บทที่ 5 เผ่นหนี

“โอย...” เสียงครางแหบพร่าดังลอดออกมาจากริมฝีปากที่บวมช้ำของนาง

เสิ่นม่านอวี้ค่อย ๆ กะพริบตาตื่นตามเวลาตื่นนอนของร่างกาย ครั้นได้เห็นเพดานเรือนรับรองที่คุ้นตา จึงจำได้ทันทีว่าเมื่อคืนตนมาร่วมงานเลี้ยงชมบุปผาราตรีที่จวนองค์หญิงใหญ่อีกแล้ว

แต่ความเจ็บปวดรวดร้าวราวกับว่าร่างกายกำลังจะแตกสลายก็ผุดขึ้นมาในทันที นั่นจึงทำให้นางจำได้อีกอย่างหนึ่งก็คือ... ท่ามกลางความมึนงง เหมือนว่านางจะได้ข้ามเส้นต้องห้ามไปเสียแล้ว!

ข้าทำเรื่องอย่างว่าไปจริง ๆ รึ!?

“!!!” ดวงตาเมล็ดซิ่งของเสิ่นม่านอวี้พลันเบิกกว้าง รู้สึกสร่างเมาขึ้นมาในทันที

ความคิดฟุ้งซ่านต่าง ๆ นานาไหลวนอยู่ในหัว นอกจากสัมผัสรวดร้าวในทุกส่วนของร่างกายแล้ว นางยังรู้สึกได้ถึงน้ำหนักของศีรษะใครบางคนที่ซุกซบอยู่บนไหล่บอบบางของนาง อีกทั้งแขนกำยำก็ยังพาดทับลงบนหน้าท้องของนางอีกด้วย

เดี๋ยวนะ! ข้ากับเอินเอินเคยตกลงกันไว้แล้วนี่ว่าจะแค่เรียกเด็กมานั่งดริ้งค์ด้วยกันเฉย ๆ น่ะ ไม่มีทางทำผิดจารีตกันอย่างแน่นอน ไม่อย่างนั้น เถียนหมัวมัวคงไม่ยืนหน้าตึงคอยกำกับพวกนางอย่างใกล้ชิดเช่นนั้นหรอก!

แต่ว่า... ถ้าไม่มีเรื่องบนเตียงแล้ว... แล้วผู้ชายคนนี้จะมาจากที่ไหนล่ะ?

เสิ่นม่านอวี้ยกแขนอีกข้างที่ไม่ถูกทับขึ้นมานวดขมับอย่างอ่อนแรง อีกหนึ่งเหตุผลที่นางตกใจมากขนาดนี้แล้วยังไม่ผุดลุกขึ้นนั่งหรือผลักไสคนที่นอนข้าง ๆ ออก ก็เพราะ... นางไม่มีแรงไง!

ดวงตาราวผลซิ่งหลับลงอีกครั้งอย่างพยายามทบทวนความทรงจำที่รางเลือน ก่อนจะนึกขึ้นได้ถึงบทสนทนายามค่ำคืนในงานเลี้ยงชมบุปผาราตรีกับจวินลู่เอิน

‘จริงสิ... วันนี้ ข้ามีเรื่องสนุก ๆ จะเล่าให้เจ้าฟังด้วย!’ จวินลู่เอินพูดพลางหัวเราะอย่างอารมณ์ดี ‘วันนี้ข้าจับเจ้าเด็กหน้าเหม็นลงคอร์สเรียนเรื่องบนเตียงด้วยล่ะ!’

เสิ่นม่านอวี้เลิกคิ้วอย่างแปลกใจ ‘ท่านหมายถึงสือเอ๋อร์อย่างนั้นรึ?’

เพราะต่อให้จวินลู่เอินบ้าดีเดือดอย่างไรก็คงไม่กล้าจับท่านผู้สำเร็จราชการมาเรียนเรื่องอย่างว่าหรอกกระมัง!?

ด้วยความที่พวกนางมาจากยุคสมัยเดียวกัน ในยามที่อยู่กันเพียงลำพัง จวินลู่เอินบอกให้เสิ่นม่านอวี้เรียกบรรดาน้องชายของนางอย่างสนิทสนมได้เลย เพราะอย่างไรแล้ว น้องชายของจวินลู่เอินก็เหมือนน้องชายของนางนั่นแหละ!

จวินลู่เอินพยักหน้าระรัว เสิ่นม่านอวี้ก็ถามต่อ ‘แล้วสือเอ๋อร์ยอมรึ?’

‘เขาจะไม่ยอมได้อย่างไร ในเมื่อข้าสั่งให้เถียนหมัวมัวกรอกยาปลุกกำหนัด แถมยังจุดกำยานรมควันเขาอีก มัดขึงไว้บนเขียง เอ๊ย! บนเตียงขนาดนั้น เขาจะหนีพ้นมือนางข้าหลวงไปได้ยังไง?’

เสิ่นม่านอวี้ที่ได้แต่ก้มหน้าจิบสุราเข้าไปอีกอึกอย่างไว้อาลัยในตัวน้องชายต่างสายเลือด ‘...’

แล้วทำไมท่านถึงไม่บอกข้าสักคำว่าจับน้องชายมาขึงไว้บนเตียงในเรือนรับรอง!

เสิ่นม่านอวี้กรีดร้องอยู่ในอก ดูสิ... จากที่เป็นเพื่อนกันมาดี ๆ อยู่ ๆ ก็กลายเป็นน้องสะใภ้เอินเอินเฉยเลย!

