สุภาพสตรี

           “เอ๊ะ! พูดแบบนี้หมายความว่าไง คุณหาว่าฉันไม่มีหัวคิดงั้นเหรอ” ล่ามสาวว่ากลับเสียงฉุน “แล้วตัวคุณเองน่ะดีแค่ไหนกันเชียวถึงวิ่งมาจับมือฉัน ในหัวคิดอะไรอยู่กันแน่” กอดอกว่าหน้าเชิด

           ชินพัตต์ถอนหายใจ ‘ไม่น่าแส่หาเรื่องเลยตู’ “ขอประทานโทษเถอะครับคุณผู้หญิง ไม่ทราบว่าคิดไปไกลถึงไหนแล้ว รบกวนหยุดฟังผมสักนิดนะครับจะได้เข้าใจตรงกันเสียที ที่ผมบังอาจคว้ามือคุณเอาไว้นี่ไม่มีเหตุผลอื่นใดเลยจริงๆ นอกจากนึกเป็นห่วงกลัวว่าถังขยะมันจะพัง คิดอะไรอยู่หรือครับถึงได้กระโจนเข้าใส่มันทั้งตัวแบบนั้น นั่นมันถังขยะรีไซเคิลนะครับไม่ใช่ชานชาลาที่ 9 เศษ 3 ส่วน 4 สถานีคิงส์ครอส ถึงแม้ความจริงคุณอาจจะมีเชื้อแม่มดอยู่ในตัวไม่น้อยก็เถอะ แต่มันก็พาคุณทะลุมิติไปขึ้นรถไฟไปฮอกวอตส์เหมือนแฮร์รี่ พอตเตอร์ไม่ได้ มันมีแต่พังกับเจ็บตัวเท่านั้น” คือ ณ จุดนี้ เขาไม่รู้จะว่ายังไงแล้วจริงๆ

           “นี่ฉันไม่ตลกหรอกนะยะ แล้วถังขยะบ้าบออะไรกันล่ะ!” คนคิดไปไกลเถียงแว้ด กลับมาก่อนจะหันไปสำรวจด้านหลังด้วยซ้ำ ครั้นพอเห็นว่าจริงอย่างที่เขาพูดแทนที่จะยอมรับกลับทำหน้ามึนพูดออกมาได้ว่า “แล้วทำไมคุณถึงไม่บอกฉันดีๆ จะเก็บปากเก็บคำเอาไว้ทำไม หรืออมดอกพิกุลทองเอาไว้แล้วกลัวว่ามันจะร่วงหมดปาก”

           คนมีดอกพิกุลทองเอาไว้ในครอบครองโดยไม่รู้ตัวเงยหน้ากลอกตากับลมกับฟ้า ว่าเข้าไปนั่นนะแม่คุณ นอกจากนิสัยจะแสบเป็นทิงเจอร์แล้วปากยังคมยิ่งกว่ามีดหมอผ่าตัดอีก แค่เขาคว้ามือเอาไว้ได้ทันก่อนที่ร่างเล็กๆ ของเจ้าหล่อนจะพุ่งเข้าชนกับถังขยะก็ดีแค่ไหนแล้วแต่นี่ยังจะมากเรื่อง คำขอบใจสักคำก็ไม่มี ช่วยอย่างโน้น ดันจะเอาอย่างนี้ พับผ่าสิ! ผู้หญิงอะไร… พอเถอะ เลิกยุ่งเกี่ยวกับแม่เจ้าประคุณแล้วรีบกลับไปพักผ่อนอย่างที่ตั้งใจเสียที

           ชินพัตต์ไม่พูดไม่เถียงอะไรกลับไป ร่างสูงของเขามุ่งหน้าตรงไปยังลานจอดรถที่มีไว้สำหรับจอดรถส่วนตัวของพนักงาน

           “เอ๊ะ! นี่คุณฉันยังพูดไม่จบเลยนะ จะไปไหน อีตาบ้าพูดกันยังไม่ทันรู้เรื่องหนีไปอีกแล้ว นิสัยไม่ดี!”

           ปุณยวีร์ตะโกนว่าไล่หลังและกว่าจะรู้ตัวว่ากำลังอยู่คนเดียวท่ามกลางบรรยากาศเงียบงันชวนขวัญผวาอีกครั้ง คนที่เธอหาว่าบ้าก็เดินห่างออกไปไกลพอสมควรแล้ว หญิงสาวหันรีหันขวางอย่างตัดสินใจไม่ได้ หากพอถูกลมเย็นๆ พัดมาวูบหนึ่งเท่านั้นต่อมจินตนาการของเธอก็ทำงานแล้วสองขาก็รีบโกยอ้าวตามคนที่ล่วงหน้าไปก่อนแล้วทันที

           ล่ามสาวสวมวิญญาณนักวิ่งทีมชาติวิ่งไปทันวิศวกรหนุ่มที่ลานจอดรถตอนที่เขากำลังกดรีโมตปลดล็อกประตูรถพอดี เธอยืนหอบหายใจขณะที่อีกฝ่ายทำเพียงเลิกคิ้วมองกลับมานิ่งๆ ตามปกติ ปกติเสียจนคนที่เหนื่อยแทบขาดใจเพราะวิ่งตามเขามารู้สึกฉิว

           ‘ถามสิยะถาม! ว่าฉันจะกลับยังไง แล้วก็ชวนสิยะชวน! ว่าดึกแล้วนั่งรถกลับด้วยกันไหม ไม่ใช่ทำนิ่งเงียบเป็นเป่าสากแบบนี้ อีตาบ้า ฮึ่ย!’

