Masukแสงแดดจ้าสาดส่องผ่านกระจกใสบานใหญ่ของร้านอาหารสุดหรูแห่งหนึ่งแต่บรรยากาศรอบตัวมุกดากลับหนาวเหน็บราวกับยืนอยู่ท่ามกลางพายุหิมะบนโต๊ะตรงหน้าเธอเต็มไปด้วยเอกสารสิทธิ์การถือครองไม่ว่าจะเป็นเครื่องประดับแบรนด์เนม และกระเป๋ารุ่นลิมิเต็ดอีดิชันที่เธอกัดฟันหอบหิ้วมาเพื่อทำการส่งมอบให้กับนายหน้าที่จะรับซื้อของพวกนี้ในราคาถูกแสนถูกเพื่อแลกกับเงินสดหนึ่งก้อนไปตัดยอดหนี้
ตืด....ตืด.... เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าแบรนด์เนมใบสุดท้ายที่กำลังจะถูกขายสั่นเตือน มุกดารีบหยิบขึ้นมาดูด้วยความหวังว่าจะเป็นยอดเงินโอนจากคนที่นัดซื้อเพชรก่อนหน้านี้แต่มันกลับเป็นชื่อของปัญญาผู้เป็นพ่อแทน " ฮัลโหลค่ะพ่อหนูจัดการเรื่องขายแหวนเพชรตระกูลเราได้แล้วนะคะน่าจะได้เงินมาสักแปดแสนจ่ายงวดแรกให้คุณโอนิกซ์ไปก่อนที่เหลือมุกจะค่อยๆ ทยอยหามาคืนให้ค่ะ " มุกดากรอกเสียงลงไปอย่างร้อนรนหวังจะให้พ่อสบายใจขึ้นบ้างในวันนั้นเธอไม่ได้ปฏิเสธข้อเสนอของโอนิกซ์แต่ก็ยังไม่ได้ตกลงเพราะคิดว่าจะทำทุกทางเพื่อหาเงินมาให้เขาได้แน่ " แปดแสนบ้าบออะไรวะแค่นั้นมันจะไปพอใช้อะไรแกรู้วงเงินของเมื่อคืนไหมฉันเสียไปอีกสองล้านโว้ย! ช่างเถอะโอนแปดแสนมาก่อนคืนนี้คงคืนทุนแล้ว " เสียงปลายสายตวาดกลับมาด้วยความหัวเสียจนแก้วหูแทบแตกมุกดาชะงักค้างมือเรียวที่ถือโทรศัพท์สั่นเทาด้วยความโกรธและความอัดอั้นตันใจที่จุกอกจนแทบหายใจไม่ออก " พ่อพูดบ้าอะไรเนี่ย! พ่อยังไม่สำนึกอีกเหรอคะหนูวิ่งวุ่นขายสมบัติทุกชิ้นในบ้านจนแทบไม่เหลืออะไรจะกินอยู่แล้วพ่อยังเอาตัวไปจมปลักกับวงพนันบ้าๆ นั่นอีกเหรอหนี้ร้อยล้านของคุณโอนิกซ์พ่อยังไม่เข็ดอีกใช่ไหม " เธอเผลอตะคอกกลับเสียงดังจนคนในร้านอาหารหรูหันมามองเป็นตาเดียวแต่ตอนนี้เธอไม่สนใจแล้วไม่องไม่อายอะไรทั้งนั้นแล้ว " อีเด็กอกตัญญู! แกกล้าขึ้นเสียงใส่พ่อเหรอถ้าไม่มีฉันแกจะได้เกิดมาสุขสบายเป็นคุณหนูเหรอวะแค่หาเงินมาช่วยพ่อแค่นี้ทำบ่นถ้าแกไม่หามาให้ครบสองล้านภายในเย็นนี้ฉันจะบอกคุณโอนิกซ์ให้มาลากตัวแกไปขัดดอกเร็วกว่ากำหนดซะเลย " ติ๊ด! สายถูกตัดทิ้งไปอย่างไร้เยื่อใยมุกดากำโทรศัพท์ในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีดหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นเอ่อล้นทะลักขอบตาไหลอาบแก้มเนียนใส เธอสู้อุตส่าห์ยอมฉีกศักดิ์ศรีคุณหนูไฮโซทิ้งวิ่งโร่ไปขายของเดินสายก้มหัวให้คนดูถูกสารพัดเพื่อหวังจะปลดหนี้ให้ครอบครัวแต่สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงคำว่าคนเห็นแก่ตัวออกมาจากปากของพ่อแท้ๆ " เฮ้อ! ชีวิตฉันมันทำไมถึงบัดซบขนาดนี้นะ " มุกดาฟุบหน้าลงกับฝ่ามือสะอื้นไห้ออกมาอย่างหมดแรง ท่ามกลางความเวิ้งว้างที่ไร้ทางออก