อุบัติเหตุ

ณ สหราชอาณาจักรไทย

เวลา 18.30 น.

หลังจากเครื่องบินลงจอดถึงท่าอากาศสยานของประเทศไทยร่างสูงของมาเฟียหนุ่มพร้อมกับลูกน้องจำนวนหนึ่งก็รีบเดินตรงไปขึ้นรถทันทีท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมายที่จ้องมาทางเขาอย่างอยากรู้ว่าเขาเป็นใคร

"ไปที่โกดังเลยใช่ไหมครับ" คนขับรถเอ่ยถามเมื่อผู้เป็นนายที่เขามารอรับขึ้นมายังรถเรียบร้อยแล้ว

"อืม" ฟอลคอร์เอ่ยตอบเพียงสั้นๆ ก่อนจะเปิดแท็บเล็ตขึ้นมาดูของที่เขานั้นต้องตรวจเช็คในอีกไม่นานนี้

"พวกมึงขับแบบนี้กูจะถึงชาติไหน ขับให้เร็วกว่านี้! " ฟอลคอร์ที่ตรวจเช็คเอกสารอีกรอบเสร็จก็เอ่ยขึ้นเมื่อเขามองออกไปนอกหน้าต่างและเห็นว่ายังไปได้ไม่ถึงไหน

"ครับนาย" คนขับรถเอ่ยรับคำสั่งพร้อมกับเร่งความเร็วรถทันที

บรื้น~

เอี๊ยด!!!!

โครม!!

เสียงเบรกของรถตู้คันหรูที่มาด้วยความเร็วเกินกฏหมายกำหนดปะทะกับรถเข็นขนมอย่างจังจนเสียงดังสนั่นไปทั่วท้องถนน

"ให้มันได้แบบนี้สิวะ" ฟอลคอร์เอ่ยขึ้นอย่างหัวเสียที่วันนี้นั้นมีแต่เรื่องที่ไม่ได้ดั่งใจ

แดนไทยเจสันและคนขับรถรีบเปิดประตูลงไปดูคู่กรณีทันทีอย่างรีบร้อน

"ขับบ้าอะไรไม่ดูตาม้าตาเรือบ้างเลยรึไง" ลลิตาหญิงสาวที่เป็นคู่กรณีเอ่ยตะโกนขึ้น

ดีที่ว่ารถตู้คันหรูวิ่งมาชนแค่รถเข็นขนมที่เธอเตรียมกำลังจะเข็นข้ามทางม้าลายไปอีกฝั่งเมื่อเห็นว่าสัญญาไฟจราจรกำลังจะเปลี่ยนเป็นสีแดง

"ค่าเสียหาทั้งหมดเท่าไหร่ครับ" แดนดินมองไปยังรถเข็นขนมที่ตอนนี้สภาพไม่ดีนักพร้อมกับขนมเบเกอรี่ที่หล่นกระจายเต็มถนนและมองมายังหญิงสาวที่ดูไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรก่อนจะเอ่ยถาม

"เหอะ นี้สินะสิ่งที่พวกคนรวยเขาทำกันทำผิดก็แค่เอาเงินฟาดหัวไม่คิดจะขอโทษสักคำ" ลลิตาที่ได้ยินแดนดินเอ่ยก็เค้นหัวเราะออกมาจากในลำคอก่อนจะเอ่ยและมองกลับไปด้วยสายตาเกลียดชัง

เธอนั้นเกลียดพวกคนรวยคนมีอำนาจที่ชอบใช้เงินฟาดหัวคนจนที่สุด

"ทางเราไม่มีเวลามากเชิญคุณเรียกค่าเสียหายมาได้เลย" แดนดินเอ่ยย้ำอีกครั้งอย่างอยากจบปัญหาให้เร็วที่สุดเพราะกลัวว่าผู้เป็นนายจะไปไม่ทันเวลา

"เรียกอะฉันเรียกแน่ ข้าวของฉันเสียหายขนาดนี้แต่ที่ฉันอยากได้คือคำขอโทษ ไปตามเจ้านายพวกนายลงมา" ลลิตาเอ่ยพร้อมกับมองไปยังรถตู้คันหรูสีดำและเป็นจังหวะเดียวกันกับฟอลคอร์ที่เปิดประตูลงมาจากรถพอดี

"ยังเคลียร์ไม่จบอีกหรอ" ฟอลคอร์เอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ที่ลูกน้องจัดการสถานการณ์ได้ล่าช้า

"ขอโทษครับนาย"

"ลงมาสักทีนึกว่าพวกคนรวยๆ จะเอาแต่นั่งหลบความผิดอยู่แต่หลังลูกน้องสะอีก" ลลิตาเอ่ยพร้อมกับกอดอกมองไปยังมาเฟียหนุ่ม

"พูดอะไรระวังปากหน่อย" เจสันเอ่ยขึ้นทันทีเมื่อได้ยินที่หญิงสาวเอ่ยว่าผู้เป็นนาย

"หรือว่าไม่จริง? "

"หึ ปากดีหนิเธอชื่ออะไร? " ฟอลคอร์เค้นหัวเราะจากในคำคอกับถ้อยคำอวดดีของหญิงสาวตรงหน้าก่อนจะไล่สายตามองหญิงสาวที่อยู่ในชุดเสื้อยืดสีขาวกางเกงวอมที่มีใบหน้าสะสวยโดยไร้การปรุงแต่งอย่างพิจารณ์ตั้งแต่หัวจรเท้า