            สองหนุ่มสาวจ้องตาทำสงครามจิตกันอยู่ครู่ใหญ่ หากไม่ทันที่ฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดจะกลายเป็นหิน ชายหนุ่มมาดนิ่งก็เบนสายตาออกจากสมรภูมิรบ มือใหญ่เปิดประตูรถยนต์คันหรูออกจากนั้นเจ้าของร่างสูงก็สอดตัวเข้าไปนั่งหลังพวงมาลัย ไม่มีคำถาม คำชวน ไม่มีแม้แต่ถ้อยคำใดๆ หลุดออกมาจากริมฝีปากของเขา

           ปุณยวีร์อึ้ง! อ้าปากค้าง พอรู้ตัวอีกทีเธอก็ได้ยินเสียงครางกระหึ่มจากเครื่องยนต์ของเจ้าสี่ล้อสัญชาติเยอรมันเสียแล้ว ‘อ๊ายยย! กรี๊ดดด! อีตาบ้า คิดว่าจะชิ่งหนีกันไปได้ง่ายๆ งั้นเหรอ ไม่มีทาง!’ พร้อมๆ กับความคิดนั้นสองเท้าของเธอก็ก้าวพรวดพราดออกไปขวางทาง ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่รถยนต์คันหรูเคลื่อนตัวออกมาพอดี

           “เฮ้ย!” ชินพัตต์ตกใจร้องลั่น เหยียบเบรกจนเสียงดัง ‘เอี๊ยดดด!’ จริงๆ เขาก็รู้อยู่หรอกว่าเจ้าหล่อนบ้า! เพราะได้ประสบพบเจอกับตัวตั้งแต่ครั้งแรกที่พบกัน แต่เขาก็ไม่คิดว่าเธอจะบ้าดีเดือดขนาดวิ่งเข้ามาขวางหน้ารถไว้แบบนี้

           “ทำบ้าอะไรของคุณ! ถ้าผมเบรกไม่ทันจะเป็นยังไง” ทันทีที่ก้าวลงจากรถได้วิศวกรหนุ่มก็ตวาดเสียงห้วนจัด

           “เป็นเพราะคุณนั่นแหละทำให้ฉันต้องทำแบบนี้” คนทำบ้าตอบกลับเสียงห้วนไม่แพ้กัน

           “เพราะผม!” ชินพัตต์ชี้นิ้วเข้าหาตัว คำตอบของอีกฝ่ายไม่ได้ทำให้เขาแปลกใจเท่าไร เพราะถูกโยนความผิดใส่เป็นประจำอยู่แล้ว แต่ที่เขายังคิดไม่ออกก็คือคราวนี้แม่คนทำอะไรไม่เคยผิดจะเอาเหตุผลอะไรมากล่าวหาเขาได้อีก

           “ใช่ เพราะคุณ ผู้ชายอะไรทำตัวไม่เป็นสุภาพบุรุษเลย ค่ำมืดแล้วเห็นเพื่อนร่วมงานสุภาพสตรีเดินท่อมๆ อยู่คนเดียวแทนที่จะมีน้ำใจถามไถ่กันสักคำ แต่กลับไม่พูดไม่ถามแล้วยังจะขับรถทิ้งกันไปหน้าตาเฉยอีก”

           คนไม่เป็นสุภาพบุรุษมองหน้าสุภาพสตรีอึ้งๆ อยากจะถามออกไปนักเชียวว่าเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า อย่างคุณน่ะต้องเรียกว่า ‘สตรีไม่สุภาพ’ ไม่ใช่เหรอ แต่ก็นั่นแหละ ลองเขาพูดออกไปสิแม่เจ้าประคุณได้ฉีกอกเอาแน่ๆ แล้วทีนี้ก็อย่าหวังเลยว่าจะได้รีบกลับไปพักผ่อนอย่างที่ตั้งใจ สุดท้ายเขาจึงข่มใจบอกตัวเองว่ายอมๆ ไปซะเรื่องมันจะได้จบลงไปเสียที

           “โอเคครับคุณสุภาพสตรี เอาเป็นว่าคุณต้องการอะไรก็พูดออกมาเลยดีกว่า คนไม่เป็นสุภาพบุรุษอย่างผมจนปัญญาแล้วล่ะครับ” บอกเสียงเหนื่อยหน่าย

           ปุณยวีร์ถลึงดวงตาคู่กลมโตตอบกลับมาก่อนจะออกคำสั่งว่า “คุณต้องขับรถไปส่งฉันที่อะพาร์ตเมนต์ ฉันเหนื่อย ง่วง ขี้เกียจอยู่รอรถรับส่ง”

           ก็แค่นี้… ถ้าพูดออกมาตรงๆ ตั้งแต่ทีแรกก็คงไปถึงครึ่งทางแล้ว ตอนเขาไม่พูดยังมีหน้ากล่าวหามาได้ว่าอมดอกพิกุลทองเอาไว้ แล้วทีตอนตัวเองไม่พูดนี่สำนึกบ้างไหมว่าอมอะไรไว้ถึงได้บ้าบิ่นขนาดวิ่งออกมาขวางหน้ารถ แต่ก็เหมือนเดิมนั่นแหละกับคุณสุภาพ… สตรีท่านนี้ เขาทำได้เพียงแค่คิดอยู่ในใจเท่านั้น

           “เชิญขึ้นรถครับ” ชินพัตต์บอกเสียงเรียบไม่บ่งอารมณ์ใดๆ

           ...TBC...