Masukภายในเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมืองแสงไฟสลัวจากโคมระย้าคริสตัลส่องกระทบลงบนโต๊ะกระจกใสตัวยาวซึ่งมีเอกสารฉบับหนึ่งวางนิ่งอยู่ท่ามกลางความเงียบงัน
มุกดานั่งตัวเกร็งอยู่บนโซฟาหนังแท้สีดำสนิท ดวงตากลมโตคู่งามบวมช้ำจากการร้องไห้กวาดมองตัวอักษรบนกระดาษแผ่นนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ทุกบรรทัดทุกตัวอักษรที่ถูกพิมพ์ขึ้นอย่างเป็นทางการมันคือพันธนาการที่กำลังจะพรากอิสรภาพทั้งชีวิตของเธอ " สัญญาและข้อตกลงการเป็นนางบำเรอเฉพาะกิจ " ชื่อหัวข้อของสัญญาฉบับนั้นช่างบาดลึกหัวใจคุณหนูตกอับอย่างเธอเสียเหลือเกิน ข้างกายเธอคือร่างสูงใหญ่ของโอนิกซ์ที่นั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางสบายอารมณ์ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายประดับด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันจางๆ มือหนาถือปากการาคาแพงหมุนเล่นไปมาอย่างใจเย็นราวกับแมตช์นี้เขาเป็นผู้ถือไพ่เหนือกว่าทุกประตูและไม่มีทางที่เหยื่อในกำมือจะดิ้นหลุดไปได้ " อ่านจบหรือยังครับคุณหนู " เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบที่น่าอึดอัด " หรือว่าตัวหนังสือมันเล็กไปจนสมองอันปราดเปรื่องของบัณฑิตเกียรตินิยมอย่างเธอประมวลผลไม่ทัน หืม? " มุกดากัดริมฝีปากอิ่มจนห่อเลือดเธอหันขวับไปมองหน้ามาเฟียหนุ่มด้วยสายตาวาวโรจน์แม้ในใจจะหวาดกลัวจนตัวสั่นแต่ศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่ก็ทำให้เธอต้องเชิดหน้าขึ้นสู้ " คุณมันเผด็จการที่สุด! สัญญาบ้าอะไรนี่มันทาสยุคหินชัดๆ บังคับให้ฉันเซ็นสัญญาเป็นเมียเก็บนานถึงสิบปีเต็มแถมยังห้ามติดต่อโลกภายนอกห้ามออกไปทำงานและต้องทำตามคำสั่งของคุณทุกอย่างแบบไม่มีเงื่อนไข นี่คุณเห็นฉันเป็นคนหรือเป็นสิ่งของที่ซื้อมาด้วยเงินกันแน่! " มุกดาโพล่งขึ้นด้วยความเหลืออด โอนิกซ์แค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงขยับเข้าไปใกล้เธอทีละนิดจนมุกดาต้องเอนตัวหนี มือหนาเอื้อมไปฉวยคางมนของเธอขึ้นมาบังคับให้สบตากับเขาตรงๆ " เธอยังไม่เจียมตัวอีกเหรอมุกดา " โอนิกซ์กระซิบชิดริมฝีปากเสียงของเขาเย็นชาราวกับน้ำแข็ง " พ่อตัวดีของเธอสร้างหนี้ไว้ขนาดนั้นแถมยังเอาชื่อเธอไปค้ำประกันหนี้ก้อนโตที่ไม่มีปัญญาใช้คืน ถ้าไม่ใช่เพราะฉันใจดีเมตตา ป่านนี้พ่อเธอคงไร้ที่กลบฝังไปนานแล้วการที่ฉันยอมให้เธอเอาเรือนร่างและเวลาสิบปีมาขัดดอกแทนเงินร้อยกว่าล้านถือว่าเธอโชคดีแค่ไหนรู้ตัวบ้างไหม " มุกดาเสียงสั่นน้ำตาแห่งความคับแค้นเอ่อล้นทะลักขอบตา " ลดเวลาลงเหลือสักห้าปีไม่ได้เหรอคะ หนูสัญญาว่าจะตั้งใจทำงานใช้หนี้ทุกบาททุกสตางค์ " " หมดสิทธิ์ต่อรอง " โอนิกซ์ตัดบทเสียงกร้าวดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ " สิปปีคือเวลาเดียวที่ฉันกำหนดและถ้าเธอตุกติกแม้แต่ก้าวเดียวพ่อเธอได้ไปนอนเน่าในคุกมืดชั่วชีวิตแน่ เลือกเอาจะเซ็นแล้วมาเป็นเมียเก็บที่ฉันตามใจหรือจะให้ฉันส่งพ่อเธอไปรับกรรมทรมานตอนนี้เลย " บรรยากาศรอบตัวกดดันจนมุกดารู้สึกหายใจไม่ออกเธอเหลือบมองกระดาษสัญญาแผ่นนั้นอีกครั้ง ภาพพ่อของเธอที่นอนหมดสภาพอยู่ในห้องใต้ดินลอยเข้ามาในหัวแม้เธอจะเกลียดความเห็นแก่ตัวของพ่อแค่ไหนแต่เธอก็ทิ้งท่านให้ตายไปต่อหน้าไม่ได้ มือเรียวสั่นเทายื่นไปหยิบปากกาจากมือของมาเฟียหนุ่มดวงตากลมโตหลับตาลงแน่นเพื่อสะกดกลั้นหยาดน้ำตาที่ไหลพรั่งพรูลงมาอาบแก้ม แกร๊ก... เสียงปลายปากกาจรดลงบนกระดาษลายมือสวยงามที่เคยใช้เซ็นรับปริญญาเกียรตินิยมบัดนี้กลับสั่นระริกขณะเขียนชื่อ-นามสกุลลงบนช่องผู้เซ็นสัญญา เมื่อลายเซ็นสุดท้ายเสร็จสิ้นโอนิกซ์ก็เอื้อมมือมาดึงเอกสารฉบับนั้นกลับไปดูด้วยความพึงพอใจรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างผู้ชนะเขายื่นเอกสารให้คริสมือขวาคนสนิทที่ยืนสงบนิ่งอยู่มุมห้องเก็บเข้าแฟ้มทันที " ยินดีต้อนรับสู่กรงทองของฉันนะ " โอนิกซ์กระซิบด้วยน้ำเสียงพราวเสน่ห์แต่แฝงความอันตรายไว้อย่างเต็มเปี่ยม ผ่านไปสามวันหลังจากวันเซ็นสัญญามุกดาย้ายเข้ามาอยู่ในเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมืองของเขาตามข้อตกลงแม้สถานที่แห่งนี้จะกว้างขวาง สวยงาม และเพียบพร้อมไปด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกทุกประการ แต่มันกลับไม่ต่างอะไรจากกรงขังนกน้อยที่ไร้อิสรภาพสำหรับเธอเลยแม้แต่น้อย ร่างระหงในชุดนอนผ้าแพรสีครีมยาวคลุมเข่าเดินออกมาจากห้องนอนใหญ่ด้วยความรู้สึกห่อเหี่ยว เธอเดินสำรวจห้องครัวเพื่อหาอะไรรองท้องเนื่องจากตั้งแต่เช้าเธอยังไม่ได้กินอะไรเลยเพราะมัวแต่จัดเสื้อผ้า แกร๊ก... เสียงเปิดประตูห้องโถงดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงโปร่งของโอนิกซ์ที่ก้าวเข้ามาในห้องด้วยชุดสูททำงานเข้ารูปดูภูมิฐานและทรงเสน่ห์จนละสายตาไม่ได้ ใบหน้าหล่อเหลานั้นตึงเครียดเล็กน้อยจากการประชุมงานยาวนานทั้งวันแต่เมื่อสายตาคมกริบกวาดมาเจอหญิงสาวที่ยืนอยู่หน้าตู้เย็นเขาก็ชะงักไปเล็กน้อย " ทำไมยังไม่นอนดึกดื่นแบบนี้เดินมาทำอะไรตรงนี้ " โอนิกซ์เอ่ยถามเสียงทุ้มเดินตรงเข้ามาใกล้เธอเรื่อยๆ จนมุกดาต้องถอยหลังไปชนเคาน์เตอร์ครัว " ฉัน...