บทที่ 4 ถวายน้ำกาม 1

บทที่ 4 ถวายน้ำกาม

หลินยืนอยู่หน้าโต๊ะเครื่องหอม กลิ่นบุบผาอวลตลบอบอวลในอากาศ ม่านไหมสีเลือดหมูไหวแผ่วใต้แสงโคม ตะเกียงน้ำมันจุดไว้รอบห้อง ขับกลิ่นหอมจากกลีบเหมยแห้งที่โปรยไว้ตามพื้นให้ลอยอบอวล บ่าวในตำหนักเพิ่งออกไปได้ไม่นาน เหลือเพียงความเงียบ และภาพสะท้อนของหญิงสาวในกระจกทองคำอันหรูหรา

เธอ…แทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง

ชุดถวายตัวของแคว้นต้าหยาง แตกต่างจากชุดเจ้าสาวใดที่หลินเคยเห็นในหนังจีนย้อนยุค มันมิใช่ชุดคลุมยาวรุ่มร่ามปกปิดเรือนร่าง แต่เป็น ความเย้ายวนที่ออกแบบมาเพื่อเพิ่มแรงกำหนัด

เนื้อผ้าเป็นแพรบางสีแดงสดล้อมลายดอกโบตั๋นและหงส์ทองปักด้วยดิ้นเงิน เนื้อผ้าถูกตัดเย็บอย่างประณีต โปร่งบางพอจะมองเห็นไหล่เนียนและแนวเอวคอดได้ลางๆ  สายรัดบ่าเป็นเส้นแพรผูกเฉียงพาดอกตั้งแต่หัวไหล่ซ้ายจรดเอวขวา ทิ้งแผ่นหลังเปลือยเปล่าไว้ให้แสงตะเกียงทาบทอ ส่วนกระโปรงเป็นผ้าหลายชั้นแหวกหน้าต่ำ เผยเรียวขาขาวลออตั้งแต่ต้นขา ชวนให้หัวใจเต้นแรงกว่ากลองศึกในสนามรบ

ปลายนิ้วของหลินหลินเลื่อนสัมผัสเนินอกตัวเองที่โผล่พ้นสาบผ้าแทบจะล้นทะลัก ทำเอาเธอหน้าแดงจนร้อนผ่าว

“ใครออกแบบชุดแบบนี้กันเนี่ย…” เธอพึมพำเบาๆ ดวงตาสั่นไหวระริก แต่ก่อนที่เธอจะหันไปหยิบผ้าคลุมบางมาสวมทับ เสียงฝีเท้าหนักแน่นของผู้เป็นเจ้าเหนือหัวแคว้นต้าหยางเดินเข้าหาช้า ๆ

หญิงสาวบนแท่นบรรทมสวมเพียงฉลองพระองค์สีอ่อนบางเบาที่เหล่านางข้าหลวงจัดหาให้ หลินหลินยังไม่เอื้อนเอ่ยแม้สักคำ แต่กลับนั่งนิ่ง ร่างกายบอบบางไหวไหวราวสายลม

เงาร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมหลวมสีดำทองหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ แววเนตรคมคู่นั้น…จ้องเธอราวกับเสือที่กำลังจะกลืนกินเหยื่อตัวน้อย

“ข้า…สั่งให้เตรียมชุดเข้าห้องหอที่คู่ควรกับเทพธิดา” หลงเทียนอี้เอ่ยเสียงต่ำ “แต่ไม่คิดเลยว่า… เจ้าจะใส่ออกมาได้เร่าร้อนกว่าที่ข้าคาด อันที่จริงคืนนี้เจ้าไม่ต้องแต่งองค์ทรงเครื่องให้ลำบาก… ข้าไม่ต้องการผ้าราคาแพง หรือเครื่องประดับใด

ข้าอยากเห็นแค่ร่างเปลือยเปล่าของเจ้าเพียงผู้เดียว… นั่นแหละเทพธิดายั่วสวาท”

เงาร่างสูงใหญ่ของหลงเทียนอี้คุกเข่าลงเบื้องหน้า ใบหน้าเปื้อนเหงื่อจากการออกศึกยามบ่ายนั้น บัดนี้สะอาดสะอ้านภายใต้เสื้อคลุมไหมทองลายมังกร

“เทพธิดาแห่งชัยชนะของข้า…” เสียงของเขาแผ่วเบา หากเปี่ยมแรงปรารถนา “เจ้ารู้หรือไม่…การมาของเจ้าทำให้ทัพทั้งแผ่นดินสั่นสะเทือน… และคืนนี้…จะเป็นคืนที่มังกรจะผนึกเทพธิดาสวรรค์ไว้ในอ้อมแขน”

ร่างกำยำค่อย ๆ ยื่นมือแตะปลายคางเธอให้เงยขึ้นสบตา ดวงตาคู่นั้นมีทั้งความลังเล ความกลัว...และประกายเร้นลึกของสิ่งที่เรียกว่า ‘แรงดึงดูด’

หลงเทียนอี้ประกบจูบอย่างดิบเถื่อน ตะโบมจูบ ใช้ลิ้นร้อนผ่าวทะลวงเข้าไปในอุ้งปากแล้วตวัดเกี่ยวรัดลิ้นของเธอไว้ ดูดกลืนเสียงร้องของเทพธิดาด้วยความร้อนแรง

“อ๊ะ อย่า...”

