Masuk
เสียงลูกเต๋ากระทบกับถ้วยแก้วในมือของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นเป็นจังหวะราวกับเสียงนาฬิกาเคาท์ดาวน์ที่กำลังนับถอยหลังสู่วันหายนะของชายวัยกลางคนบางคน
แสงไฟสลัวภายในห้องวีไอพีชั้นบนสุดของคาสิโนหรูระดับท็อปของเมืองสะท้อนเงาร่างสูงใหญ่ของ โอนิกซ์ คาร์เตอร์ มาเฟียหนุ่มลูกครึ่งผู้กุมอำนาจมืดครึ่งหนึ่งของประเทศ ดวงตาคมกริบสีฟ้าอ่อนมองไพ่ในมือตัวเองด้วยความเบื่อหน่ายก่อนจะปรายตามองชายวัยกลางคนสภาพเนื้อตัวมอมแมมเหงื่อกาฬแตกพลั่กที่นั่งตัวสั่นอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเขา โอนิกซ์รู้ดีว่าลูกหนี้เจ้านี้ติดการพนันขั้นสุดสภาพนี้ต่อให้ตายก็คงยังไม่สำนึก " ผมหมดตัวแล้วครับคุณโอนิกซ์ขอร้องล่ะครับขอเวลาผมอีกสักสัปดาห์เดี๋ยวมรดกชิ้นสุดท้ายของตระกูลผมจะขายออกแล้ว! รับรองว่าต้องมีเงินมาใช้หนี้ก้อนนี้แน่นอน " เสียงแหบพร่าของปัญญาอดีตนักธุรกิจใหญ่ที่ตอนนี้กลายเป็นผีพนันสิ้นเนื้อประดาตัวดังขึ้นมาพร้อมกับร่างที่ทรุดตัวลงกราบแทบเท้าของมาเฟียหนุ่มรุ่นลูกอย่างไม่เหลือศักดิ์ศรี โอนิกซ์พ่นควันสีเทาออกจากปากช้าๆ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายเรียบเฉยไร้ความปรานีเขาย่อตัวลงใช้ปลายนิ้วเชยคางของชายแก่ออกเบาๆ แต่สายตากลับเย็นชาราวกับน้ำแข็ง " มรดกชิ้นสุดท้ายหรอแกพูดคำนี้มาสามรอบแล้วนะปัญญา สภาพแบบแกยังมีมรดกอะไรให้ขายอีก " น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นเสียงเรียบแต่ทว่าน่าขนลุก " บ้านก็เอามาจำนองแล้ว รถก็ยึดมาแล้ว ธุรกิจแถวชานเมืองก็เจ๊งแล้วคิดเหรอว่าเศษกระดาษอย่างโฉนดที่ดินรกร้างนั่นจะเอามาตีราคาแทนหนี้ร้อยล้านที่แกผลาญไปกับคาสิโนของฉันได้" " ตะ...แต่ว่าผมยังมีอย่างอื่นนะได้โปรดล่ะ " ปัญญาละล่ำละลักหาทางรอดสมองอันตีบตันพลันนึกถึงไพ่ตายใบสุดท้ายที่เขายังเก็บซ่อนไว้จากสายตาคนอื่นไม่คิดว่าสุดท้ายเขาต้องเลือกวิธีนี้อย่างเลี่ยงไม่ได้ " ลูกสาวผมเอง มุกดา สวย เอ็กซ์ หุ่นสะบึ้มเป็นนางแบบเสื้อผ้าแถมนิสัยดีมาก เรียนจบเกียรตินิยมอันดับหนึ่งเอาไปขัดดอกก่อนก็ได้ครับรับรองว่าเด็ดไม่แพ้เด็กเสี่ยคนไหนแน่นอน " โอนิกซ์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยแววตาสนใจวาบผ่านเข้ามาวูบหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มมุมปากที่ดูอันตรายและเจ้าเล่ห์เป็นที่สุดเขาไม่ได้แปลกใจมากนักเพราะผีพนันที่นี่ส่วนใหญ่ก็หาทางออกด้วยวิธีนี้กันทั้งนั้นเพียงแต่เขาไม่เคยสนใจยกเว้นครั้งนี้โปรไฟล์เธอไม่ธรรมดาจริงๆ " ลูกสาวงั้นเหรอ ผู้หญิงที่ถูกแกเลี้ยงมาแบบตามใจจนเสียคนฉบับลูกคุณหนูอ่านะจะเอามาทำขี้เกลืออะไรได้นอกจากเป็นภาระเปล่าๆ " โอนิกซ์เค้นหัวเราะในลำคอแต่ทว่าในใจก็ยังสนใจประวัติที่ขาวสะอาดของเธอไม่น้อย " ผมรับรองต้องถูกใจแน่ เอาไปเลย! อยากทำอะไรเธอก็ได้ผมยกให้เลยขอแค่ยกหนี้ก้อนนี้ให้ผมก็พอ " ปัญญารีบตะโกนเสนอขายเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองอย่างไร้ยางอาย ในวินาทีนั้นเองประตูห้องวีไอพีก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยร่างเล็กของใครบางคน " พ่อ! " เสียงหวานใสแต่ทรงพลังดังขึ้นขัดจังหวะร่างระหงในชุดเดรสเข้ารูปสีดำสนิทก้าวฉับๆ เข้ามาในห้องดวงตากลมโตคู่งามฉายแววโกรธเกรี้ยวจนแทบพ่นไฟเพราะคำพูดของบิดาก่อนหน้านี้ เธอกวาดสายตามองพ่อตัวเองที่หมอบอยู่กับพื้นอย่างอนาถใจ ก่อนจะหยุดนิ่งที่ร่างสูงโปร่งของมาเฟียหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างมองเธอด้วยสายตาแทบจะฉีกเนื้อเธอกลืนกินทั้งตัว มุกดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเธอสะกดกลั้นความอัปยศอดสูเอาไว้จนตัวสั่นตั้งแต่แม่เสียไปผู้เป็นพ่อก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคนไม่เคยทำให้สบายใจได้เลยสักวัน " มุกดาลูกพ่อมาพอดีเลย " ปัญญาหน้าถอดสีแต่ก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว " มาได้ยังไงลูกมาสิทำความรูกจักคุณโอนิกซ์ไว้สิ " " ถ้าหนูไม่มาพ่อก็คงเอาหนูไปเร่ขายให้คนอื่นเหมือนหมาข้างถนนแล้วใช่ไหมคะ " มุกดาน้ำเสียงสั่นเครือหยาดน้ำตาคลอเบ้าแต่เธอรีบกะพริบตาไล่อย่างแข็งกร้าว เธอยอมรับว่าเธอเป็นคุณหนูตกอับแต่เธอไม่มีวันยอมให้ใครมาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีไปมากกว่านี้แน่ เธอหันขวับไปสบตากับโอนิกซ์ตรงๆ เชิดหน้าขึ้นท้าทายแม้ในใจจะหวั่นกลัวออร่าความอำมหิตของเขาแค่ไหนก็ตาม " คุณคือคุณโอนิกซ์สินะคะ " มุกดาเอ่ยเสียงแข็ง " ฉันรู้ว่าพ่อหนี้ท่วมหัวและคงไม่มีปัญญาใช้คืนแต่คุณไม่มีสิทธิ์มาตีราคาชีวิตคนอื่นเล่นๆ แบบนี้ " โอนิกซ์หรี่ตามองหญิงสาวตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าใบหน้ารูปไข่สวยเฉี่ยวจมูกโด่งรั้นและริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันอย่างพอดี ไหนจะสัดส่วนโค้งเว้าที่ซ่อนอยู่ใต้ชุดเดรสเรียบหรูนั่นอีก หึ ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้อ่อนแอและน่าเบื่ออย่างที่คิดแฮะ มีพิษสงรอบตัวซะด้วย มาเฟียหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูงขายาวก้าวเข้าไปหาเธอทีละก้าวอย่างคุกคามจนมุกดาต้องถอยหลังกรูไปชนกับผนังห้อง " กล้าดีนี่คุณหนูตระกูลตกอับ " โอนิกซ์โน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นแอลกอฮอล์ราคาแพงเป่ารดพวงแก้มเนียนใสจนเธอรู้สึกประหม่า " พ่อเธอเอาเธอมาเร่ขายให้ฉันเองนะ ทำไม เธอคิดว่าตัวเองมีค่ามากกว่าร้อยล้านหรือไงถึงกล้ามาต่อรองกับฉัน " มุกดาใจเต้นแรงตึกตักด้วยความตื่นตระหนกกลิ่นกายสะอาดบวกกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมความดุดันของผู้ชายตรงหน้าทำให้เธอหายใจไม่ทั่วท้องแต่เธอก็ยังกัดฟันสู้ไม่ถอย " ถ้าฉันจะใช้หนี้แทนพ่อฉันต้องทำยังไง " เธอถามเสียงสั่นโอนิกซ์กระตุกยิ้มมุมปากรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจคนมองกระตุกวูบ " ก็ง่ายนิดเดียว " เขายื่นมือหนาไปปัดปอยผมที่ตกลงมาทับใบหน้าสวยออกแผ่วเบาสัมผัสนั้นแฝงความจาบจ้วงจนมุกดาขนลุกซู่ " จากนี้ไปเธอไม่ใช่คุณหนูอีกต่อไปแล้วแต่เธอคือดอกเบี้ยมีชีวิตของฉัน อยากใช้หนี้ร้อยล้านใช่ไหมงั้นก็ย้ายไปอยู่คอนโดฉัน ไปปรนนิบัติฉันทุกอย่างที่ฉันต้องการตลอด 24 ชั่วโมง " " ไอ้คนฉวยโอกาส " มุกดากัดฟันกรอดด้วยความโมโห " จะรับข้อเสนอหรือจะให้ฉันส่งพ่อเธอไปนอนเป็นอาหารปลาที่ทะเลตอนนี้เลยเลือกเอาคนสวย " โอนิกซ์กระซิบเสียงพร่าข้างใบหูทิ้งท้ายรอยยิ้มเย้ายวนกวนประสาทไว้ให้เธอได้สติแตกเล่นก่อนที่เกมสวาทจะเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการโอนิกซ์อุ้มมุกดาออกมารับลมริมระเบียงจนคนตัวเล็กต้องแอบมองรอบๆ พื้นที่ว่ายังมีคนอยู่หรือเปล่าคนบ้าแบบเขาเธอกลัวเหลือเกินว่าจะทำอะไรบ้าๆ ตรงนี้จริงๆ เธอรับมือไม่ไหวหรอกนะ ขอร้องล่ะอย่าเกินเยียวยาเลย คำนี้เธอได้แต่คิดในใจไม่กล้าพูดออกมาสักคำ" นี่คุณบ้าไปแล้วหรือไงข้างนอกนี่มันโล่งแจ้งนะใครๆ ก็มองเห็นกันหมดเลยสิ อย่ามาโรคจิตแถวนี้นะ " มุกดากระซิบเสียงสั่นด้วยความอับอาย หน้าแดงซ่านลามไปจนถึงใบหู แต่โอนิกซ์กลับก้มลงมาประกบจูบเธออย่างดูดดื่มอีกครั้งพร้อมกับมือหนาที่ยกขึ้นมากอบกุมอกอวบอิ่มที่มันทะลักออกมาให้เขาได้เห็นในคืนนี้อย่างไม่ตั้งใจ เขาบดจูบโดยใช้ลิ้นเกี่ยวพันหยอกล้อให้เธอคล้อยตามพร้อมกับมือหนาอีกข้างก็วัดไซส์ดอกบัวคู่งามของเธออย่างคนเอาแต่ใจกว่าจะละออกมาก็ทำเอาคนตัวเล็กแทบหมดเรี่ยวแรง" เธอดูเวลาด้วยว่าตอนนี้มันดึกแค่ไหนแล้ว ไม่มีใครกล้าแหงนมองเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุดของฉันหรอกคนสวยอีกอย่างต่อให้มีคนเห็นก็ไม่มีใครกล้าเสี่ยงเอาชีวิตมาทิ้งกับฉันหรอกน่า " โอนิกซ์ยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็นเขาวางร่างระหงลงยืนบนพื้นระเบียงช้าๆ แต่ทว่าแผ่นหลังบางของเธอกลับต้องแนบชิดติดกับกระจกใสเย็นเ
ไออุ่นจากลมหายใจร้อนผ่าวผสมผสานกับกลิ่นกายสะอาดอันเป็นเอกลักษณ์ของมาเฟียหนุ่มทำให้สติสัมปชัญญะของมุกดาเตลิดเปิดเปิงไปไกลเกินกว่าจะดึงกลับมาได้ ริมฝีปากหนาที่บดขยี้ลงมาอย่างเอาแต่ใจไม่ได้มีความปรานีเลยแม้แต่น้อยมันทั้งดุดันและเรียกร้องราวกับต้องการลงทัณฑ์ความอวดดีและดื้อรั้นที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกอันแข็งกระด้างของเธอ"อื้อ..." เสียงครางประท้วงในลำคอเล็ดลอดออกมาได้เพียงเท่านั้น เมื่อเรียวลิ้นร้อนล้ำลึกเข้ามาตักตวงความหวานภายในโพรงปากอย่างหิวกระหาย ความวาบหวามซ่านสยิววิ่งพล่านไปตามกระแสเลือดราวกับมีกระแสไฟฟ้านับพันโวลต์แล่นผ่าน ร่างกายระหงที่เคยขัดขืนและพยายามผลักไสบัดนี้กลับอ่อนระทวยราวกับขี้ผึ้งลนไฟ สองมือเรียวที่เคยทุบตีแผงอกกว้างแปรเปลี่ยนมาเป็นกำเสื้อเชิ้ตเนื้อดีของเขาไว้แน่นจนมันยับยู้ยี้ไปหมดเพื่อพยุงตัวไม่ให้ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นเคาน์เตอร์ครัว โอนิกซ์รับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงนั้นได้อย่างชัดเจนมุมปากหยักกระตุกยิ้มอย่างพึงพอใจ มือหนาที่รวบเอวคอดกิ่วของเธอไว้เริ่มออกแรงลูบไล้ขึ้นมาตามแนวแผ่นหลังภายใต้ชุดนอนผ้าแพรเนื้อนุ่ม สัมผัสหยาบกร้านแต่เต็มไปด้วยความช่ำชองปลุกปั่นให
ภายในเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมืองแสงไฟสลัวจากโคมระย้าคริสตัลส่องกระทบลงบนโต๊ะกระจกใสตัวยาวซึ่งมีเอกสารฉบับหนึ่งวางนิ่งอยู่ท่ามกลางความเงียบงัน มุกดานั่งตัวเกร็งอยู่บนโซฟาหนังแท้สีดำสนิท ดวงตากลมโตคู่งามบวมช้ำจากการร้องไห้กวาดมองตัวอักษรบนกระดาษแผ่นนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ทุกบรรทัดทุกตัวอักษรที่ถูกพิมพ์ขึ้นอย่างเป็นทางการมันคือพันธนาการที่กำลังจะพรากอิสรภาพทั้งชีวิตของเธอ" สัญญาและข้อตกลงการเป็นนางบำเรอเฉพาะกิจ " ชื่อหัวข้อของสัญญาฉบับนั้นช่างบาดลึกหัวใจคุณหนูตกอับอย่างเธอเสียเหลือเกิน ข้างกายเธอคือร่างสูงใหญ่ของโอนิกซ์ที่นั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางสบายอารมณ์ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายประดับด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันจางๆ มือหนาถือปากการาคาแพงหมุนเล่นไปมาอย่างใจเย็นราวกับแมตช์นี้เขาเป็นผู้ถือไพ่เหนือกว่าทุกประตูและไม่มีทางที่เหยื่อในกำมือจะดิ้นหลุดไปได้" อ่านจบหรือยังครับคุณหนู " เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบที่น่าอึดอัด " หรือว่าตัวหนังสือมันเล็กไปจนสมองอันปราดเปรื่องของบัณฑิตเกียรตินิยมอย่างเธอประมวลผลไม่ทัน หืม? " มุกดากัดริมฝีปากอิ่มจ
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ณ หน้าร้านรับซื้อของเก่าและเพชรพลอยใจกลางเมืองมุกดากำลังเดินออกมาด้วยความรู้สึกเคว้งคว้างในมือถือซองเงินสดก้อนสุดท้ายที่ได้จากการขายแหวนเพชรวงโปรดของแม่ มันเป็นสมบัติชิ้นเดียวที่เธอรักที่สุดแต่จำใจต้องตัดใจขายเพื่อเอาเงินไปโปะหนี้ก้อนแรกตามที่ปากสุนัขของพ่อขู่ไว้ แม้เธอจะรู้ดีว่าต่อให้เอาเงินก้อนนี้ไปให้พ่อก็คงเอาไปละลายทิ้งในบ่อนอยู่ดีแต่สำนึกความเป็นลูกมันค้ำคอจนเธอทำใจเมินเฉยไม่ได้ เธอได้แต่คิดท้อแท้ในใจว่าตั้งแต่แม่จากไปพ่อก็เปลี่ยนไปเธอเข้าใจนะว่าพ่อรักแม่มากอาจจะรับไม่ได้ที่แม่จากไปแต่เธอไม่ใช่ลูกสาวของพ่อหรือไงทำไมถึงไม่ดูแลเธอบ้างหรือต่อให้เธอจะเป็นคนดูแลพ่อก็เถอะแต่พ่อก็ไม่ควรเดินทางผิดจนทำให้เธอลำบากขนาดนี้ " ทำไมชีวิตฉันต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยนะ ลำพังเป็นนางแบบถ่ายแบบเสื้อผ้าก็ใช่ว่าจะไม่มีกินสักหน่อยธุรกิจของพ่อถึงแม้ว่ามันจะล้มละลายไปแล้วแต่ก็ไม่เคยสักครั้งที่ปล่อยให้พ่อลำบากทำไมพ่อถึงทำแบบนี้กับเธอกันนะ " มุกดาบ่นพึมพำกับตัวเองด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจดวงตากลมโตแดงก่ำจากการร้องไห้พลันนึกถึงความสุขของครอบครัวตั้งแต่เล็กจนโตก่อนหน้านี้ ตอนนั้น