"นายไม่จำเป็นต้องรู้ แค่พูดขอโทษฉันแล้วก็จ่ายค่าข้าวของที่มันเสียหายมาสะฉันจะไม่เอาเรื่อง"

ฟอลคอร์ละสายตาจากร่างบางและมองไปยังข้าวของที่กระจัดกระจายด้วยสายตาเรียบเฉยพร้อมกับหยิบสมุดเช็คออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทตัวหรูก่อนจะเขียนจำนวนเงินและปล่อยกระดาษเช็คลงกับพื้น

"กลับ" ฟอลคอร์เอ่ยสั่งเหล่าลูกน้องด้วยเสียงเรียบก่อนจะหันหลังเดินกลับไปขึ้นรถ

"นี่นาย คิดว่ามีเงินจะทำนิสัยเสียยังไงก็ได้ใส่คนอื่นหรอหะ! " ลลิตาเอ่ยขึ้นอย่างเดือดพล่านกับท่าทางของฟอลคอร์ที่ทำเหมือนดูถูกเธอพร้อมกับจะเดินเข้าไปกระชากเสื้อมาเฟียหนุ่มแต่โดนแดนดินจับตัวไว้และเหวี่ยงลงกับพื้น

ปัก!

"โอ้ย! "

"ผมขอเตือนคุณไว้ เจ้านายผมไม่ใช่คนที่คุณควรมีเรื่องด้วย" แดนดินเอ่ยพร้อมกับรีบเดินตามผู้เป็นนายไปที่รถ

- ทางด้านลลิตา -

"คิดว่ารวยแล้วจะทำอะไรก็ได้รึไง!! " หญิงสาวที่นั่งอยู่ที่พื้นเอ่ยตะโกนด่าไล่หลังพร้อมกับยันตัวเองลุกขึ้นอย่างเจ็บใจ

"ดวงซวยอะไรของฉันวะเนี้ย หน้าตาก็ดีนิสัยแย่ชะมัด"

"เหอะ เงินแสนของพวกคนรวยมันจ่ายกันง่ายกันดีเนาะ" ลลิตาที่ก้มเก็บของที่พื้นก็เค้นหัวเราะออกมาจากในลำคออย่างสมเพชตัวเองพร้อมกับเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นเช็คที่ฟอลคอร์เซ็นให้ 100,000 บาท ก่อนจะเก็บขึ้นมาใส่กระเป๋ากางเกง

ถึงแม้ว่าเธอจะรักศักดิ์ศรีแค่ไหนแต่ถ้าเงินแสนใครไม่เอาก็คงจะไปบ้าแล้ว

แต่ยังไม่ทันที่เธอจะเก็บของที่กระจุยกระจายเสร็จเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

คลืด คลืด ~

"โทรมาแบบนี้มีงานให้ลิตาทำใช่ไหมคะพี่จุ๊บแจง" ลลิตาที่กดรับก็เอ่ยกับคนปลายสายด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดีเพราะเธอรู้ดีว่าถ้าจุ๊บแจงโทรมาคงมีงานที่เงินดีให้เธอทำแน่ๆ

( น้องลิตานี่รู้ดีจริงๆ เลย )

"งานอะไรคะว่ามาได้เลย"

( วันนี้นายพี่บอกว่าเพื่อนมาเลยอยากได้คนไปดูแล )

"ถ้าเรื่องดูแลแขกพวก VIP ก็มีอยู่แล้วไม่ใช่หรอคะ? " ลลิตาเอ่ยเพราะคลับที่พี่จุ๊บแจงเป็นผู้จัดการอยู่นั้นมักจะมีสาวๆ เกรดพรีเมียมคอยดูแลลูกค้า VIP อยู่แล้ว

( พี่เช็คดูหมดแล้วมีแต่หน้าเดิมๆ มีดหมอเดียวกันหมดกลัวเขาเบื่อกันน้องลิตาสนใจไหมงานนี้เงินดีทริปหนักมากนะ )

"แค่ชงเหล้าเฉยๆ ใช่ไหมคะลิตาไม่รับงานอะไรแบบนั้นนะคะ" ลลิตาเอ่ยถามย้ำ

( พี่รู้ว่าเราไม่รับงานแบบนั้น พี่ถึงมาชวนเรานี่ไงเพื่อนนายพี่เขาถือคติไม่ฉุดผู้หญิงถ้าไม่เต็มใจจ๊ะ )

"งั้นก็ตกลงค่ะ กี่โมงหรอคะ"

( ขอบคุณมากนะน้องลิตาคนสวยของพี่ ค่อยมาตอน 4 ทุ่มก็ได้จ๊ะ )

"โอเคค่ะ" ลลิตาเอ่ยจบก็กดตัดสายไปทันทีก่อนจะรีบเก็บขนมที่หล่นกระจายบนพื้นที่เธอนั่งทำจนหลังขดหลังแข็งที่ตอนนี้สภาพเละไม่เป็นท่าใส่รถเข็นที่สภาพก็เละไม่ต่างกันก่อนจะเข็นกลับบ้าน

sds