ร่างบอบบางถูกรวบตัวจนเรือนร่างแนบชิดกายชายฉกรรจ์ทุกสัดส่วน ท่อนลึงค์อวบยาวแข็งขึงกดลงบนหน้าท้องเรียบเนียน มันแข็งชันและสั่นระริก หลินหลินครางกระเส่า ทำอะไรไม่ได้นอกจากสบตาอ้อนวอนและดิ้นต่อต้าน แต่ทว่าแรงสวาทเครียดเขม็งปรากฏชัดเจนเสียแล้ว ความเป็นชายของพญามังกรตื่นขึ้น... ระอุร้อนขึ้น... ใหญ่และแข็งขึงจนน่าตกใจ หลินหลินดิ้นรนหนีด้วยความตื่นกลัว แต่กระนั้นกลับยิ่งทำให้โนมเนื้อนุ่มบดเบียดร่างกายแกร่งมากขึ้น

“อย่าปฏิเสธข้า”

ริมฝีปากหนาแนบลงบนหน้าผาก ขยับลงจูบปลายจมูก แล้วไล้ลงข้างแก้ม ลมหายใจร้อนผ่าวสัมผัสผิวเนียนที่เริ่มระเรื่ออย่างไม่อาจควบคุม

“เจ้าไม่ต้องพูดอะไร…แค่ครางชื่อข้าให้ดังพอจะกลบเสียงลมทะเลก็พอแล้ว”

“พ...เพคะ” หลินหลินหลับตาลงช้าๆ ปล่อยให้ตนเองถูกร้อยรัดด้วยสัมผัสละมุนซ่าน หลงเทียนอี้ไม่ได้เร่งเร้า กลับไล้เส้นผมนุ่มราวสายไหมของเธอด้วยฝ่ามือ นิ้วเรียวยาวปลดสายรัดอาภรณ์ออกทีละชั้น เผยไหล่ขาวเนียนที่ไหวระริก พวงเต้าเต่งตูมงามสะท้านพระทัย สั่นสะท้านใต้ปลายนิ้วเขา

จ๊วบบ จ๊วบบ

ทรงดูดดึงหัวนม ขบเม้มเบาๆแล้วตวัดลิ้นสะกิดรัวๆ ดูดเลียจนสองเต้าหยาดชุ่มจนเธอเสียวซ่าน ผงกหงายศีรษะไปข้างหลังพลางร้องครางสุดเสียง เธอกำลังจะละลายแล้ว

“หากการครอบครองเจ้าจะนำพาชัยชนะมาให้แผ่นดิน… ข้ายินดีจะมอบน้ำกามให้เจ้าจนบ้านเมืองสงบไปทั้งร้อยปี”

ริมฝีปากของเขาลูบไล้ไปตามต้นคอขาว มืออีกข้างกอบกุมเอวบางให้เข้ามาแนบอก เสียงหัวใจของเขา…ดังก้องในอกเธอ

หลินหลินกำมือแน่นกับผ้าปูเตียง เมื่อรู้สึกถึงลิ้นร้อนที่แตะผิวนวลเหนือทรวงอก สัมผัสนั้นปลุกความร้อนวาบที่ไม่เคยรู้จัก

เขาเคลื่อนตัวขึ้นเหนือร่างเธอ ดวงตาคู่นั้นเปล่งประกายดุจสัตว์ร้ายที่ล่าเหยื่อสำเร็จ แต่ก็ยังถนอมมันไว้ในอุ้งมือ

“เจ้ามาจากที่ใด ข้าไม่สน…แต่จากคืนนี้ไป เจ้าจะเป็นของข้า ทั้งเนื้อ ทั้งใจ ทั้งเสียงคราง”

เสียงลมหายใจสลับกันเบียดเคียง เสียงผ้าบางถูกรั้งลงจากร่างหลินหลินอย่างอ้อยอิ่ง ราวผีเสื้อที่กำลังสยายปีกสู่อ้อมแขนของสายลม

“อ๊ะ อา...” เสียงครางดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ… เป็นเสียงแผ่วเบาในลำคอของหลินหลิน คล้ายเสียงสะอื้น…หรือเสียงครางแผ่วจากความวาบหวามไม่รู้จัก

และนั่น...คือสัญญาณที่มังกรรอคอย