ทำคุณบูชาโทษ

           “อึ๋ยยย… บริษัทก็ออกจะใหญ่โต ติดไฟตามทางเดินหรือสปอตไลต์เพิ่มให้มันสว่างกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือไง”

           ปุณยวีร์อดบ่นออกมาไม่ได้ขณะเดินออกมาจากตัวอาคารหลังเอาแฟ้มงานไปเก็บไว้ที่แผนกแล้วพบว่าทางเดินค่อนข้างมืด

           กว่าล่ามสาวจะเดินทางกลับมาถึงบริษัท HANO หลังจากต้องติดตามนายญี่ปุ่นออกไปพบคู่ค้าตลอดทั้งวันเวลาก็ปาเข้าไปเกือบสองทุ่มแล้ว ความเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางและเลิกงานค่อนข้างดึกติดต่อกันหลายวันทำให้วันนี้เธอไม่อาจอดทนรอกลับพร้อมรถรับส่งได้ เพราะรถจะมารับส่งตามกำหนดเวลา คือช่วงเวลาสี่โมงครึ่งสำหรับพนักงานที่ทำงานในเวลาปกติ และสองทุ่มครึ่งสำหรับพนักงานที่ทำงานล่วงเวลา ซึ่งถ้าปุณยวีร์คิดจะกลับพร้อมรถรับส่งก็ต้องรอไปอีกเกือบชั่วโมงกว่ารถจะมา แล้วยังต้องใช้เวลาเดินทางอีกประมาณสี่สิบห้านาทีกว่าจะถึงอะพาร์ตเมนต์ ค่ำวันนี้เธอจึงตัดสินใจว่าจะเรียกรถรับจ้างกลับที่พักเองแทนที่จะยอมเสียเวลารอเหมือนวันก่อนๆ

           ครั้นพอออกมานอกตัวอาคารแล้วหญิงสาวก็ชักไม่แน่ใจว่าตัดสินใจถูกรึเปล่า เธอไม่ค่อยถูกโรคกับความมืดสลัวและเงียบวังเวงอย่างนี้เลย ให้ตายเถอะ! ถ้ารู้อย่างนี้งีบหลับอยู่ที่ห้องทำงานรอเวลาคนอื่นเลิกงานแล้วค่อยออกมาเสียก็ดี แต่ไหนๆ ก็ออกมาแล้วจะเดินกลับเข้าไปคืนก็กระไรอยู่ เอาน่า แข็งใจเดินไปหน่อยอีกเดี๋ยวเดียวก็ถึงหน้าบริษัทแล้วจะได้กลับไปพักผ่อนเร็วๆ อย่างที่ตั้งใจไว้ด้วย คิดได้ดังนั้นเธอก็ดึงสายสะพายกระเป๋าให้กระชับกับไหล่ก่อนจะรีบก้าวฉับๆ เพื่อจะได้ไปถึงที่หมายให้เร็วที่สุด

           ‘บรู๊ววว…’ เสียงหมาหอนที่ดังขึ้นได้จังหวะพอดิบพอดีทำเอาปุณยวีร์สะดุ้งโหยงขนอ่อนแข่งกันลุกเกรียว แล้วสารพัดเรื่องเล่าที่ได้ยินได้ฟังมาจากพนักงานสาวๆ ในไลน์ผลิต ไม่ว่าจะเป็นผีสาวตายทั้งกลมจากแผนกจัดซื้อ ผีป้าแม่บ้าน ผีลุงคนขับรถตู้ ฯลฯ ก็สลับกันดังขึ้นในหัว

            ‘ปุ่นมาดีนะ ไม่ได้คิดร้ายหรือเบียดเบียนใครเลย เพราะงั้นก็อย่ามาหลอกมาหลอนปุ่นเลยนะ’

            ล่ามสาวภาวนาในใจขณะสับฝีเท้าก้าวให้เร็วขึ้น แล้วก็มาถึงจุดวัดใจ! ต้นไทรย้อยต้นใหญ่ก่อนจะถึงลานจอดรถสำหรับพนักงาน ที่มีเรื่องเล่าขานว่า… วิญญาณของพนักงานสาวจากแผนกจัดซื้อซึ่งประสบอุบัติเหตุถูกรถชนตายขณะตั้งครรภ์มักจะมาปรากฏตัวโดยห้อยหัวลงมาจากกิ่งไม้ให้พนักงานที่เลิกงานกะดึกและเดินผ่านจุดนี้ขวัญผวาอยู่เนืองๆ ปุณยวีร์หลับตาปี๋พลางเร่ง สปีดเต็มฝีเท้าพยายามจะวิ่งผ่านเงามืดครึ้มของต้นไม้ในเรื่องเล่าไปให้เร็วที่สุด เธอหวังสุดใจว่าจะผ่านมันไปได้โดยไม่เห็นหรือได้ยินสิ่งผิดปกติใดๆ

           “กรี๊ดดด….” ครั้นแล้วล่ามสาวก็ต้องกรีดร้องขึ้นมาสุดเสียงทั้งยังสะบัดแขนเร่าๆ หากไม่ใช่เพราะได้เห็นวิญญาณสาวห้อยหัวลงมาหลอกหลอน หรือได้ยินเสียงโหยหวนชวนขวัญผวา แต่เป็นเพราะว่าสัมผัสเย็นชืดที่แขน!

