บทที่ 3 เครื่องบัตรพลี

บทที่ 3 เครื่องบัตรพลี

ห้องประชุมกลางจวนเจ้าเมืองบนเกาะ บรรยากาศตึงเครียดด้วยควันสงครามที่เพิ่งจางหาย ขุนนางและแม่ทัพหลายนายรายล้อมโต๊ะกลมขนาดใหญ่ที่ปูแผนที่เขตแดนและเส้นทางการค้า

หลินหลินนั่งอยู่ด้านหลังบนแท่นที่เตรียมไว้สำหรับผู้ติดตามพิเศษ ทว่าแท้จริงแล้วเป็นตำแหน่งที่หลงเทียนอี้ตั้งใจให้ใกล้ตนที่สุด... ใกล้พอจะได้สบตาได้ทุกครั้งที่หันกลับมา และใกล้พอที่จะ...

หลินหลินสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อมือของหลงเทียนอี้จับเอวคอดกิ่วไว้และค่อยๆ เลื่อนสูงขึ้นเรื่อยๆ ลูบไล้เต้าเต่งตูมทีละข้าง... ทีละข้าง... ใช้นิ้วชี้กับนิ้วโป้งสะกิด บดคลึงและไล้วนจนหัวนมแข็งเขม็ง

“อ.. อือ...”

ระหว่างที่ถูกลวนลาม เสียงหารือเรื่องงบประมาณ ซ่อมแซมป้อมปราการ และการเสริมทัพเรือดังก้องอยู่นาน จนหลินอดไม่ได้ที่จะเหลือบตามองแผนที่ตรงหน้า

เส้นทางเดินเรือดูแคบ คับแคบเสียจนเหมือนถูกตัดขาดจากทะเลนอก ขณะเดียวกัน เมืองท่าที่ตั้งอยู่ตรงปลายแหลมของเกาะกลับยังคงถูกทำเครื่องหมายว่า "เสี่ยงภัย" เพราะกลุ่มโจรสลัดที่ยังลอยนวลอยู่ พวกขุนนางจึงเล็งเห็นว่าควรสร้างป้อมปราการเพิ่มเติม

เธอยกมือขึ้นเบาๆ และเอ่ยเสียงนุ่ม

“ขออภัยที่ขัดจังหวะเพคะ... แต่หม่อมฉันมีข้อเสนอเพิ่มเติม อาจจะช่วยให้แผนนี้ไม่เพียงเข้มแข็งด้านการป้องกัน แต่ยังสร้างรายได้ในระยะยาว”

ห้องทั้งห้องเงียบกริบ

แม้จะมีบางสายตาแฝงความไม่พอใจที่สตรีเอ่ยขึ้นกลางที่ประชุมชาย ทว่าหลงเทียนอี้กลับเอนหลังพิงเก้าอี้ทองคำ ดวงตาดุดันแต่เต็มไปด้วยความสนใจ จ้องเธอแน่นิ่ง

“พูดมา” เขาเอ่ยเสียงเรียบ “แล้วข้าจะตัดสินใจเองว่า...ควรฟังหรือไม่”

หลินหลินสูดลมหายใจ ยืนขึ้นช้าๆ ก่อนเดินเข้ามาใกล้แผนที่ ปลายนิ้วแตะที่ท่าเรือทางใต้ของเกาะ

“ตรงจุดนี้ หากได้รับการปรับปรุงและขยายให้กลายเป็นท่าเรือพาณิชย์อย่างจริงจัง พร้อมจัดสรรกองทัพเรือไว้ดูแลความปลอดภัย จะสามารถเชื่อมต่อการค้าไปยังทะเลทั้งสี่ภาคได้ง่ายขึ้นนะเพคะ”

“ท่าเรือที่มีก็เพียงพอแล้ว”

