ตอนที่ 10 รสชาติของความรัก

สะโพกสอบของวรเมธยังคงตอกย้ำจังหวะหนักหน่วงบนเรือนกายอ่อนนุ่มอย่างไม่ลดละ ทุกการเสียดสีทำให้ลลิตาครางในลำคอ ซบใบหน้าหวานซบลงกับหมอนสีครีมอ่อน กลิ่นสาบสางของความใคร่และเหงื่อผสมปนเปอยู่ในอากาศ

ใบหน้าของเขาดูห่างเหินไร้ร่องรอยแห่งความอ่อนโยนใด ๆ คล้ายกับว่ากิจกรรมที่เขากำลังทำอยู่นี้เป็นเพียงการระบายความใคร่ตามสัญชาตญาณ ไม่ใช่เรื่องราวของความรัก

“คุณยอมรับความจริงเถอะลิตา...” เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบข้างหูของเธอ มือใหญ่จับเอวคอดของเธอไว้แน่น พร้อมทั้งขยับสะโพกให้เร่งจังหวะขึ้นอีก การกระทำสวนทางกับคำพูดอย่างสิ้นเชิง ราวกับเป็นคนตั้งกฎแห่งความสัมพันธ์นี้ขึ้นมาเอง

“เรื่องของเรามันเป็นไปไม่ได้หรอก” คำพูดนั้นกรีดลึกลงในใจของลลิตา ขณะที่ความรู้สึกสุขสมจากปลายประสาทกำลังพุ่งทะยาน เธอรู้ดีว่านี่คือการย้ำสถานะของเธออย่างเจ็บปวด ว่าเธอเป็นเพียงของเล่นชั่วคราว เป็นเพียงคนสนิทที่เขาเรียกหาในยามต้องการ... เธอโอบรัดเขาไว้แน่นขึ้นอีก กัดริมฝีปากตัวเองเพื่อกลั้นเสียงครางที่อาจจะดังเกินไป เธอพยายามคว้าความรู้สึกทั้งหมดที่เขามอบให้ในวินาทีนี้ เพื่อเก็บมันไว้ในความทรงจำ แม้จะเป็นแค่เศษเสี้ยวความรักที่ไม่มีวันเป็นจริงได้ก็ตาม

ภายหลังคำปฏิเสธที่เย็นชาของวรเมธ ความหึงหวงและความสงสัยพุ่งเข้าสู่จิตใจของลลิตาอย่างรุนแรง เธอรู้ดีว่าพ่อเลี้ยงหนุ่มไม่ได้เสร็จสิ้นในตัวเธอทุกครั้งเวลาที่มีอะไรกัน ยกเว้นในตอนที่เขาสวมถุงยางเท่านั้น นั่นก็เป็นข้อพิสูจน์ที่ชัดเจนว่าเขาไม่ต้องการให้เธอผูกมัด

“พูดแบบนี้ คุณมีใครในใจแล้วงั้นเหรอคะ” ลลิตาแกล้งถามออกไปอย่างท้าทาย ทั้งที่รู้ดีว่าคำถามนี้จะนำมาซึ่งความไม่พอใจของเขา

“คุณไม่มีสิทธิ์ถาม” วรเมธตอบกลับอย่างเฉียบขาดทันที น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยอำนาจ ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจที่เธอละเลยคำเตือนเรื่องขอบเขตและพยายามก้าวล้ำเส้นความเป็นส่วนตัวของเขา

ลลิตาจำต้องถอย เธอตระหนักว่าการเผชิญหน้าจะยิ่งทำให้สถานะของเธอย่ำแย่ลง เธอเปลี่ยนยุทธวิธีจากความต้องการทางกายไปสู่การร้องขอที่ลดระดับลงอย่างสิ้นเชิง เพื่อให้ได้ครอบครองส่วนหนึ่งของเขาไว้เป็นการส่งท้าย