แรงโทสะที่ปะทุขึ้นมา พอจะทำให้นางมีเรี่ยวแรงขึ้นมาได้บ้าง เสิ่นม่านอวี้เอี้ยวหน้ามองใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่ซุกอยู่บนไหล่ แล้วนึกถึงภาพความทรงจำอันร้อนแรงที่เพิ่งผ่านพ้นไปหมาด ๆ

ไหนบอกว่าจวินเหยียนสือเป็นเพียงองค์ชายรองที่มีร่างกายอ่อนแอไง แถมยังไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องบนเตียงมาก่อน จนต้องจับมัดให้นางกำนัลมาสอนเรื่องพวกนี้อีก

แต่นี่ที่ไหนได้... ลองทำเพียงไม่กี่ครั้งก็กลับช่ำชองเสียแล้ว!

เพราะหลังจากที่นางสอนบทเรียนที่หนึ่งไป เขาก็พลิกเกมกลับมาคุมจังหวะนางในบทเรียนที่สอง... ตอนแรก นางก็นึกว่าเขาจะจบลงเพียงเท่านั้น แต่ดวงตาจิ้งจอกเจ้ากรรมดันเหลือบไปเห็นภาพลมวสันต์ที่จวินลู่เอินแขวนไว้เรียงรายรอบห้อง

จวินเหยียนสือก็พลันใส่ใจอยากเรียนรู้ อยากทดลองให้ครบทุกท่วงท่า!

ลำบากนางอีกที่ต้องมาสวมบทเป็นนางกำนัลสอนกามสูตรจำเป็นให้เขา หลังจากนั้น บทเรียนที่สาม... สี่... ห้า... ก็เกิดขึ้นอย่างรัว ๆ โดยไม่เกี่ยงว่าจะเป็นบนเตียง โต๊ะ เก้าอี้ หรือแม้แต่ริมกำแพง!

และไม่สนใจว่านางจะจบยิมนาสติกมาหรือเปล่า เพราะเขาดันลองเกือบครบทุกท่า ไม่ว่าจะด้านหน้า ด้านหลัง ด้านข้าง โอบรัด เกี่ยวกระหวัดแบบไหน เขาก็ขอลองจนสิ้น!

จนสุดท้าย เป็นนางที่ร้องโอดโอยขอยกธงขาวยอมแพ้ จวินเหยียนสือถึงได้รามือ ยอมปล่อยให้นางได้นอนแต่โดยดี

และทั้งหมดนี้... นางก็แค่คิดว่าตัวเองล่องลอยอยู่ในความฝัน ไม่คิดสักนิดว่ามันคือเรื่องจริง!

ไม่ได้... อยู่ไม่ได้แล้ว! ข้าอยู่สู้หน้าไม่ได้แล้ว!

ส่วนหนี้แค้นที่เพื่อนสาวปากหนักไม่ยอมเอ่ยเตือน นางจะกลับมาคิดบัญชีในวันหลัง!

เสิ่นม่านอวี้สะกดกลั้นเสียงคราง ยามที่ขยับสอดมือไปรองรับใต้ศีรษะได้รูปขึ้นอย่างแผ่วเบา แล้วจึงดึงไหล่ของตัวเองออกมา กลั้นใจใช้สองมือ... สี่นิ้วยกแขนกำยำขึ้น แล้วพลันไถลตัวลงจากเตียง

“อุ๊ก!” นางอุทานเสียงหลง เมื่อร่างกายขยับเขยื้อนมากเกินความจำเป็น สองมือรีบยกขึ้นมาปิดปาก ด้วยไม่ต้องการให้คนบนเตียงได้ยินเสียงแล้วตื่นขึ้นมาในตอนนี้ “เอ้...?”

จู่ ๆ เสิ่นม่านอวี้ก็ร้องด้วยความแปลกใจ เพราะนางรู้ดีว่ากิจกรรมเมื่อคืนนั้น หนักหน่วงและเร่าร้อนมากเพียงใด ทั่วร่างของนางและเขาต่างเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ แต่มายามนี้ ร่างกายของนางกลับสะอาดและหอมสดชื่นราวกับได้รับการทำความสะอาดมาเป็นอย่างดี

ไม่เพียงเท่านี้ ช่วงล่างที่คิดว่าจะต้องบวมช้ำจากการใช้งานอย่างหนักหน่วงก็พลันรู้สึกถึงความเหนอะหนะ นางจึงก้มลงไปสำรวจความเสียหายที่ช่วงล่าง ถึงได้เห็นคราบยาสีขาวเหนอะหนะที่ถูกทาไว้บริเวณจุดซ่อนเร้น

ใบหน้านวลแดงก่ำ ดวงตาเมล็ดซิ่งของนางพลันเหลือบไปมองหน้าจวินหลิงชางในทันที

หรือว่าเขาจะพาไปอาบน้ำแล้วยังทายาให้อีกด้วย?

โถ... ทำแบบนี้ ใจข้าก็ละลายสิ!

กว่าเสิ่นม่านอวี้จะรู้ตัวอีกที ริมฝีปากของนางก็จุมพิตลงบนหน้าผากของหนุ่มน้อยบนเตียงอย่างแผ่วเบาไปเรียบร้อยแล้ว

เสิ่นม่านอวี้ “!!!”

อ๊าย! อยู่ไม่ได้แล้ว! ข้าอยู่ที่นี่ต่อไม่ได้แล้ว!

คิดได้เพียงเท่านั้น นางก็กัดฟันรีบคว้าเสื้อผ้ามาสวมใส่แล้วย่องหนีออกไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่ทันสังเกตเห็นดวงตาจิ้งจอกที่ทอประกายวาววับจับจ้องไล่หลังมาอย่างไร้ความง่วงงุนเลยแม้แต่น้อย!