“หม่อมฉันรู้ว่าฝ่าบาทให้ความสำคัญกับการสร้างความมั่นคง… แต่หากเมืองยังบอบช้ำ ไร้ผู้คนค้าขาย บรรยากาศก็จะซบเซา รายได้ของแผ่นดินก็จะลดลงตามไปด้วย... หากวางโครงสร้างพื้นฐานให้สมดุล ทั้งป้อมปราการและเส้นทางการค้า พ่อค้าก็จะหลั่งไหลมา ยิ่งถ้าลดภาษีการค้าช่วงเริ่มต้น ก็จะยิ่งจูงใจได้มากขึ้นเพคะ…”

“และหากขจัดโจรสลัดออกไปได้สำเร็จ…” หลินเงยหน้าขึ้นสบตาหลงเทียนอี้ตรงๆ “...แคว้นต้าหยางจะไม่เพียงสงบ แต่จะกลายเป็นศูนย์กลางการค้าแห่งใหม่... ผู้ใดก็ไม่อาจมองข้ามได้ และเกาะนี้จะเป็นจุดส่งกำลังทัพไปได้ทั้งสี่ทิศหากมีการบุกแคว้นอื่นในภายภาคหน้า”

ครืดด...

เสียงเก้าอี้ฮ่องเต้ขยับ

หลงเทียนอี้ลุกขึ้นก่อนจะเดินเข้ามาหาหลิน ทั้งห้องเงียบสนิทจนได้ยินเสียงฝีเท้า เขาหยุดยืนต่อหน้าเธอ ดวงเนตรคมกริบไร้รอยยิ้ม แต่ภายในกลับร้อนระอุยิ่งกว่าเพลิงไฟ

“เหตุใดเจ้าจึงคิดเช่นนั้น?” ทรงถามเสียงทุ้ม

หลินหลินเม้มริมฝีปากแล้วตอบตามตรง “ม...เมื่อครู่ตอนลงจากเรือ หม่อมฉันก็ได้เห็นเมืองซบเซาจากสงครามวุ่นวาย บ้านเรือนที่ถูกทิ้งร้าง บ่งบอกว่าผู้คนกำลังโยกย้ายหาที่อยู่ใหม่ หากไม่เร่งให้เมืองกลับมาเปิดเส้นทางการค้าโดยเร็ว พวกพ่อค้าก็จะย้ายไปเส้นทางอื่น เกาะแห่งนี้ก็จะไร้ประโยชน์”

คำตอบของหลินทำให้เกิดเสียงฮือเบาๆ ท่ามกลางขุนนางบางคน แต่ก่อนจะมีใครเอ่ยอะไร... วงแขนแข็งแรงของหลงเทียนอี้ก็รวบเอวหลินเข้าไปแนบอกทันควัน!

หลินตาโต ตกใจจนพูดไม่ออก ท่ามกลางสายตาทั้งห้องที่ตะลึงงันไปตามกัน

“เช่นนั้น...ก็คงไม่ผิดที่ข้าจะยึดเจ้าไว้แน่นๆ เช่นกัน” เสียงฮ่องเต้เอ่ยช้าๆ ใกล้ใบหูเธอ แต่ตั้งใจให้ทุกคนได้ยิน “หากข้าปล่อยเจ้าไว้ห่างสายตาแม้แต่นิดเดียว ข้ากลัวว่าจะถูกผู้อื่นแย่งชิงไป”

พระองค์หัวเราะต่ำในลำคอ จากนั้นหันกลับไปทางขุนนาง

“มีใครจะคัดค้านนางอีกหรือไม่?” รับสั่งถามเสียงเรียบ ขุนนางที่เคยแสดงความระแวงถึงกับก้มหน้าแนบพื้น คนที่เคยสบประมาทก็เริ่มกระซิบกระซาบกันด้วยสายตายอมรับ แม่ทัพผู้หนึ่งน้อมคำนับ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า

“ฝ่าบาท... กระหม่อมเห็นว่าเทพธิดาผู้มีสติปัญญาและเมตตายิ่งเช่นนี้ สมควรได้รับเกียรติอย่างสูงสุด กระหม่อมใคร่กราบทูลว่า…ฝ่าบาทควรเร่งมีโอรสมังกรเสียโดยเร็ว เพื่อผูกมัดสวรรค์ให้อยู่กับแคว้นต้าหยางตลอดกาลพ่ะย่ะค่ะ!”