           “อ๊ายยย… ไอ้ผีบ้า บอกแล้วไงว่าฉันมาดี ทำไมต้องมาหลอกมาหลอนกันด้วย  ฮืออออ… พ่อจ๋า แม่จ๋า พี่เป้ ยัยพิมพ์ ช่วยปุ่นด้วย นี่แน่ะๆ ปล่อยนะ ฉันบอกให้ปล่อยไงเล่า! ไอ้ผีบ้า!” หลับหูหลับตากรีดร้องโวยวายไม่พอยังใช้กระเป๋าสะพายฟาดเปะปะไปยังสิ่งที่ตัวเองคิดว่าเป็น ‘ไอ้ผีบ้า’ ไม่ยั้งมืออีกด้วย

           “โอ๊ย! เจ็บชะมัด ยัยบ้าฟาดเข้ามาได้”

           เสียงแหบห้าวสบถดังขึ้นมา “นี่คุณ! คุณปุณยวีร์ กรุณาหยุดร้องโวยวายแล้วลืมตาขึ้นมาดูซะจะได้เห็นว่าไอ้ผีบ้าของคุณมันอยู่ตรงไหน ไม่ใช่หลับหูหลับตาตีเปะปะไปทั่วแบบนี้ ผมเป็นคนนะไม่ใช่ผี!” ยังเป็นเสียงเดิมที่บ่นหัวเสีย เสียงแหบห้าวที่ฟังไปแล้วก็เหมือนจะเคยคุ้นว่าเป็นเสียงของ…

           “คุณ!” พอสงบสติอารมณ์ได้หยุดร้องโวยวายแล้วปุณยวีร์ก็เปิดเปลือกตาคู่กลมโตขึ้น และก็เห็นว่า ‘ไอ้ผีบ้า’ ที่ถูกเธอฟาดไปตั้งหลายที ที่แท้แล้วก็เป็น ‘ไอ้เด็กเวร! วิศวกรมาดนิ่ง’ นั่นเอง

           ชินพัตต์ลูบมือไปตามเนื้อตัว ดวงตาคู่คมที่มองกลับมาฉายแสงจัดจ้าด้วยแรงโทสะที่คงจะพุ่งสูงปรี๊ดติดเพดาน มันก็แน่อยู่แล้วล่ะ เธอฟาดไม่ยั้งมือเลยนี่ ขนาดหลับตาฟาดยังตรงเป้าเป็นส่วนใหญ่เสียด้วย แล้วอีกอย่างอาวุธที่ใช้ฟาดก็ไม่ใช่แค่กระเป๋าสะพายหนังธรรมดาๆ แต่เป็นกระเป๋าสะพายหนังที่บรรจุแลปท็อปอยู่ภายในอีกต่างหาก คงจะเจ็บไม่ใช่น้อยๆ เลย และถึงจะคิดได้ หากก็ใช่ว่าคนทำจะยอมรับผิดง่ายๆ ยิ่งกับคนที่มีคดีกันมาตั้งแต่แรกพบด้วยแล้ว

           “ก็… คุณทำฉันตกใจนี่ อยู่ดีๆ ก็เอาอะไรไม่รู้เย็นๆ ชืดๆ มาถูกตัวคนอื่น” ปุณยวีร์พูดพลางยักไหล่

           ฟังคำแก้ตัวของอีกฝ่ายแล้ววิศวกรหนุ่มก็ถึงกับยกมือกุมหน้าผาก รู้สึกปวดขมับขึ้นมาทันที

           “กระป๋องน้ำแช่อยู่ในตู้เย็นมันก็ต้องเย็นอยู่แล้ว คุณก็หัดคิดบ้างสิ ไม่ใช่เอะอะอะไรก็หลับหูหลับตากรี๊ดๆ ท่าเดียว”  

           หลังกลับจากออดิทโพรเซสของเวนเดอร์วันนี้ชินพัตต์ก็เอาแฟ้มงานไปเก็บไว้ที่แผนกตามปกติ แล้วพอผ่านโรงอาหารก็กดน้ำอัดลมจากตู้กดอัตโนมัติมากระป๋องหนึ่งเพราะรู้สึกกระหายกะว่าจะดื่มระหว่างทาง แต่ขณะที่กำลังจะดึงห่วงเพื่อเปิดกระป๋องอยู่นั่นเอง

           สายตาเจ้ากรรมของเขาก็ดันเหลือบไปเห็น ‘ยัยล่ามทิงเจอร์มหาประลัย’ มืดค่ำป่านนี้แล้วแต่ยังอยู่ที่บริษัท สงสัยเพิ่งกลับมาจากพบลูกค้ากับนายญี่ปุ่นเหมือนเคย และเขาก็คงจะหมดความสนใจในตัวอีกฝ่ายเพียงแค่นั้น ถ้าไม่ติดว่าเห็นร่างเล็กมีท่าทีแปลกๆ จู่ๆ ก็วิ่งพุ่งเข้าใส่สิ่งกีดขวางที่ตั้งอยู่ข้างหน้าซะงั้น... นี่เจ้าหล่อนคิดจะทำอะไร ตาโตๆ เอาเรื่องคู่นั้นบอดใช้การไม่ได้ในที่มืดหรือยังไง

           เขาคิดอย่างหงุดหงิดอยู่ในใจขณะสาวเท้ายาวๆ เข้าไปหาแล้วรีบยึดข้อมือเล็กเอาไว้ และในระหว่างนั้นกระป๋องน้ำอัดลมซึ่งเย็นจัดที่อยู่ในมือของเขาก็คงจะไปโดนตัวเจ้าหล่อนเข้า… แล้วก็อย่างที่เห็น เจ้าหล่อนร้องกรี๊ดๆๆ จนแก้วหูเขาแทบแตกไม่พอยังจะเอากระเป๋าสะพายแข็งๆ ฟาดมาไม่ยั้งมืออีก เฮ้อ… ทำคุณบูชาโทษชัดๆ ถ้ารู้อย่างนี้ปล่อยให้เจ็บตัวเสียก็ดี ไม่น่าเข้าไปยุ่งเลยจริงๆ พับผ่า!

           ...TBC...