Masukไออุ่นจากลมหายใจร้อนผ่าวผสมผสานกับกลิ่นกายสะอาดอันเป็นเอกลักษณ์ของมาเฟียหนุ่มทำให้สติสัมปชัญญะของมุกดาเตลิดเปิดเปิงไปไกลเกินกว่าจะดึงกลับมาได้ ริมฝีปากหนาที่บดขยี้ลงมาอย่างเอาแต่ใจไม่ได้มีความปรานีเลยแม้แต่น้อยมันทั้งดุดันและเรียกร้องราวกับต้องการลงทัณฑ์ความอวดดีและดื้อรั้นที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกอันแข็งกระด้างของเธอ
"อื้อ..." เสียงครางประท้วงในลำคอเล็ดลอดออกมาได้เพียงเท่านั้น เมื่อเรียวลิ้นร้อนล้ำลึกเข้ามาตักตวงความหวานภายในโพรงปากอย่างหิวกระหาย ความวาบหวามซ่านสยิววิ่งพล่านไปตามกระแสเลือดราวกับมีกระแสไฟฟ้านับพันโวลต์แล่นผ่าน ร่างกายระหงที่เคยขัดขืนและพยายามผลักไสบัดนี้กลับอ่อนระทวยราวกับขี้ผึ้งลนไฟ สองมือเรียวที่เคยทุบตีแผงอกกว้างแปรเปลี่ยนมาเป็นกำเสื้อเชิ้ตเนื้อดีของเขาไว้แน่นจนมันยับยู้ยี้ไปหมดเพื่อพยุงตัวไม่ให้ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นเคาน์เตอร์ครัว โอนิกซ์รับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงนั้นได้อย่างชัดเจนมุมปากหยักกระตุกยิ้มอย่างพึงพอใจ มือหนาที่รวบเอวคอดกิ่วของเธอไว้เริ่มออกแรงลูบไล้ขึ้นมาตามแนวแผ่นหลังภายใต้ชุดนอนผ้าแพรเนื้อนุ่ม สัมผัสหยาบกร้านแต่เต็มไปด้วยความช่ำชองปลุกปั่นให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่างกาย เธอยอมรับเลยว่าเขาเก่งมากที่ทำให้คนอ่อนประสบการณ์แบบเธอคล้อยตามได้อย่างง่ายดาย เขาเร่าร้อนเกินกว่าที่เธอจินตนาการไว้มิน่าล่ะสาวๆ หลายคนต่างหมายตาเขา เขายกตัวเธอขึ้นเล็กน้อยเพื่อให้สะโพกมนนั่งเกยอยู่บนขอบเคาน์เตอร์หินอ่อนเย็นเฉียบ การขยับเปลี่ยนตำแหน่งทำให้เนื้อตัวของทั้งคู่แนบชิดกันอย่างไร้ช่องว่างความร้อนระอุจากร่างกายของมาเฟียหนุ่มแผดเผาทะลุผ่านเนื้อผ้าบางเบาเข้ามาจนมุกดาต้องสะดุ้งสุดตัว " หวานดีนี่ หวานกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะเลยเด็กเลี้ยงของฉัน " โอนิกซ์ผละริมฝีปากออกช้าๆ อย่างนึกเสียดายดวงตาคมกริบพราวระยับไปด้วยประกายไฟแห่งความปรารถนา ลมหายใจของเขาหอบกระชั้นเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาคมคายอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบเดียว นิ้วเรียวยาวข้างหนึ่งเอื้อมขึ้นมาเกลี่ยไล้ริมฝีปากอวบอิ่มที่บวมเจ่อและแดงก่ำจากการจูบเมื่อครู่ด้วยความทะนุถนอมอย่างน่าประหลาด มุกดาหอบหายใจถี่กระชั้น อกอิ่มกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวเร็ว เธอก้มหน้าหลบสายตาร้อนแรงคู่นั้น พวงแก้มเนียนสีแดงจัดด้วยความอายและโกรธตัวเองที่เผลอเคลิบเคลิ้มไปกับรสจุมพิตของซาตานร้ายอย่างง่ายดาย " คุณมัน...คนฉวยโอกาส " ร่างเล็กเธอกัดริมฝีปากเอ่ยเสียงสั่นพยายามรวบรวมความกล้าเงยหน้าขึ้นต่อต้าน โอนิกซ์หัวเราะในลำคอเสียงทุ้มต่ำ เขาขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ซอกคอหอมกรุ่นสูดดมความหอมหวานจนมุกดาต้องหดคอหนีด้วยความจั๊กจี้และตื่นตระหนก " อย่าลืมสัญญาสิมุกดาในฐานะเมียเก็บเธอเป็นกรรมสิทธิ์ของฉันร้อยเปอร์เซ็นต์ ตลอดสิบปีนี้ ฉันจะทำอะไรกับเธอก็ได้ทั้งตัวและหัวใจของเธอตอนนี้มันไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธฉันแม้แต่น้อย อย่าทำให้เจ้าหนี้อย่างฉันอารมณ์เสีย " พูดจบมือหนาก็เลื่อนต่ำลงมาปลดกระดุมเม็ดบนสุดของชุดนอนผ้าแพรออกอย่างรวดเร็ว ด้วยความที่เนื้อผ้าบางเบาทำให้ผิวขาวเนียนละเอียดราวหิมะปรากฏแก่สายตาคมกริบทันที " อ๊ะ! อย่า...อย่าทำนะ " มุกดาอุทานลั่นด้วยความตกใจรีบยกมือขึ้นมาคว้าข้อมือหนาของเขาไว้แน่น ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อตระหนักได้ว่าสถานการณ์กำลังเลื่อนไหลไปไกลกว่าที่เธอคิด "คุณโอนิกซ์ฉันยังไม่พร้อม หยุดแค่นี้เถอะนะ ฉันขอร้อง..." โอนิกซ์ชะงักมือที่กำลังจะลูบไล้ลงต่ำ เขาก้มลงมองใบหน้าตื่นตระหนกที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาคลอเบ้าของหญิงสาว แววตาคมกริบไหววูบไปชั่วขณะหนึ่งก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ร้ายกาจกว่าเดิม มาเฟียหนุ่มถอนหายใจเบาๆ ออกมาอย่างนึกสนุกเขายังไม่รีบร้อนขย้ำเหยื่ออันโอชะให้แหลกคามือในคืนนี้หรอก เกมนี้มันเพิ่งเริ่มต้นความสนุกที่แท้จริงคือการค่อยๆ เล่นกับหัวใจและร่างกายของเธอให้ดิ้นรนอยู่ในกำมือต่างหาก เขาไม่เชื่อว่าจะเอาชนะใจเธอไม่ได้ " กลัวอะไรหืม? " โอนิกซ์กระซิบเสียงพร่าชิดใบหูเล็กปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่แถวพวงแก้มเนียนอย่างหยอกเย้า " ฉันยังใจไม่ดำพอจะกินเหยื่อที่ยังตื่นกลัวจนตัวสั่นหรอกนะ อีกอย่างรสชาติมันจะไม่อร่อยถ้าเธอเอาแต่ร้องไห้ " มุกดาเม้มปากแน่นหัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความโล่งอกผสมความสับสน " แล้วคุณ..." " ยังมีข้อแม้ " โอนิกซ์เว้นจังหวะ น้ำเสียงทุ้มเปลี่ยนเป็นจริงจังและทรงอำนาจขึ้น " ในเมื่อเธอเป็นคนท้าทายขีดความอดทนฉันเอง ฉันก็จะแสดงให้เห็นว่าการเป็นทาสสวาทของโอนิกซ์มันมีบทลงโทษอะไรบ้างนอกจากบนเตียงนอน " ยังไม่ทันที่มุกดาจะได้ประมวลผลคำพูดนั้น ร่างสูงก็ช้อนอุ้มเธอขึ้นจากเคาน์เตอร์ครัวด้วยความแข็งแรงโดยไม่ทันให้ตั้งตัว ร่างเล็กกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจสองแขนเรียวต้องรีบโอบรอบลำคอแกร่งของเขาไว้แน่นตามสัญชาตญาณเพื่อไม่ให้ร่วงหล่นลงไป " ปล่อยฉันนะจะพาฉันไปไหน " เธอทุบไหล่เขาเพื่อประท้วงย่างแรงแต่แรงของเธอก็เท่ามดสำหรับเขาไม่เจ็บเลยสักนิดเธอแค่ทำให้เขารู้สึกคันๆ เท่านั้น " ไปรับบทเรียนบทแรกที่ระเบียงห้อง " โอนิกซ์เอ่ยเสียงเรียบแต่เด็ดขาดก่อนจะสาวเท้ายาวๆ พาเธอเดินตรงไปยังประตูกระจกใสบานใหญ่ที่เชื่อมต่อไปยังระเบียงกว้างด้านนอกเพนต์เฮาส์ ซึ่งเป็นจุดที่มองเห็นวิวทิวทัศน์ยามค่ำคืนของเมืองหลวงได้แบบ 360 องศา " จะทำอะไรของคุณ ไหนบอกจะให้เวลาทำใจไง คนบ้า! หยุดนะ " ร่างเล็กตกใจสุดขีดเมื่อเดาได้ว่าเขากำลังจะทำอะไรบ้าๆ กับเธอ เธอจัดการทุบอกแกร่งของเขาจนเต็มกำลังแต่โอนิกซ์กลับไม่รู้สึกโกรธเธอเลยสักนิดมิหนำซ้ำเขากลับยิ้มมุมปากออกมาอีก " โทษทีฉันเปลี่ยนใจแล้ว "โอนิกซ์อุ้มมุกดาออกมารับลมริมระเบียงจนคนตัวเล็กต้องแอบมองรอบๆ พื้นที่ว่ายังมีคนอยู่หรือเปล่าคนบ้าแบบเขาเธอกลัวเหลือเกินว่าจะทำอะไรบ้าๆ ตรงนี้จริงๆ เธอรับมือไม่ไหวหรอกนะ ขอร้องล่ะอย่าเกินเยียวยาเลย คำนี้เธอได้แต่คิดในใจไม่กล้าพูดออกมาสักคำ" นี่คุณบ้าไปแล้วหรือไงข้างนอกนี่มันโล่งแจ้งนะใครๆ ก็มองเห็นกันหมดเลยสิ อย่ามาโรคจิตแถวนี้นะ " มุกดากระซิบเสียงสั่นด้วยความอับอาย หน้าแดงซ่านลามไปจนถึงใบหู แต่โอนิกซ์กลับก้มลงมาประกบจูบเธออย่างดูดดื่มอีกครั้งพร้อมกับมือหนาที่ยกขึ้นมากอบกุมอกอวบอิ่มที่มันทะลักออกมาให้เขาได้เห็นในคืนนี้อย่างไม่ตั้งใจ เขาบดจูบโดยใช้ลิ้นเกี่ยวพันหยอกล้อให้เธอคล้อยตามพร้อมกับมือหนาอีกข้างก็วัดไซส์ดอกบัวคู่งามของเธออย่างคนเอาแต่ใจกว่าจะละออกมาก็ทำเอาคนตัวเล็กแทบหมดเรี่ยวแรง" เธอดูเวลาด้วยว่าตอนนี้มันดึกแค่ไหนแล้ว ไม่มีใครกล้าแหงนมองเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุดของฉันหรอกคนสวยอีกอย่างต่อให้มีคนเห็นก็ไม่มีใครกล้าเสี่ยงเอาชีวิตมาทิ้งกับฉันหรอกน่า " โอนิกซ์ยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็นเขาวางร่างระหงลงยืนบนพื้นระเบียงช้าๆ แต่ทว่าแผ่นหลังบางของเธอกลับต้องแนบชิดติดกับกระจกใสเย็นเ
ไออุ่นจากลมหายใจร้อนผ่าวผสมผสานกับกลิ่นกายสะอาดอันเป็นเอกลักษณ์ของมาเฟียหนุ่มทำให้สติสัมปชัญญะของมุกดาเตลิดเปิดเปิงไปไกลเกินกว่าจะดึงกลับมาได้ ริมฝีปากหนาที่บดขยี้ลงมาอย่างเอาแต่ใจไม่ได้มีความปรานีเลยแม้แต่น้อยมันทั้งดุดันและเรียกร้องราวกับต้องการลงทัณฑ์ความอวดดีและดื้อรั้นที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกอันแข็งกระด้างของเธอ"อื้อ..." เสียงครางประท้วงในลำคอเล็ดลอดออกมาได้เพียงเท่านั้น เมื่อเรียวลิ้นร้อนล้ำลึกเข้ามาตักตวงความหวานภายในโพรงปากอย่างหิวกระหาย ความวาบหวามซ่านสยิววิ่งพล่านไปตามกระแสเลือดราวกับมีกระแสไฟฟ้านับพันโวลต์แล่นผ่าน ร่างกายระหงที่เคยขัดขืนและพยายามผลักไสบัดนี้กลับอ่อนระทวยราวกับขี้ผึ้งลนไฟ สองมือเรียวที่เคยทุบตีแผงอกกว้างแปรเปลี่ยนมาเป็นกำเสื้อเชิ้ตเนื้อดีของเขาไว้แน่นจนมันยับยู้ยี้ไปหมดเพื่อพยุงตัวไม่ให้ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นเคาน์เตอร์ครัว โอนิกซ์รับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงนั้นได้อย่างชัดเจนมุมปากหยักกระตุกยิ้มอย่างพึงพอใจ มือหนาที่รวบเอวคอดกิ่วของเธอไว้เริ่มออกแรงลูบไล้ขึ้นมาตามแนวแผ่นหลังภายใต้ชุดนอนผ้าแพรเนื้อนุ่ม สัมผัสหยาบกร้านแต่เต็มไปด้วยความช่ำชองปลุกปั่นให
ภายในเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมืองแสงไฟสลัวจากโคมระย้าคริสตัลส่องกระทบลงบนโต๊ะกระจกใสตัวยาวซึ่งมีเอกสารฉบับหนึ่งวางนิ่งอยู่ท่ามกลางความเงียบงัน มุกดานั่งตัวเกร็งอยู่บนโซฟาหนังแท้สีดำสนิท ดวงตากลมโตคู่งามบวมช้ำจากการร้องไห้กวาดมองตัวอักษรบนกระดาษแผ่นนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ทุกบรรทัดทุกตัวอักษรที่ถูกพิมพ์ขึ้นอย่างเป็นทางการมันคือพันธนาการที่กำลังจะพรากอิสรภาพทั้งชีวิตของเธอ" สัญญาและข้อตกลงการเป็นนางบำเรอเฉพาะกิจ " ชื่อหัวข้อของสัญญาฉบับนั้นช่างบาดลึกหัวใจคุณหนูตกอับอย่างเธอเสียเหลือเกิน ข้างกายเธอคือร่างสูงใหญ่ของโอนิกซ์ที่นั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางสบายอารมณ์ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายประดับด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันจางๆ มือหนาถือปากการาคาแพงหมุนเล่นไปมาอย่างใจเย็นราวกับแมตช์นี้เขาเป็นผู้ถือไพ่เหนือกว่าทุกประตูและไม่มีทางที่เหยื่อในกำมือจะดิ้นหลุดไปได้" อ่านจบหรือยังครับคุณหนู " เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบที่น่าอึดอัด " หรือว่าตัวหนังสือมันเล็กไปจนสมองอันปราดเปรื่องของบัณฑิตเกียรตินิยมอย่างเธอประมวลผลไม่ทัน หืม? " มุกดากัดริมฝีปากอิ่มจ
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ณ หน้าร้านรับซื้อของเก่าและเพชรพลอยใจกลางเมืองมุกดากำลังเดินออกมาด้วยความรู้สึกเคว้งคว้างในมือถือซองเงินสดก้อนสุดท้ายที่ได้จากการขายแหวนเพชรวงโปรดของแม่ มันเป็นสมบัติชิ้นเดียวที่เธอรักที่สุดแต่จำใจต้องตัดใจขายเพื่อเอาเงินไปโปะหนี้ก้อนแรกตามที่ปากสุนัขของพ่อขู่ไว้ แม้เธอจะรู้ดีว่าต่อให้เอาเงินก้อนนี้ไปให้พ่อก็คงเอาไปละลายทิ้งในบ่อนอยู่ดีแต่สำนึกความเป็นลูกมันค้ำคอจนเธอทำใจเมินเฉยไม่ได้ เธอได้แต่คิดท้อแท้ในใจว่าตั้งแต่แม่จากไปพ่อก็เปลี่ยนไปเธอเข้าใจนะว่าพ่อรักแม่มากอาจจะรับไม่ได้ที่แม่จากไปแต่เธอไม่ใช่ลูกสาวของพ่อหรือไงทำไมถึงไม่ดูแลเธอบ้างหรือต่อให้เธอจะเป็นคนดูแลพ่อก็เถอะแต่พ่อก็ไม่ควรเดินทางผิดจนทำให้เธอลำบากขนาดนี้ " ทำไมชีวิตฉันต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยนะ ลำพังเป็นนางแบบถ่ายแบบเสื้อผ้าก็ใช่ว่าจะไม่มีกินสักหน่อยธุรกิจของพ่อถึงแม้ว่ามันจะล้มละลายไปแล้วแต่ก็ไม่เคยสักครั้งที่ปล่อยให้พ่อลำบากทำไมพ่อถึงทำแบบนี้กับเธอกันนะ " มุกดาบ่นพึมพำกับตัวเองด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจดวงตากลมโตแดงก่ำจากการร้องไห้พลันนึกถึงความสุขของครอบครัวตั้งแต่เล็กจนโตก่อนหน้านี้ ตอนนั้น
