LOGINเธอสูดลมหายใจแรง สองมือกำแน่นพร้อมจะฟาดฟันใส่บุรุษตัวใหญ่ตรงหน้า แล้วถีบเข้าหน้าขาเขาเต็มแรง! แต่
เมื่อฟ้าอ่อนระทวยอยู่ในอ้อมแขนของแม่ทัพเสวียนอวี้ เธอก็ไม่ขัดขืนอีกต่อไป ยินยอมให้ร่างกำยำของเขาเคลื่อนกายเข้ามาแนบชิด จดจ่อหัวลึงค์ใหญ่มโหฬารมาแยงกลีบเสียวเจาะแจะ แล้วค่อยๆ สอดเข้าไปทีละนิด กลีบสาวแบะอ้าตามขนาดหัวบากบาน ความร้อนระอุจากเรือนร่างของเขาแผ่ซ่านเข้ามาสู่ผิวเนื้อของเธอจนรู้สึกถึงความแสบร้อน“อึ่กก... อื้ออ... อูยย...”“ตอนปี้เพื่อนของเจ้าก็ว่าเสียวสุดๆ แล้ว นี่ข้ายังไม่ทันใส่เข้าไปเลยก็เสียวน้ำจะแตก”ฟ้ากลั้นเสียงร้องเมื่ออาวุธของแม่ทัพแคว้นฉินล่วงล้ำเข้าไปสำเร็จ น้ำหวานใสไหลเยิ้มเต็มรู พอช่วยให้เด้าหอยคล่องขึ้น แต่ถึงอย่างไรขนาดร่างกายที่ต่างกันมากทำให้เธอจุกแน่น“ฮึกก...”“เจ็บรึเปล่า ค มันเข้าไปแล้ว อูยย หอยเจ้าตอดดีสุดๆ”“ได้โปรด หยุดเถอะ มันเจ็บ”“ฮ่าๆ เจ็บนิดเดียว เดี๋ยวเจ้าจะติดใจ เอาล่ะนะ ข้าจะเย่อหอยเต็มสูบล่ะ” ลำหอกของชายกลัดมันขยับเพิ่มความเร็วเข้าออกมาในรูแรงขึ้น ฟ้าอ้าขาออกกว้างขึ้น สะโพกเล็กแอ่นขึ้นแอ่นลงบิดเร้าด้วยความเสียว"อื้ออ
เธอสูดลมหายใจแรง สองมือกำแน่นพร้อมจะฟาดฟันใส่บุรุษตัวใหญ่ตรงหน้า แล้วถีบเข้าหน้าขาเขาเต็มแรง! แต่เขากลับเอียงตัวหลบได้ราวกับอ่านใจเธอออก“ดี...ดีมาก...” เขาพึมพำ ดวงตาวาววับด้วยความชอบใจ “เจ้าคือเทพธิดาของข้าจริงๆ...เทพธิดาอารมณ์ร้าย ที่จะเผาทั้งค่ายของข้าให้ลุกเป็นไฟ”แม่ทัพเสวียนอวี้ไม่รอช้า ออกแรงโอบรัดร่างของฟ้าแน่นขึ้นอีก ก่อนจะโน้มตัวลงบดขยี้ริมฝีปากของเธออย่างรุนแรงและเร่าร้อน ฟ้าพยายามจะดิ้นรน ขยับใบหน้าหนี แต่กลับถูกเขาครอบครองอย่างสมบูรณ์ ลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกเข้ามาในอุ้งปากอย่างหยาบโลน ดูดดึงราวกับจะกลืนกินลมหายใจของเธอ"อื้อออ..." เสียงอู้อี้เล็ดรอดจากลำคอของฟ้า เมื่อมือใหญ่ของเสวียนอวี้เลื่อนลงไปบีบเคล้นสะโพกของเธออย่างแรง ดึงกระชากกระโปรงขาด เผยอันเดอร์แวร์สีชมพูอ่อนน่ารัก เนื้อผ้าก็บางๆ รัดรึงให้กลีบอวบอูม แค่นี้ท่อนเนื้อใต้กางเกงของแม่ทัพหนุ่มก็ตั้งโด่อยากปี้“อย่า อย่านะ”ร่างกายของเธอเริ่มอ่อนระทวยลงช้าๆ เมื่อถูกสัมผัสอันดุดันนั้นเล่นงาน“เจ้าคือเทพธิดาของข้า”เขาฉีกทึ้งเ