แสงแดดจ้าสาดส่องผ่านกระจกใสบานใหญ่ของร้านอาหารสุดหรูแห่งหนึ่งแต่บรรยากาศรอบตัวมุกดากลับหนาวเหน็บราวกับยืนอยู่ท่ามกลางพายุหิมะบนโต๊ะตรงหน้าเธอเต็มไปด้วยเอกสารสิทธิ์การถือครองไม่ว่าจะเป็นเครื่องประดับแบรนด์เนม และกระเป๋ารุ่นลิมิเต็ดอีดิชันที่เธอกัดฟันหอบหิ้วมาเพื่อทำการส่งมอบให้กับนายหน้าที่จะรับซื้อของพวกนี้ในราคาถูกแสนถูกเพื่อแลกกับเงินสดหนึ่งก้อนไปตัดยอดหนี้ตืด....ตืด.... เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าแบรนด์เนมใบสุดท้ายที่กำลังจะถูกขายสั่นเตือน มุกดารีบหยิบขึ้นมาดูด้วยความหวังว่าจะเป็นยอดเงินโอนจากคนที่นัดซื้อเพชรก่อนหน้านี้แต่มันกลับเป็นชื่อของปัญญาผู้เป็นพ่อแทน" ฮัลโหลค่ะพ่อหนูจัดการเรื่องขายแหวนเพชรตระกูลเราได้แล้วนะคะน่าจะได้เงินมาสักแปดแสนจ่ายงวดแรกให้คุณโอนิกซ์ไปก่อนที่เหลือมุกจะค่อยๆ ทยอยหามาคืนให้ค่ะ " มุกดากรอกเสียงลงไปอย่างร้อนรนหวังจะให้พ่อสบายใจขึ้นบ้างในวันนั้นเธอไม่ได้ปฏิเสธข้อเสนอของโอนิกซ์แต่ก็ยังไม่ได้ตกลงเพราะคิดว่าจะทำทุกทางเพื่อหาเงินมาให้เขาได้แน่" แปดแสนบ้าบออะไรวะแค่นั้นมันจะไปพอใช้อะไรแกรู้วงเงินของเมื่อคืนไหมฉันเสียไปอีกสองล้านโว้ย! ช่างเถอะโอนแ
เสียงลูกเต๋ากระทบกับถ้วยแก้วในมือของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นเป็นจังหวะราวกับเสียงนาฬิกาเคาท์ดาวน์ที่กำลังนับถอยหลังสู่วันหายนะของชายวัยกลางคนบางคน แสงไฟสลัวภายในห้องวีไอพีชั้นบนสุดของคาสิโนหรูระดับท็อปของเมืองสะท้อนเงาร่างสูงใหญ่ของ โอนิกซ์ คาร์เตอร์ มาเฟียหนุ่มลูกครึ่งผู้กุมอำนาจมืดครึ่งหนึ่งของประเทศ ดวงตาคมกริบสีฟ้าอ่อนมองไพ่ในมือตัวเองด้วยความเบื่อหน่ายก่อนจะปรายตามองชายวัยกลางคนสภาพเนื้อตัวมอมแมมเหงื่อกาฬแตกพลั่กที่นั่งตัวสั่นอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเขา โอนิกซ์รู้ดีว่าลูกหนี้เจ้านี้ติดการพนันขั้นสุดสภาพนี้ต่อให้ตายก็คงยังไม่สำนึก" ผมหมดตัวแล้วครับคุณโอนิกซ์ขอร้องล่ะครับขอเวลาผมอีกสักสัปดาห์เดี๋ยวมรดกชิ้นสุดท้ายของตระกูลผมจะขายออกแล้ว! รับรองว่าต้องมีเงินมาใช้หนี้ก้อนนี้แน่นอน " เสียงแหบพร่าของปัญญาอดีตนักธุรกิจใหญ่ที่ตอนนี้กลายเป็นผีพนันสิ้นเนื้อประดาตัวดังขึ้นมาพร้อมกับร่างที่ทรุดตัวลงกราบแทบเท้าของมาเฟียหนุ่มรุ่นลูกอย่างไม่เหลือศักดิ์ศรี โอนิกซ์พ่นควันสีเทาออกจากปากช้าๆ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายเรียบเฉยไร้ความปรานีเขาย่อตัวลงใช้ปลายนิ้วเชยคางของชายแก่ออกเบาๆ แต่สายตากลับเย็นชา