“ลิตาขอกินน้ำของคุณก็ได้ คุณไม่ต้องหลั่งเข้ามาก็ได้...นะคะเมธ นะคะ!!!” เธอยอมลดคุณค่าในตัวเองลง เพื่อความพึงพอใจของเขา

วรเมธจ้องมองเธอครู่หนึ่ง เห็นความรักที่ผสมผสานกับความมุ่งมั่นในแววตาของเธอ เขาผ่อนคลายสีหน้าลงเล็กน้อย

“ก็ได้ ผมยอมคุณ แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้นะ เพราะผมยังสนุกอยู่เลย” เขาตอบอย่างเย็นชา ในขณะที่ร่างกายของเธอยังคงถูกตรึงไว้กับเขาอย่างแน่นหนา ทุกย่างก้าวคือแรงกระแทกที่รุนแรงและสะเทือนเลือนลั่น ซึ่งเป็นความรู้สึกใหม่ที่ทั้งท้าทายและน่าหวาดกลัวสำหรับลลิตา

ในอ้อมแขนที่แข็งแกร่งของวรเมธ ร่างกายของลลิตาถูกพาไปตามแรงอารมณ์ที่ควบคุมไม่ได้ ทุกย่างก้าวของเขาสั่นสะเทือนไปถึงห้วงลึกที่สุดของเธอ

“อร๊ายยย เมธขา ท่านี้ลิตาเจ็บ อร๊ายยยยย อร๊อยยย” ลลิตาร้องออกมาด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วนระหว่างความทรมานและความสุขสมที่แยกกันไม่ออก เธอพยายามโอบรัดเขาไว้แน่นเพื่อพยุงตัวเอง แต่มันก็ทำได้เพียงให้เธอยิ่งรู้สึกถึงความรุนแรงของการครอบครองนี้

วรเมธไม่ได้หยุด เขาจ้องมองใบหน้าที่บิดเบี้ยวของเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยไฟปรารถนา

“งั้นพักก่อนมั้ย” เขาถามด้วยเสียงพร่าที่ยั่วเย้า

“ไม่ต้องหรอกค่ะ ขอเพียงคุณบอกแค่ว่า...จะรับผิดชอบลิตาก็พอ” ลลิตาเอ่ยเรื่องความรับผิดชอบออกมาอย่างหวังลึก ๆ ว่าความร้อนแรงครั้งนี้จะนำไปสู่ความผูกพันที่แท้จริง วรเมธหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน การกระทำของเขายังคงหนักแน่นและไม่ลดราวาศอก

“ผมก็รับผิดชอบคุณแล้วไง คุณเป็นเมียผม...ลิตา แต่ในเวลานี้เท่านั้นนะ ออกจากห้องนี้ไปเราเป็นแค่คู่ค้ากันเท่านั้น...ที่รัก คุณจำข้อตกลงของเราไม่ได้หรือไง...หืมม์!!” คำพูดของเขากรีดลึกลงไปในหัวใจของลลิตา แม้จะเจ็บปวดแต่ก็ปฏิเสธความจริงไม่ได้

“ทำไมคะ” เธอถามออกไปอย่างตัดพ้อ

“เราเคยคุยกันเรื่องนี้แล้วลิตา คุณยอมรับข้อเสนอผมเองนะ แต่ถ้าคุณอยากจะยกเลิกข้อตกลงของเราก็ได้ ผมจะไม่ฝืนใจคุณเลย” วรเมธย้ำถึงข้อตกลงที่แสนเย็นชา ซึ่งเขาเป็นผู้กำหนดทุกอย่าง ในขณะที่พ่อเลี้ยงหนุ่มจอมหื่นพาเธอเดินชมไปรอบ ๆ ห้องนอนเพื่อเป็นการแสดงอำนาจเหนือที่เหนือกว่า ปล่อยให้เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องไปทั่วห้องหรูหรานั้น เป็นการตอกย้ำว่า บนเตียงนี้... เขาคือผู้คุมกฎแต่เพียงผู้เดียว