย” หญิงสาวสั่งเสียงแข็ง วางมาดให้เหนือกว่าในฐานะเมียเจ้านายของชายหนุ่ม

“นายสั่งไว้ว่าห้ามเข้าไปรบกวน”

“ลืมไปแล้วเหรอ ว่านั่นน่ะผัวฉัน ทำไมเมียจะเข้าห้องทำงานผัวไม่ได้”

“ไม่ได้ครับ จะเมียจะแม่ ก็เข้าไม่ได้ทั้งนั้น”

“ฉันจะเข้า ถอยไป”

“ไม่ถอย” อัครายังไม่ปล่อยมือ ซ้ำยังดึงร่างบางของเมียเจ้านายให้ออกพ้นจากประตู จนร่างของปรางค์นลินเซปะทะอกกว้าง

“มีผู้หญิงอยู่ในห้องพี่ครามใช่ไหม ?”

“คิดเอาเองสิครับคุณนาย ผมไม่ได้มีหน้าที่ตอบ”

“นี่นายปล่อยฉันนะ ไอ้บ้า จะพาฉันไปไหน” ปรางค์นลินขืนตัวไว้สุดแรง เมื่อมือแข็ง ๆ ลากเธอออกมาจากบริเวณหน้าประตูห้องทำงานของกษิดิศ

“คุณกลับไปรออยู่บ้านก่อน ผมจะบอกนายให้”

“ไม่ ฉันไม่กลับ จะรอดูหน้านังผู้หญิงหน้าด้านที่แย่งผัวคนอื่น”

“จินตนาการล้ำดีนะแม่คุณ” ทั้งสีหน้าและน้ำเสียงเยาะเย้ยเหมือนที่ชอบทำใส่เธอเป็นประจำ

“ถ้าไม่มีใครอยู่ในนั้นก็ให้ฉันเข้าไปสิ”

“แล้วถ้ามีล่ะ เมียอย่างคุณนายน่าจะต้องพิจารณาตัวเองใหม่นะครับว่าทำไมผัวถึงมีอีหนู”

“กะ แก ไอ้”

“ไอ้อะไร ?” อัครายอมปล่อยมือบางเมื่อหญิงสาวสะบัดออก ชายหนุ่มยกมือขึ้นกอดอกมองด้วยแววตาติดเย้ยอย่างที่ชอบทำเป็นประจำ

“คิดไม่ออกเหรอ ผมช่วยคิดดีไหม ไอ้ควายก็เข้าท่าดีนะ อ้อ ! แต่ถ้าผมเป็นควาย แล้วคุณล่ะเป็นอะไร ?” ชายหนุ่มส่งสายตาชนิดหนึ่งแทนที่ประกายเยาะเย้ยก่อนหน้านั้น ปรางค์นลินหน้าแดงก่ำ หญิงสาวกำหมัดแน่น จ้องตอบด้วยประกายเพลิงโทสะ

“ไอ้เลว !”

“ครับ ยอมรับว่าผมมันเลว ผมมันชั่วที่เป็น ชะ ...” อัคราเว้นคำพูด ยิ้มยั่วที่ทำให้เมียเจ้านายยิ่งหัวเสีย

“หุบปากไปเลยนะ ถ้านายพูดหมา ๆ ออกมา ฉันฆ่านายแน่” หญิงสาวตัวสั่นเทิ้ม สุมไปด้วยความกรุ่นโกรธอัดแน่นจวนระเบิดที่ไม่สามารถทำอะไรอีกฝ่ายได้มากกว่าการด่าทอและแสดงความรังเกียจอย่างเปิดเผย

“ผมรอให้ฆ่าอยู่นะครับคุณนาย อย่าให้ผมรอเก้อล่ะ” อัคราบอกส่งท้ายให้กับร่างบางที่สะบัดหน้าแรง ๆ เดินก้าวฉับ ๆ ออกไปเหมือนยอมแพ้ แต่เขารู้ดีว่าคนอย่างปรางค์นลินไม่มีวันยอมง่าย ๆ โดยเฉพาะกับเขา เจ้าหล่อนคงแค่กลับไปตั้งหลักใหม่เท่านั้น