เอ่อ...ฉันหิวค่ะ ตั้งแต่เที่ยงยังไม่ได้กินอะไรเลยว่าจะมาหาอะไรกินรองท้องหน่อย " ร่างเล็กตอบเสียงเบาหลบสายตาดุๆ คู่นั้นโอนิกซ์หรี่ตามองเธอด้วยความไม่พอใจเล็กน้อยเขายื่นมือหนาไปเปิดตู้เย็นดูก็พบว่ามีแต่น้ำเปล่ากับผลไม้ " ในฐานะเด็กเลี้ยงหน้าที่ของเธอไม่ใช่แค่ปรนนิบัติบนเตียงอย่างเดียวแต่รวมถึงการดูแลความเป็นอยู่ของฉันด้วยทำไมไม่สั่งแม่บ้านให้เตรียมอาหารไว้ " " ฉันไม่อยากวุ่นวายกับใครและฉันก็ไม่ได้เต็มใจจะเป็นเมียเก็บคุณสักหน่อย " มุกดาเถียงสวนกลับทันควันด้วยความอัดอั้นจนเขาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ขึ้นด้วยความท้าทาย เขาก้าวประชิดตัวเธอจนแผ่นหลังบางแนบติดกับขอบเคาน์เตอร์ มือหนารวบเอวคอดกิ่วของเธอเข้ามาแนบชิดจนร่างทั้งสองแนบสนิทกันอย่างไร้ช่องว่างลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดใบหน้าเนียนจนร่างเล็กหัวใจเต้นรัวแรง " ปากเก่งขึ้นนะสงสัยสัญญาที่เซ็นไปจะยังซึมซับเข้าสมองไม่พอสินะ " โอนิกซ์เอ่ยเสียงพร่าต่ำลมหายใจเจือกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ทำให้บรรยากาศรอบตัวร้อนระอุขึ้นมาทันที " ปล่อยนะคุณโอนิกซ์ ฉันเจ็บ! " มุกดาพยายามใช้มือดันแผงอกกว้างของเขาออกแต่แรงน้อยนิดของเธอกลับไม่ได้ระคายผิวมาเฟียหนุ่มเลยแม้แต่น้อย " ในเมื่อเธอบ่นว่าหิวฉันจะหาอาหารมื้อดึกให้เธอกินแทนข้าวก็แล้วกันรับรองว่าอิ่มแปล้จนลืมไม่ลงแน่ " สิ้นคำพูดนั้นโอนิกซ์ก็โน้มใบหน้าลงมาประกบเรียวปากอวบอิ่มทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ตั้งตัว สัมผัสแรกทั้งดุดัน เอาแต่ใจและเต็มไปด้วยความเร่าร้อนที่แผดเผาริมฝีปากนุ่ม มุกดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจเธอกำหมัดแน่นทุบลงบนไหล่กว้างเพื่อประท้วงแต่โอนิกซ์กลับยิ่งได้ใจมือหนาข้างหนึ่งรวบท้ายทอยของเธอไว้บังคับให้รับจุมพิตอันดุเดือดนี้อย่างจำยอม ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้าไปกวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากอย่างหิวกระหายจนสมองของหญิงสาวขาวโพลนร่างกายอ่อนยวบไร้เรี่ยวแรงจะต่อต้าน ความหวาดกลัวแปรเปลี่ยนเป็นความวาบหวามที่ค่อยๆ คืบคลานเข้าเกาะกุมหัวใจสัญญาสิบปีที่เธอเคยวิตกกังวลบัดนี้ทำไมความรู้สึกมันเริ่มแปลกๆ อยู่ในหัวใจแล้วล่ะ โอนิกซ์ค่อยๆ ละจูบออกมาอย่างเสียดาย " เป็นไง จูบของฉันทำให้เด็กเลี้ยงอย่างเธอพอใจได้ไหมหื้ม คนสวย "โอนิกซ์อุ้มมุกดาออกมารับลมริมระเบียงจนคนตัวเล็กต้องแอบมองรอบๆ พื้นที่ว่ายังมีคนอยู่หรือเปล่าคนบ้าแบบเขาเธอกลัวเหลือเกินว่าจะทำอะไรบ้าๆ ตรงนี้จริงๆ เธอรับมือไม่ไหวหรอกนะ ขอร้องล่ะอย่าเกินเยียวยาเลย คำนี้เธอได้แต่คิดในใจไม่กล้าพูดออกมาสักคำ" นี่คุณบ้าไปแล้วหรือไงข้างนอกนี่มันโล่งแจ้งนะใครๆ ก็มองเห็นกันหมดเลยสิ อย่ามาโรคจิตแถวนี้นะ " มุกดากระซิบเสียงสั่นด้วยความอับอาย หน้าแดงซ่านลามไปจนถึงใบหู แต่โอนิกซ์กลับก้มลงมาประกบจูบเธออย่างดูดดื่มอีกครั้งพร้อมกับมือหนาที่ยกขึ้นมากอบกุมอกอวบอิ่มที่มันทะลักออกมาให้เขาได้เห็นในคืนนี้อย่างไม่ตั้งใจ เขาบดจูบโดยใช้ลิ้นเกี่ยวพันหยอกล้อให้เธอคล้อยตามพร้อมกับมือหนาอีกข้างก็วัดไซส์ดอกบัวคู่งามของเธออย่างคนเอาแต่ใจกว่าจะละออกมาก็ทำเอาคนตัวเล็กแทบหมดเรี่ยวแรง" เธอดูเวลาด้วยว่าตอนนี้มันดึกแค่ไหนแล้ว ไม่มีใครกล้าแหงนมองเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุดของฉันหรอกคนสวยอีกอย่างต่อให้มีคนเห็นก็ไม่มีใครกล้าเสี่ยงเอาชีวิตมาทิ้งกับฉันหรอกน่า " โอนิกซ์ยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็นเขาวางร่างระหงลงยืนบนพื้นระเบียงช้าๆ แต่ทว่าแผ่นหลังบางของเธอกลับต้องแนบชิดติดกับกระจกใสเย็นเ
ไออุ่นจากลมหายใจร้อนผ่าวผสมผสานกับกลิ่นกายสะอาดอันเป็นเอกลักษณ์ของมาเฟียหนุ่มทำให้สติสัมปชัญญะของมุกดาเตลิดเปิดเปิงไปไกลเกินกว่าจะดึงกลับมาได้ ริมฝีปากหนาที่บดขยี้ลงมาอย่างเอาแต่ใจไม่ได้มีความปรานีเลยแม้แต่น้อยมันทั้งดุดันและเรียกร้องราวกับต้องการลงทัณฑ์ความอวดดีและดื้อรั้นที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกอันแข็งกระด้างของเธอ"อื้อ..." เสียงครางประท้วงในลำคอเล็ดลอดออกมาได้เพียงเท่านั้น เมื่อเรียวลิ้นร้อนล้ำลึกเข้ามาตักตวงความหวานภายในโพรงปากอย่างหิวกระหาย ความวาบหวามซ่านสยิววิ่งพล่านไปตามกระแสเลือดราวกับมีกระแสไฟฟ้านับพันโวลต์แล่นผ่าน ร่างกายระหงที่เคยขัดขืนและพยายามผลักไสบัดนี้กลับอ่อนระทวยราวกับขี้ผึ้งลนไฟ สองมือเรียวที่เคยทุบตีแผงอกกว้างแปรเปลี่ยนมาเป็นกำเสื้อเชิ้ตเนื้อดีของเขาไว้แน่นจนมันยับยู้ยี้ไปหมดเพื่อพยุงตัวไม่ให้ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นเคาน์เตอร์ครัว โอนิกซ์รับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงนั้นได้อย่างชัดเจนมุมปากหยักกระตุกยิ้มอย่างพึงพอใจ มือหนาที่รวบเอวคอดกิ่วของเธอไว้เริ่มออกแรงลูบไล้ขึ้นมาตามแนวแผ่นหลังภายใต้ชุดนอนผ้าแพรเนื้อนุ่ม สัมผัสหยาบกร้านแต่เต็มไปด้วยความช่ำชองปลุกปั่นให
ภายในเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมืองแสงไฟสลัวจากโคมระย้าคริสตัลส่องกระทบลงบนโต๊ะกระจกใสตัวยาวซึ่งมีเอกสารฉบับหนึ่งวางนิ่งอยู่ท่ามกลางความเงียบงัน มุกดานั่งตัวเกร็งอยู่บนโซฟาหนังแท้สีดำสนิท ดวงตากลมโตคู่งามบวมช้ำจากการร้องไห้กวาดมองตัวอักษรบนกระดาษแผ่นนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ทุกบรรทัดทุกตัวอักษรที่ถูกพิมพ์ขึ้นอย่างเป็นทางการมันคือพันธนาการที่กำลังจะพรากอิสรภาพทั้งชีวิตของเธอ" สัญญาและข้อตกลงการเป็นนางบำเรอเฉพาะกิจ " ชื่อหัวข้อของสัญญาฉบับนั้นช่างบาดลึกหัวใจคุณหนูตกอับอย่างเธอเสียเหลือเกิน ข้างกายเธอคือร่างสูงใหญ่ของโอนิกซ์ที่นั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางสบายอารมณ์ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายประดับด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันจางๆ มือหนาถือปากการาคาแพงหมุนเล่นไปมาอย่างใจเย็นราวกับแมตช์นี้เขาเป็นผู้ถือไพ่เหนือกว่าทุกประตูและไม่มีทางที่เหยื่อในกำมือจะดิ้นหลุดไปได้" อ่านจบหรือยังครับคุณหนู " เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบที่น่าอึดอัด " หรือว่าตัวหนังสือมันเล็กไปจนสมองอันปราดเปรื่องของบัณฑิตเกียรตินิยมอย่างเธอประมวลผลไม่ทัน หืม? " มุกดากัดริมฝีปากอิ่มจ
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ณ หน้าร้านรับซื้อของเก่าและเพชรพลอยใจกลางเมืองมุกดากำลังเดินออกมาด้วยความรู้สึกเคว้งคว้างในมือถือซองเงินสดก้อนสุดท้ายที่ได้จากการขายแหวนเพชรวงโปรดของแม่ มันเป็นสมบัติชิ้นเดียวที่เธอรักที่สุดแต่จำใจต้องตัดใจขายเพื่อเอาเงินไปโปะหนี้ก้อนแรกตามที่ปากสุนัขของพ่อขู่ไว้ แม้เธอจะรู้ดีว่าต่อให้เอาเงินก้อนนี้ไปให้พ่อก็คงเอาไปละลายทิ้งในบ่อนอยู่ดีแต่สำนึกความเป็นลูกมันค้ำคอจนเธอทำใจเมินเฉยไม่ได้ เธอได้แต่คิดท้อแท้ในใจว่าตั้งแต่แม่จากไปพ่อก็เปลี่ยนไปเธอเข้าใจนะว่าพ่อรักแม่มากอาจจะรับไม่ได้ที่แม่จากไปแต่เธอไม่ใช่ลูกสาวของพ่อหรือไงทำไมถึงไม่ดูแลเธอบ้างหรือต่อให้เธอจะเป็นคนดูแลพ่อก็เถอะแต่พ่อก็ไม่ควรเดินทางผิดจนทำให้เธอลำบากขนาดนี้ " ทำไมชีวิตฉันต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยนะ ลำพังเป็นนางแบบถ่ายแบบเสื้อผ้าก็ใช่ว่าจะไม่มีกินสักหน่อยธุรกิจของพ่อถึงแม้ว่ามันจะล้มละลายไปแล้วแต่ก็ไม่เคยสักครั้งที่ปล่อยให้พ่อลำบากทำไมพ่อถึงทำแบบนี้กับเธอกันนะ " มุกดาบ่นพึมพำกับตัวเองด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจดวงตากลมโตแดงก่ำจากการร้องไห้พลันนึกถึงความสุขของครอบครัวตั้งแต่เล็กจนโตก่อนหน้านี้ ตอนนั้น