บทที่ 2 นางสวรรค์ผู้ฟาดแรงเสียงถ้วยชามหล่นกระแทกพื้นตามมาด้วยเสียงแจกันแตกเพล้ง“อย่าเข้ามานะ! ใครเข้ามาเจอตีนก่อนค่อยว่ากัน!!” เสียงกู่ร้องก้องกระโจมแม่ทัพแคว้นฉิน ฉีกท้องฟ้ายามค่ำเสียจนทหารเวรต้องเหลียวมองหน้ากันอย่างระอาแม่ทัพเสวียนอวี้ ยอดบุรุษแห่งแคว้นฉิน บุรุษผู้มีชื่อเสียงว่า “โหดในสนามรบ ร้ายในห้องนอน” เวลานี้กลับต้องยกแขนขึ้นกันฝาชามไม้ที่ปลิวหวือมาเฉียดปลายคาง“ถ้วยนี้เนื้อดีเชียวนะ เจ้ามันร้ายจริงๆ” เขาหัวเราะอย่างอารมณ์ดี ทั้งที่โต๊ะชาแตกพัง ข้าวของกระจายเกลื่อน หญิงสาวร่างปราดเปรียว ผิวพรรณขาวผ่อง ผมยาวสลวย รูปร่างบอบบาง อกเป็นอก เอวเป็นเอวชนิดที่เรียกว่าหนุ่มๆ คนไหนก็อยากทะนุถนอม เธอยืนผมกระเซอะกระเซิงอยู่กลางกระโจม เสื้อผ้าเปียกฝนแนบเนื้อ เผยสัดส่วนอ้อนแอ้นอรชร แม้ขนาดตัวจะต่างกันมาก แต่ดวงตาวาววับไม่ต่างจากแม่เสือสาวเลย“อย่าคิดว่าหล่อแล้วจะมาจับเนื้อจับตัวคนอื่นได้นะ! แล้วก็ใส่กางเกงเสียที ทุเรศสายตา!!”
“อา... น้ำกระฉอกแล้ว หอยแน่นกว่าเพื่อนของเจ้าเสียอีกนะ... ครั้งแรกหรือ”“ฮึก... ฮืออ...”พลอยรู้สึกราวกับร่างกายกำลังลุกไหม้จากภายใน ความอาย ความกลัว และความรู้สึกแปลกใหม่ที่กำลังถาโถมเข้ามาปะปนกันไปหมด เธอปิดเปลือกตาลงแน่น พยายามกลั้นเสียงครวญครางที่กำลังจะหลุดออกมาแต่ยังไม่ทันได้สอดเม็ดยาพิษกำหนัดเข้าไปในรูตอดแฉะเผียะ!!เสียงฝ่ามือของพลอยตบลงบนหลังมือเขาไม่แรงจนเจ็บ…แต่ชัดเจนพอจะเตือนว่า ‘อย่าได้เลยเถิด’“อย่าคิดว่าฉันจะยอมให้คุณแตะตัวง่ายๆ”เสียงเธอนิ่ง แต่เฉียบขาด ใบหน้ายิ้มหวาน แต่สายตาเฉียบคมพอจะสั่งทัพได้ ลู่หวังเฉียนนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนหัวเราะเบาๆ“เจ้ามันไม่เหมือนใครจริงๆ…”ทรงยอมถอนมือกลับ และยกมือขึ้นในเชิงยอมจำนน“ได้ ข้ายอมรับ…เจ้าคือเทพธิดาที่มีหนาม ไม่เหมือนดอกไม้ในตำหนักข้าเลยสักคน”พลอยลุกขึ้น จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย“ถ้าอยากให้ฉันอยู่ด้วย ก็โปรดอย่าคิดใช้พิษอะไรนั่น และอย่าแตะ