ในเวลาเดียวกันห่างออกไปหลายกิโลเมตรภายในห้องทำงานส่วนตัวสุดหรูชั้นบนสุดของคาสิโนบรรยากาศเงียบสงัดและเต็มไปด้วยกลิ่นอายความกดดันโอนิกซ์นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ราคาแพงมือหนาถือแก้ววิสกี้หมุนวนไปมาเบาๆ สายตาคมกริบกำลังจดจ้องมองหน้าจอแท็บเล็ตขนาดใหญ่บนโต๊ะซึ่งกำลังฉายภาพวิดีโอจากกล้องวงจรปิดและรายงานความเคลื่อนไหวทุกฝีก้าวของลูกหนี้ตัวน้อยของเขาอย่างละเอียด บนหน้าจอปรากฏภาพมุกดากำลังนั่งร้องไห้สะอื้นจนตัวโยนอยู่ริมโต๊ะอาหารในร้านหรูภาพความเปราะบางและน่าสงสารนั้นสะท้อนชัดผ่านเลนส์กล้องจนทำให้คนไม่สนโลกอย่างเขาต้องหันมาสนใจ " หึ น่าสงสารขนาดนี้เลยร้องไห้เป็นเผาเต่าเลยแฮะ " เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่แววตาพราวระยับด้วยความสนุกสนาน คริสมือขวาคนสนิทที่ยืนกอดอกนิ่งอยู่ข้างโต๊ะทำงาน ขยับแว่นตาก่อนจะรายงานต่อด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย " สายของเราที่แฝงตัวไปประกบคุณมุกดายืนยันข้อมูลทั้งหมดแล้วครับนายตลอดสามวันที่ผ่านมาคุณมุกดาพยายามตระเวนขายเครื่องประดับ กระเป๋าแบรนด์เนม และทรัพย์สินส่วนตัวทุกชิ้นเพื่อเอาเงินมาใช้หนี้จริงๆ ครับเธอยอมลดตัวไปคุยกับนายหน้าเคี่ยวๆ โดนกดราคาจนแทบไม่เหลืออะไรเลย " โอนิกซ์หัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตาคมหรี่ลงเล็กน้อยพร้อมกับตั้งคำถามออกไป " แล้วพ่อตัวดีของเธอล่ะทำอะไรอยู่ " " ท่านปัญญายังคงวนเวียนอยู่กับวงพนันใต้ดินเครือข่ายของเราครับแถมล่าสุดเพิ่งโทรศัพท์ไปอาละวาดและขู่บังคับให้คุณมุกดาหาเงินมาเพิ่มอีกสองล้านบาทเพื่อเอาไปล้างตาไม่อย่างนั้นจะส่งตัวเธอมาให้เราก่อนกำหนดครับนาย " คริสรายงานตามข้อมูลดิบที่ได้รับมาในใจเกิดสงสารเธอมากแต่ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี บรรยากาศในห้องเงียบลงไปถนัดตา อุณหภูมิรอบตัวดูเหมือนจะลดฮวบลงทันทีเมื่อรอยยิ้มมุมปากของโอนิกซ์จางหายไปกลายเป็นความเย็นชาที่น่ากลัวแผ่ซ่านออกมาแทน มือหนาวางแก้ววิสกี้ลงบนโต๊ะเสียงดัง " ไอ้แก่ตัณหากลับนั่นเลี้ยงลูกมาจนโตแต่กลับเอาลูกสาวตัวเองมาเป็นเครื่องมือผลาญเงินเล่นแถมยังไม่สำนึกอีกสั่งคนของเราไปจัดการซะ " โอนิกซ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นจนคริสเลิกคิ้วเล็กน้อยด้วยความแปลกใจนายของเขาไม่เคยเสียอาการสักครั้งยกเว้นครั้งนี้ " จะให้ไปลากตัวท่านปัญญามาสั่งสอนเลยไหมครับนาย " โอนิกซ์มุมปากกระตุกยิ้มร้ายกาจแววตาเจ้าเล่ห์ฉายแสงวาบเมื่อคิดอะไรดีๆ ออกแล้ว " ไม่ต้องถึงมือฉันหรอกปล่อยให้ไอ้แก่นั่นจมปลักกับความโลภของตัวเองต่อไปแต่อย่าเพิ่งให้ใครปล่อยเงินกู้เพิ่มให้มันอีกปิดตายทุกทางเลือกของมันซะให้มันรู้ตัวว่าตอนนี้มันไม่มีค่าอะไรในสายตาใครทั้งนั้นยกเว้นลูกสาวที่ว่าง่ายของมัน " มาเฟียหนุ่มเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนจะปรายตามองหน้าจอแท็บเล็ตที่ตอนนี้มุกดาลุกขึ้นยืนปาดน้ำตาออกลวกๆ แล้วเดินออกจากร้านด้วยแววตาที่เด็ดเดี่ยวขึ้นกว่าเดิมโอนิกซ์จึงเอ่ยชื่อเธอด้วยน้ำเสียงทุ้มพราวเสน่ห์ " ส่วนมุกดาในเมื่อเธอพยายามดิ้นรนวิ่งเต้นเพื่อครอบครัวจอมปลอมขนาดนี้ ฉันนี่แหละจะเป็นคนยื่นมือเข้าไปกระชากเธอออกมาจากขุมนรกนั่นเองเตรียมตัวรับมือให้ดีล่ะแม่ดอกเบี้ยตัวแสบ "โอนิกซ์อุ้มมุกดาออกมารับลมริมระเบียงจนคนตัวเล็กต้องแอบมองรอบๆ พื้นที่ว่ายังมีคนอยู่หรือเปล่าคนบ้าแบบเขาเธอกลัวเหลือเกินว่าจะทำอะไรบ้าๆ ตรงนี้จริงๆ เธอรับมือไม่ไหวหรอกนะ ขอร้องล่ะอย่าเกินเยียวยาเลย คำนี้เธอได้แต่คิดในใจไม่กล้าพูดออกมาสักคำ" นี่คุณบ้าไปแล้วหรือไงข้างนอกนี่มันโล่งแจ้งนะใครๆ ก็มองเห็นกันหมดเลยสิ อย่ามาโรคจิตแถวนี้นะ " มุกดากระซิบเสียงสั่นด้วยความอับอาย หน้าแดงซ่านลามไปจนถึงใบหู แต่โอนิกซ์กลับก้มลงมาประกบจูบเธออย่างดูดดื่มอีกครั้งพร้อมกับมือหนาที่ยกขึ้นมากอบกุมอกอวบอิ่มที่มันทะลักออกมาให้เขาได้เห็นในคืนนี้อย่างไม่ตั้งใจ เขาบดจูบโดยใช้ลิ้นเกี่ยวพันหยอกล้อให้เธอคล้อยตามพร้อมกับมือหนาอีกข้างก็วัดไซส์ดอกบัวคู่งามของเธออย่างคนเอาแต่ใจกว่าจะละออกมาก็ทำเอาคนตัวเล็กแทบหมดเรี่ยวแรง" เธอดูเวลาด้วยว่าตอนนี้มันดึกแค่ไหนแล้ว ไม่มีใครกล้าแหงนมองเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุดของฉันหรอกคนสวยอีกอย่างต่อให้มีคนเห็นก็ไม่มีใครกล้าเสี่ยงเอาชีวิตมาทิ้งกับฉันหรอกน่า " โอนิกซ์ยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็นเขาวางร่างระหงลงยืนบนพื้นระเบียงช้าๆ แต่ทว่าแผ่นหลังบางของเธอกลับต้องแนบชิดติดกับกระจกใสเย็นเ
ไออุ่นจากลมหายใจร้อนผ่าวผสมผสานกับกลิ่นกายสะอาดอันเป็นเอกลักษณ์ของมาเฟียหนุ่มทำให้สติสัมปชัญญะของมุกดาเตลิดเปิดเปิงไปไกลเกินกว่าจะดึงกลับมาได้ ริมฝีปากหนาที่บดขยี้ลงมาอย่างเอาแต่ใจไม่ได้มีความปรานีเลยแม้แต่น้อยมันทั้งดุดันและเรียกร้องราวกับต้องการลงทัณฑ์ความอวดดีและดื้อรั้นที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกอันแข็งกระด้างของเธอ"อื้อ..." เสียงครางประท้วงในลำคอเล็ดลอดออกมาได้เพียงเท่านั้น เมื่อเรียวลิ้นร้อนล้ำลึกเข้ามาตักตวงความหวานภายในโพรงปากอย่างหิวกระหาย ความวาบหวามซ่านสยิววิ่งพล่านไปตามกระแสเลือดราวกับมีกระแสไฟฟ้านับพันโวลต์แล่นผ่าน ร่างกายระหงที่เคยขัดขืนและพยายามผลักไสบัดนี้กลับอ่อนระทวยราวกับขี้ผึ้งลนไฟ สองมือเรียวที่เคยทุบตีแผงอกกว้างแปรเปลี่ยนมาเป็นกำเสื้อเชิ้ตเนื้อดีของเขาไว้แน่นจนมันยับยู้ยี้ไปหมดเพื่อพยุงตัวไม่ให้ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นเคาน์เตอร์ครัว โอนิกซ์รับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงนั้นได้อย่างชัดเจนมุมปากหยักกระตุกยิ้มอย่างพึงพอใจ มือหนาที่รวบเอวคอดกิ่วของเธอไว้เริ่มออกแรงลูบไล้ขึ้นมาตามแนวแผ่นหลังภายใต้ชุดนอนผ้าแพรเนื้อนุ่ม สัมผัสหยาบกร้านแต่เต็มไปด้วยความช่ำชองปลุกปั่นให
ภายในเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมืองแสงไฟสลัวจากโคมระย้าคริสตัลส่องกระทบลงบนโต๊ะกระจกใสตัวยาวซึ่งมีเอกสารฉบับหนึ่งวางนิ่งอยู่ท่ามกลางความเงียบงัน มุกดานั่งตัวเกร็งอยู่บนโซฟาหนังแท้สีดำสนิท ดวงตากลมโตคู่งามบวมช้ำจากการร้องไห้กวาดมองตัวอักษรบนกระดาษแผ่นนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ทุกบรรทัดทุกตัวอักษรที่ถูกพิมพ์ขึ้นอย่างเป็นทางการมันคือพันธนาการที่กำลังจะพรากอิสรภาพทั้งชีวิตของเธอ" สัญญาและข้อตกลงการเป็นนางบำเรอเฉพาะกิจ " ชื่อหัวข้อของสัญญาฉบับนั้นช่างบาดลึกหัวใจคุณหนูตกอับอย่างเธอเสียเหลือเกิน ข้างกายเธอคือร่างสูงใหญ่ของโอนิกซ์ที่นั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางสบายอารมณ์ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายประดับด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันจางๆ มือหนาถือปากการาคาแพงหมุนเล่นไปมาอย่างใจเย็นราวกับแมตช์นี้เขาเป็นผู้ถือไพ่เหนือกว่าทุกประตูและไม่มีทางที่เหยื่อในกำมือจะดิ้นหลุดไปได้" อ่านจบหรือยังครับคุณหนู " เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบที่น่าอึดอัด " หรือว่าตัวหนังสือมันเล็กไปจนสมองอันปราดเปรื่องของบัณฑิตเกียรตินิยมอย่างเธอประมวลผลไม่ทัน หืม? " มุกดากัดริมฝีปากอิ่มจ
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ณ หน้าร้านรับซื้อของเก่าและเพชรพลอยใจกลางเมืองมุกดากำลังเดินออกมาด้วยความรู้สึกเคว้งคว้างในมือถือซองเงินสดก้อนสุดท้ายที่ได้จากการขายแหวนเพชรวงโปรดของแม่ มันเป็นสมบัติชิ้นเดียวที่เธอรักที่สุดแต่จำใจต้องตัดใจขายเพื่อเอาเงินไปโปะหนี้ก้อนแรกตามที่ปากสุนัขของพ่อขู่ไว้ แม้เธอจะรู้ดีว่าต่อให้เอาเงินก้อนนี้ไปให้พ่อก็คงเอาไปละลายทิ้งในบ่อนอยู่ดีแต่สำนึกความเป็นลูกมันค้ำคอจนเธอทำใจเมินเฉยไม่ได้ เธอได้แต่คิดท้อแท้ในใจว่าตั้งแต่แม่จากไปพ่อก็เปลี่ยนไปเธอเข้าใจนะว่าพ่อรักแม่มากอาจจะรับไม่ได้ที่แม่จากไปแต่เธอไม่ใช่ลูกสาวของพ่อหรือไงทำไมถึงไม่ดูแลเธอบ้างหรือต่อให้เธอจะเป็นคนดูแลพ่อก็เถอะแต่พ่อก็ไม่ควรเดินทางผิดจนทำให้เธอลำบากขนาดนี้ " ทำไมชีวิตฉันต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยนะ ลำพังเป็นนางแบบถ่ายแบบเสื้อผ้าก็ใช่ว่าจะไม่มีกินสักหน่อยธุรกิจของพ่อถึงแม้ว่ามันจะล้มละลายไปแล้วแต่ก็ไม่เคยสักครั้งที่ปล่อยให้พ่อลำบากทำไมพ่อถึงทำแบบนี้กับเธอกันนะ " มุกดาบ่นพึมพำกับตัวเองด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจดวงตากลมโตแดงก่ำจากการร้องไห้พลันนึกถึงความสุขของครอบครัวตั้งแต่เล็กจนโตก่อนหน้านี้ ตอนนั้น