แสงแดดจ้าสาดส่องผ่านกระจกใสบานใหญ่ของร้านอาหารสุดหรูแห่งหนึ่งแต่บรรยากาศรอบตัวมุกดากลับหนาวเหน็บราวกับยืนอยู่ท่ามกลางพายุหิมะบนโต๊ะตรงหน้าเธอเต็มไปด้วยเอกสารสิทธิ์การถือครองไม่ว่าจะเป็นเครื่องประดับแบรนด์เนม และกระเป๋ารุ่นลิมิเต็ดอีดิชันที่เธอกัดฟันหอบหิ้วมาเพื่อทำการส่งมอบให้กับนายหน้าที่จะรับซื้อของพวกนี้ในราคาถูกแสนถูกเพื่อแลกกับเงินสดหนึ่งก้อนไปตัดยอดหนี้ตืด....ตืด.... เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าแบรนด์เนมใบสุดท้ายที่กำลังจะถูกขายสั่นเตือน มุกดารีบหยิบขึ้นมาดูด้วยความหวังว่าจะเป็นยอดเงินโอนจากคนที่นัดซื้อเพชรก่อนหน้านี้แต่มันกลับเป็นชื่อของปัญญาผู้เป็นพ่อแทน" ฮัลโหลค่ะพ่อหนูจัดการเรื่องขายแหวนเพชรตระกูลเราได้แล้วนะคะน่าจะได้เงินมาสักแปดแสนจ่ายงวดแรกให้คุณโอนิกซ์ไปก่อนที่เหลือมุกจะค่อยๆ ทยอยหามาคืนให้ค่ะ " มุกดากรอกเสียงลงไปอย่างร้อนรนหวังจะให้พ่อสบายใจขึ้นบ้างในวันนั้นเธอไม่ได้ปฏิเสธข้อเสนอของโอนิกซ์แต่ก็ยังไม่ได้ตกลงเพราะคิดว่าจะทำทุกทางเพื่อหาเงินมาให้เขาได้แน่" แปดแสนบ้าบออะไรวะแค่นั้นมันจะไปพอใช้อะไรแกรู้วงเงินของเมื่อคืนไหมฉันเสียไปอีกสองล้านโว้ย! ช่างเถอะโอนแ
เสียงลูกเต๋ากระทบกับถ้วยแก้วในมือของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นเป็นจังหวะราวกับเสียงนาฬิกาเคาท์ดาวน์ที่กำลังนับถอยหลังสู่วันหายนะของชายวัยกลางคนบางคน แสงไฟสลัวภายในห้องวีไอพีชั้นบนสุดของคาสิโนหรูระดับท็อปของเมืองสะท้อนเงาร่างสูงใหญ่ของ โอนิกซ์ คาร์เตอร์ มาเฟียหนุ่มลูกครึ่งผู้กุมอำนาจมืดครึ่งหนึ่งของประเทศ ดวงตาคมกริบสีฟ้าอ่อนมองไพ่ในมือตัวเองด้วยความเบื่อหน่ายก่อนจะปรายตามองชายวัยกลางคนสภาพเนื้อตัวมอมแมมเหงื่อกาฬแตกพลั่กที่นั่งตัวสั่นอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเขา โอนิกซ์รู้ดีว่าลูกหนี้เจ้านี้ติดการพนันขั้นสุดสภาพนี้ต่อให้ตายก็คงยังไม่สำนึก" ผมหมดตัวแล้วครับคุณโอนิกซ์ขอร้องล่ะครับขอเวลาผมอีกสักสัปดาห์เดี๋ยวมรดกชิ้นสุดท้ายของตระกูลผมจะขายออกแล้ว! รับรองว่าต้องมีเงินมาใช้หนี้ก้อนนี้แน่นอน " เสียงแหบพร่าของปัญญาอดีตนักธุรกิจใหญ่ที่ตอนนี้กลายเป็นผีพนันสิ้นเนื้อประดาตัวดังขึ้นมาพร้อมกับร่างที่ทรุดตัวลงกราบแทบเท้าของมาเฟียหนุ่มรุ่นลูกอย่างไม่เหลือศักดิ์ศรี โอนิกซ์พ่นควันสีเทาออกจากปากช้าๆ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายเรียบเฉยไร้ความปรานีเขาย่อตัวลงใช้ปลายนิ้วเชยคางของชายแก่ออกเบาๆ แต่สายตากลับเย็นชา







