บทที่ 4 เอาคืน (NC)

เสิ่นม่านอวี้เงยหน้าแดงก่ำขึ้นมาสบตาเขาอย่างมึนงง ความร้อนรุ่มถูกบรรเทาเจือจางลงไปมาก แต่ทว่าใบหน้านวลยังคงแดงก่ำ

“อา... ได้สิ...” เสิ่นม่านอวี้สะกดกลั้นความอุธัจที่ปะทุขึ้น ค้ำแขนลงบนไหล่ของเขา ยันกายขึ้นมองหากุญแจที่จะปลดปล่อยเขาให้เป็นอิสระ “กุญแจอยู่ไหนล่ะ?”

“บนโต๊ะข้างเตียง” จวินหลิงชางรีบบอก พลางส่งสายตาไปทางลูกกุญแจสีเงินแวววาวที่นอนสงบนิ่งอยู่บนโต๊ะข้างเตียงอย่างที่เขาบอก

เสิ่นม่านอวี้พลันขยับตัว ยกสะโพกผายขึ้นสูง ปลดปล่อยลำกายที่เคลือบไปด้วยของเหลวเหนียวใสออกจากตัวจนเกิดเสียงน่าอายที่มาพร้อมกับความว่างเปล่าที่พลันปรากฏขึ้นในกายสาว

ทว่ายามนี้ นางกลับสลัดความคิดอื่นใด ตั้งใจแต่จะหยิบกุญแจดอกนั้นตามคำร้องขอให้จงได้ ทั้งที่นางไม่จำเป็นต้องทำตามคำขอนั้นเลยแม้แต่น้อย แต่ทว่ายามนี้ สติของนางกลับขาดการไตร่ตรองไปเสียแล้ว...

มือเล็กเอื้อมหยิบมันมา ก่อนจะหรี่ตาลง แล้วตั้งใจแทงกุญแจดอกน้อยเข้าไปไขกุญแจมือทีละด้าน เสียงคลิกดังขึ้นแผ่วเบา แต่กลับสะท้านใจคนฟัง เมื่อรับรู้ได้ว่าเขากลับมาเป็นอิสระอีกครั้ง!

“เอาล่ะ... เสิ่นม่านอวี้... เก่งมาก อ๊ะ ว้าย!”

ทันทีที่มือของจวินหลิงชางเป็นอิสระทั้งสองข้าง เสิ่นม่านอวี้ที่กำลังยกยิ้มอย่างยินดีที่ตนเองทำงานสำเร็จลุล่วงก็ต้องอุทานตกใจเสียงหลง

โลกทั้งใบของนางพลันพลิกคว่ำ เมื่อถูกจวินหลิงชางจับตัวนางกดลงไปนอนราบแทนที่เขาเมื่อครู่ “เจ้า!”

“เมื่อครู่ท่านได้ขยับไปแล้ว คราวนี้ ถึงตาที่ข้าจะได้ขยับบ้างแล้ว!”

จบคำ ใบหน้าหล่อเหลาก็โน้มตัวลงมาประกบจูบอย่างดูดดื่ม โดยที่เสิ่นม่านอวี้เองก็ยกแขนเรียวขึ้นคล้องรอบคอของเขาอย่างไม่รู้สึกตัว แหงนหน้ารอรับจุมพิตร้อนแรงนั้นอย่างว่าง่าย

สองมือสากที่กำด้ามดาบมานานลูบไล้ไปตามเรือนร่างอรชรที่บิดเร่าไปมาตามคลื่นอารมณ์ที่ทวีความรุนแรงขึ้นอีกครั้ง ทุกพื้นที่ผิวที่ลากสัมผัสผ่าน มันช่าง... ร้อนรุ่มดุจจุดไฟเผา

มือหนาเลื่อนตะปบและบดขยี้ลงบนเนินเนื้ออวบอิ่มสมบูรณ์อย่างเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ใช้ปลายนิ้วขยี้ยอดเม็ดอิงเถาสีชมพูที่เบ่งบานอยู่บนยอดเช่นเดียวกับที่นางทำกับเขาเมื่อครู่

อะไรที่นางทำกับเขาไว้ เขาจะเอาคืนให้หมด!

ปลายลิ้นร้อนตวัดดูดกลืนเสียงครางหวิวของนางลงคอจนหมด พร้อมกับใช้ปลายนิ้วบีบขยำก้อนเนื้อขาว ๆ จนขึ้นรอยฝ่ามือ ส่วนช่วงล่างที่เบียดแทรกเข้ากลางหว่างขา ก็บังคับให้ส่วนที่แข็งขึงถูไถกับกลีบบุปผาส่วนตัวของนางไปมา จนสัมผัสได้ถึงความเปียกแฉะที่เจิ่งนอง

“อา... อา อ่า” เสิ่นม่านอวี้สูดลมหายใจเข้าไปเต็มปอด เมื่ออีกฝ่ายผละริมฝีปากออกไป ลางสังหรณ์เร้นลึกขึ้นมาเมื่อเห็นมุมปากของชายหนุ่มที่ยกสูงอย่างได้ใจ “ยะ... ยิ้มอะไร อ๊ะ!”

สวบ!

จวินหลิงชางไม่รีรอประวิงเวลาเช่นนาง เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายพร้อมแล้ว เขาก็เสือกแก่นกายรุกล้ำเข้าไปในทันที!

“อ๊ะ! อ่า อ๊า~~” ร่างบางร้องครางไม่เป็นภาษา เมื่อเอวของนางถูกมือของจวินหลิงชางรวบไว้แน่น ในขณะที่กระแทกสะโพกสอบเข้าใส่ไม่ยั้งราวกับต้องการระบายความอัดอั้นที่ถูกนางพรากความบริสุทธิ์ไปเมื่อครู่

เอวบางบิดเร่าไปมาตามจังหวะที่ถูกกระแทก สองมือของนางขยำผ้าปูเตียงแน่น ก่อนจะสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นที่เนินอก ครั้นนางก้มหน้าลงมองเพียงนิดเดียวก็ได้เห็นเรือนผมสีดำที่ฝังหน้าอยู่บนอกอิ่มของนาง

ปลายลิ้นร้อนของชายหนุ่มตวัดหยอกเย้ายอดถันของนาง ไล้เลียดูดดุนเข้าปากราวกับทารกน้อยที่หิวกระหายนมของมารดา มือของนางจึงคลายแรงขยำ แล้วเลื่อนขึ้นไปไซ้เรือนผมหนานุ่มนั้นแทน พลางยกเอวบางขยับจังหวะให้สอดรับประสานไปกับการกระแทกกระทั้นของอีกฝ่าย จนเกิดเสียงคำรามต่ำในลำคอของจวินหลิงชาง

กลิ่นกำยานหอมฉุนยังคงลอยฟุ้งอบอวลในอากาศเป็นหมอกสีขาว ยิ่งทวีความพลุ่งพล่านของสองร่างในเรือนรับรองให้ร้อนระอุ เสียงครวญครางดังประสานไปกับเสียงเสียดสีผิวกายซึ่งกันและกันอยู่อย่างนั้นท่ามกลางแสงจันทร์...

ในขณะเดียวกันที่โถงหลักของจวนองค์หญิงใหญ่ที่กำลังจัดงานเลี้ยงชมบุปผาราตรี ร่างระหงในชุดหรูหรา ซึ่งกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ประธานตัวใหญ่บนแท่นสูง ขนาบข้างไปด้วยหนุ่มน้อยหน้าตาดีสองคน คนหนึ่งก็ยกจอกสุราให้ถึงปากของนาง ส่วนอีกคนก็เตรียมป้อนกับแกล้มเลิศรส

จวินลู่เอินที่กำลังดื่มด่ำไปกับความสุขสบายตรงหน้า ใบหน้านางเริ่มแดงระเรื่อด้วยฤทธิ์สุรา ดวงตาจิ้งจอกของนางค่อยหรี่ลง เพื่อมองหาสหายสนิทไปมา “เอ้... อาอวี้ล่ะ?”

เถียนหมัวมัว หมัวมัวคนสนิทของจวินลู่เอินร้องบอกแผ่วเบา “คุณหนูเสิ่นไปพักแล้วเพคะ”

“อา...” จวินลู่เอินพยักหน้ารับทราบอย่างมึนงง พลางพึมพำบอกกับตนเองเสียงเบา “เอ... เหมือนข้ามีอะไรจะต้องบอกอาอวี้สักอย่าง... เรื่องเรือนรับรอง...”

“องค์หญิงเพคะ!” เสียงคุณหนูนางหนึ่งที่เดินปรี่เข้ามาหาพร้อมจอกสุราในมือ ใบหน้างดงามแดงก่ำไม่แพ้กัน “หม่อมฉันขอชนจอกสุรานี้กับองค์หญิงหน่อยนะเพคะ!”

เถียนหมัวมัวที่ได้แต่ยืนกัดฟันอย่างอดทน พลางขยำผ้าเช็ดหน้าในมือแรงด้วยไม่กล้าขัดใจเจ้านาย “...”

“ได้สิ ได้สิ!” จวินลู่เอินตอบรับอย่างยินดี ความวิตกกังวลเกี่ยวกับสหายเมื่อครู่ปลิวหายไปในทันที “เอ้า! หมดแก้ว!”