“ข้ารู้แค่ว่า…เจ้าถูกสวรรค์ส่งลงมาในวันที่ข้าต้องการใครสักคนมาช่วยเอาชัย” ทรงเอ่ยขณะโน้มตัวเข้ามาใกล้เล็กน้อย “และเจ้า…ก็มีเสน่ห์ลึกล้ำกว่านางใดที่ข้าเคยพบ”มือเขาเอื้อมออกมา แตะที่ปลายเส้นผมของเธออย่างเบาๆ ก่อนจะไล้ลงมาตามต้นคอระหง แผ่วเบาราวกับขนนก แต่พลอยกลับรู้สึกถึงกระแสไฟฟ้าแล่นแปลบไปทั่วร่าง ปลายนิ้วเรียวเย็นของเขาเลื่อนลงต่ำอย่างเชื่องช้า ลากผ่านไหปลาร้า ลงมายังเนินอกอิ่มที่นูนเด่นขึ้นมาตามชุด“จะ...จะทำอะไร หยุดนะ” พลอยสะท้านเฮือก ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจปนความรู้สึกวาบหวามที่เริ่มก่อตัวขึ้น เธอพยายามจะขยับหนี แต่ราวกับถูกตรึงไว้ด้วยมนต์สะกดจากสายตาคมกริบของเขา “หลินหลิน เพื่อนของเจ้าคงจะเล่าเรื่องพิษกำหนัดของข้าให้ฟังด้วยสินะ”นิ้วเรียวของลู่หวังเฉียนยังคงเคลื่อนไหวอย่างชำนาญ บรรจงลูบไล้ไปทั่วเนินอกเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ สอดเข้าไปใต้สาบเสื้อบางเบา“อา...”“นมอวบอึ๋มเกินตัวจริงๆ เห็นแล้วยั่วกำหนัดนั
บทที่ 1 บุปผาในกำมือมังกรเหนือเสียงฝีเท้าม้าหนักแน่นสะท้อนดังก้องไปทั่วแนวเขา เมื่อพลอยถูกพากลับมาถึงค่ายลู่ อาณาเขตแห่งทัพเหนือที่อึมครึม เย็นเยียบ และมีระเบียบชัดเจนในทุกจังหวะเคลื่อนไหวเธอกับเพื่อนถูกจับตัวแยกจากกัน... จะทำอย่างไรกันดีพลอยนิ่งคิดหาทางออกขณะนั่งบนหลังม้าเดียวกับองค์ชายผู้เป็นที่หวั่นเกรงไปทุกแคว้น แผ่นหลังกว้างของเขาบดบังลมหนาว แม้จะไม่พูดมาก แต่ความเงียบของเขากลับไม่ทำให้รู้สึกโล่งใจเลยพลอยเหลือบมององค์ชายหนุ่มอย่างระมัดระวัง ใบหน้าหล่อเหลาคมสันของเขานั้นเย็นชาราวกับน้ำแข็ง ดวงตาสีน้ำตาลเข้มลึกล้ำดุจเหวลึก แฝงไว้ด้วยประกายเฉลียวฉลาดและอันตราย สมกับสมญานาม 'องค์ชายอสรพิษ' ที่ผู้คนต่างขนานนามให้ขณะเดียวกัน ลู่หวังเฉียนเองก็รู้สึกถึงความแตกต่างจากสตรีที่เขาเคยพบเจอ ร่างเล็กบอบบางของพลอย ที่นั่งซ้อนอยู่ด้านหน้านั้นช่างดูอ่อนเยาว์ ผิวขาวผ่องราวกับหิมะต้องแสงจันทร์ แก้มป่องเล็กน้อยแดงระเรื่อ และริมฝีปากอวบอิ่มแดงอมชมพู