แสงแดดจ้าสาดส่องผ่านกระจกใสบานใหญ่ของร้านอาหารสุดหรูแห่งหนึ่งแต่บรรยากาศรอบตัวมุกดากลับหนาวเหน็บราวกับยืนอยู่ท่ามกลางพายุหิมะบนโต๊ะตรงหน้าเธอเต็มไปด้วยเอกสารสิทธิ์การถือครองไม่ว่าจะเป็นเครื่องประดับแบรนด์เนม และกระเป๋ารุ่นลิมิเต็ดอีดิชันที่เธอกัดฟันหอบหิ้วมาเพื่อทำการส่งมอบให้กับนายหน้าที่จะรับซื้อของพวกนี้ในราคาถูกแสนถูกเพื่อแลกกับเงินสดหนึ่งก้อนไปตัดยอดหนี้ตืด....ตืด.... เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าแบรนด์เนมใบสุดท้ายที่กำลังจะถูกขายสั่นเตือน มุกดารีบหยิบขึ้นมาดูด้วยความหวังว่าจะเป็นยอดเงินโอนจากคนที่นัดซื้อเพชรก่อนหน้านี้แต่มันกลับเป็นชื่อของปัญญาผู้เป็นพ่อแทน" ฮัลโหลค่ะพ่อหนูจัดการเรื่องขายแหวนเพชรตระกูลเราได้แล้วนะคะน่าจะได้เงินมาสักแปดแสนจ่ายงวดแรกให้คุณโอนิกซ์ไปก่อนที่เหลือมุกจะค่อยๆ ทยอยหามาคืนให้ค่ะ " มุกดากรอกเสียงลงไปอย่างร้อนรนหวังจะให้พ่อสบายใจขึ้นบ้างในวันนั้นเธอไม่ได้ปฏิเสธข้อเสนอของโอนิกซ์แต่ก็ยังไม่ได้ตกลงเพราะคิดว่าจะทำทุกทางเพื่อหาเงินมาให้เขาได้แน่" แปดแสนบ้าบออะไรวะแค่นั้นมันจะไปพอใช้อะไรแกรู้วงเงินของเมื่อคืนไหมฉันเสียไปอีกสองล้านโว้ย! ช่างเถอะโอนแ
เสียงลูกเต๋ากระทบกับถ้วยแก้วในมือของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นเป็นจังหวะราวกับเสียงนาฬิกาเคาท์ดาวน์ที่กำลังนับถอยหลังสู่วันหายนะของชายวัยกลางคนบางคน แสงไฟสลัวภายในห้องวีไอพีชั้นบนสุดของคาสิโนหรูระดับท็อปของเมืองสะท้อนเงาร่างสูงใหญ่ของ โอนิกซ์ คาร์เตอร์ มาเฟียหนุ่มลูกครึ่งผู้กุมอำนาจมืดครึ่งหนึ่งของประเทศ ดวงตาคมกริบสีฟ้าอ่อนมองไพ่ในมือตัวเองด้วยความเบื่อหน่ายก่อนจะปรายตามองชายวัยกลางคนสภาพเนื้อตัวมอมแมมเหงื่อกาฬแตกพลั่กที่นั่งตัวสั่นอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเขา โอนิกซ์รู้ดีว่าลูกหนี้เจ้านี้ติดการพนันขั้นสุดสภาพนี้ต่อให้ตายก็คงยังไม่สำนึก" ผมหมดตัวแล้วครับคุณโอนิกซ์ขอร้องล่ะครับขอเวลาผมอีกสักสัปดาห์เดี๋ยวมรดกชิ้นสุดท้ายของตระกูลผมจะขายออกแล้ว! รับรองว่าต้องมีเงินมาใช้หนี้ก้อนนี้แน่นอน " เสียงแหบพร่าของปัญญาอดีตนักธุรกิจใหญ่ที่ตอนนี้กลายเป็นผีพนันสิ้นเนื้อประดาตัวดังขึ้นมาพร้อมกับร่างที่ทรุดตัวลงกราบแทบเท้าของมาเฟียหนุ่มรุ่นลูกอย่างไม่เหลือศักดิ์ศรี โอนิกซ์พ่นควันสีเทาออกจากปากช้าๆ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายเรียบเฉยไร้ความปรานีเขาย่อตัวลงใช้ปลายนิ้วเชยคางของชายแก่ออกเบาๆ แต่สายตากลับเย็นชา