แสงแดดจ้าสาดส่องผ่านกระจกใสบานใหญ่ของร้านอาหารสุดหรูแห่งหนึ่งแต่บรรยากาศรอบตัวมุกดากลับหนาวเหน็บราวกับยืนอยู่ท่ามกลางพายุหิมะบนโต๊ะตรงหน้าเธอเต็มไปด้วยเอกสารสิทธิ์การถือครองไม่ว่าจะเป็นเครื่องประดับแบรนด์เนม และกระเป๋ารุ่นลิมิเต็ดอีดิชันที่เธอกัดฟันหอบหิ้วมาเพื่อทำการส่งมอบให้กับนายหน้าที่จะรับซื้อของพวกนี้ในราคาถูกแสนถูกเพื่อแลกกับเงินสดหนึ่งก้อนไปตัดยอดหนี้ตืด....ตืด.... เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าแบรนด์เนมใบสุดท้ายที่กำลังจะถูกขายสั่นเตือน มุกดารีบหยิบขึ้นมาดูด้วยความหวังว่าจะเป็นยอดเงินโอนจากคนที่นัดซื้อเพชรก่อนหน้านี้แต่มันกลับเป็นชื่อของปัญญาผู้เป็นพ่อแทน" ฮัลโหลค่ะพ่อหนูจัดการเรื่องขายแหวนเพชรตระกูลเราได้แล้วนะคะน่าจะได้เงินมาสักแปดแสนจ่ายงวดแรกให้คุณโอนิกซ์ไปก่อนที่เหลือมุกจะค่อยๆ ทยอยหามาคืนให้ค่ะ " มุกดากรอกเสียงลงไปอย่างร้อนรนหวังจะให้พ่อสบายใจขึ้นบ้างในวันนั้นเธอไม่ได้ปฏิเสธข้อเสนอของโอนิกซ์แต่ก็ยังไม่ได้ตกลงเพราะคิดว่าจะทำทุกทางเพื่อหาเงินมาให้เขาได้แน่" แปดแสนบ้าบออะไรวะแค่นั้นมันจะไปพอใช้อะไรแกรู้วงเงินของเมื่อคืนไหมฉันเสียไปอีกสองล้านโว้ย! ช่างเถอะโอนแ
เสียงลูกเต๋ากระทบกับถ้วยแก้วในมือของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นเป็นจังหวะราวกับเสียงนาฬิกาเคาท์ดาวน์ที่กำลังนับถอยหลังสู่วันหายนะของชายวัยกลางคนบางคน แสงไฟสลัวภายในห้องวีไอพีชั้นบนสุดของคาสิโนหรูระดับท็อปของเมืองสะท้อนเงาร่างสูงใหญ่ของ โอนิกซ์ คาร์เตอร์ มาเฟียหนุ่มลูกครึ่งผู้กุมอำนาจมืดครึ่งหนึ่งของประเทศ ดวงตาคมกริบสีฟ้าอ่อนมองไพ่ในมือตัวเองด้วยความเบื่อหน่ายก่อนจะปรายตามองชายวัยกลางคนสภาพเนื้อตัวมอมแมมเหงื่อกาฬแตกพลั่กที่นั่งตัวสั่นอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเขา โอนิกซ์รู้ดีว่าลูกหนี้เจ้านี้ติดการพนันขั้นสุดสภาพนี้ต่อให้ตายก็คงยังไม่สำนึก" ผมหมดตัวแล้วครับคุณโอนิกซ์ขอร้องล่ะครับขอเวลาผมอีกสักสัปดาห์เดี๋ยวมรดกชิ้นสุดท้ายของตระกูลผมจะขายออกแล้ว! รับรองว่าต้องมีเงินมาใช้หนี้ก้อนนี้แน่นอน " เสียงแหบพร่าของปัญญาอดีตนักธุรกิจใหญ่ที่ตอนนี้กลายเป็นผีพนันสิ้นเนื้อประดาตัวดังขึ้นมาพร้อมกับร่างที่ทรุดตัวลงกราบแทบเท้าของมาเฟียหนุ่มรุ่นลูกอย่างไม่เหลือศักดิ์ศรี โอนิกซ์พ่นควันสีเทาออกจากปากช้าๆ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายเรียบเฉยไร้ความปรานีเขาย่อตัวลงใช้ปลายนิ้วเชยคางของชายแก่ออกเบาๆ แต่สายตากลับเย็นชา