เสียงหัวเราะต่ำของหลงเทียนอี้ดังขึ้นอีกครั้ง “ข้าเอง…ก็คิดเช่นนั้น” ทรงก้มลงมองหลินหลิน ดวงตาคมกล้าคู่นั้นเต็มไปด้วยความลุ่มหลง นางผู้นี้จะพลิกหน้าประวัติศาสตร์แคว้นต้าหยาง

“นับจากนี้ไป...เจ้าจะไม่จากสายตาข้าอีกแม้แต่ครึ่งก้าว ตั้งแต่ค่ำคืนนี้เป็นต้นไป...” ทรงเอ่ยพลางเหลือบตาลงมามองหญิงสาวในอ้อมแขน “เทพธิดาจะได้รับการบำเรออย่างสมเกียรติ ด้วยร่างกายและวิญญาณของข้าเป็นเครื่องบัตรพลีต่อสวรรค์”

หลินหลินสะดุ้งเฮือก ใบหน้าร้อนผ่าวจนแทบลุกเป็นไฟ

เขาพูดออกมาต่อหน้าขุนนางทั้งท้องพระโรง!

ยังไม่ทันได้คิดหลบหรือเถียง เสียงคำสั่งก็ดังชัดเจนต่อเนื่องจากปากฮ่องเต้หนุ่ม

“เรียกนางข้าหลวง พานางกลับไปยังเรือหลวง จัดเครื่องหอม ผ้าแพร แต่งตัวเทพธิดาให้พร้อมรับสังวาสจากข้าทุกประการ คืนนี้... คือคืนเข้าหอของข้า”

หลินหลินหันขวับ ดวงตาเบิกกว้าง “เดี๋ยว...มะ...หมายความว่าอย่างไร... หม่อมฉันยังไม่ได้เตรียมใจเลยนะ!”

หลงเทียนอี้โน้มใบหน้าลงใกล้ เอ่ยเสียงแผ่วชิดริมใบหูเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะผิวจนขนอ่อนลุกซู่ สัมผัสได้ถึงลมหายใจที่เต็มไปด้วยความโหยหิวของพญามังกร

“ก็เตรียมมันซะ ตั้งแต่ตอนนี้... ข้าให้เวลาเจ้าเตรียมใจไปแล้วหนึ่งคืน”

“นั่นมัน...”

จู่ๆ ร่างกำยำถลกชุดเธอ เปิดเปลือยเต้า หัวนมสีชมพูสวยประดับเต้าเต่งตูม ขนาดอวบอั๋นไม่เล็กไม่ใหญ่แต่พอดีในอุ้งมือร้อนผ่าว

จ๊วบบบ จ๊วบบบ

“อ๊ะ อา.. อ๊า... อย่านะ ไม่เอา...” ยามที่ลิ้นของราชบุรุษตวัดปัดป่ายแล้วดูดแรงๆ หลินหลินก็ครางสยิว ท้องน้อยวูบวาบร้อนรุ่ม

“อ๊ะ อ๊าๆๆ”

“นี่แค่ตัวอย่างที่ข้าจำบำเรอสวาทให้เทพธิดา” ร่างสูงใหญ่ปล่อยหัวนมชูชันออกจากปาก ก่อนจะดูดเลียซ้ำอย่างอดใจไม่อยู่ หัวนมแข็งชัน วาววับด้วยน้ำลาย หลินหลินหอบหายใจถี่ร้อน พวงถันอวบอั๋นสะท้อนขึ้นลง

“เจ้าไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น แค่ยอมให้ข้าครอบครองและหลั่งน้ำกาม เจ้าก็จะกลายเป็นของแคว้นนี้ไปตลอดกาลแล้ว ไปเตรียมตัวเสียเถอะ... ข้าไม่อยากให้เทพธิดาของแคว้นต้าหยางต้องเสียเวลาแม้แต่ลมหายใจเดียว ก่อนจะเป็นของข้าโดยสมบูรณ์”