LOGINShare
ตอนที่ ๑๐ — แขกผู้มาเยือน
publish date:
2026-09-04 13:04:41
Latest chapter
เทียนเผิง : แสวงวิถี ตอนที่ ๕๑ — จอมพลเทียนเผิงอีกคน
เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคสาม — จอมพลคืนฟ้า ตอนที่ ๕๑ — จอมพลเทียนเผิงอีกคน ระฆังเตือนภัยดังเป็นครั้งที่เจ็ดเมื่อเทียนเผิงกับเทียนโหย่วพาหลี่จิ้งออกจากสนามรบ ไม่มีเวลาตรวจว่าเขาเป็นตัวจริงหรือสิ่งใดปลอมตัวมา เทียนเผิงใช้ผนึกชั่วคราวปิดเส้นปราณสำคัญเพื่อห้ามเลือด แต่ไม่ใช้พลังลึกกว่านั้น เพราะหลังจากสิ่งที่พบใต้สนามรบ การยัดปราณของตนเข้าไปในร่างที่ยังไม่รู้ว่าเป็นอะไรอาจไม่ต่างจากเปิดประตูด้วยมือตัวเอง เทียนโหย่วแบกร่างหลี่จิ้งขึ้นหลังแล้วถาม “เอาอย่างไร” เทียนเผิงมองไปทางสวรรค์ซึ่งอยู่ไกลเกินสายตา “กลับ” “แล้วคนในผลึก?” “ยังแตะไม่ได้” “ถ้าคนที่บุกสวรรค์ต้องการให้เราทิ้งที่นี่?” เทียนเผิงเงียบไปชั่วครู่ “ก็แปลว่ามันกลัวสิ่งที่เราเจอแล้ว” จากนั้นเขาหันไปยังความมืดใต้สนามรบ “และถ้ามันต้องการให้เรากลับสวรรค์…” “ก็แปลว่าที่นั่นมีสิ่งที่มันอยากให้เราเห็น” เทียนโหย่วต่อ เทียนเผิงพยักหน้า “ไม่ว่าเลือกทางไหน มันเตรียมไว้แล้ว” เทียนโหย่วถอนใจ “ข้าเกลียดศัตรูฉลาด” “ข้าก็ไม่ชอบเพื่อนโง่” “เจ้าหมายถึงใคร” “ไปเถอะ” เมื่อทั้งสามมาถึงประตูเหนือ ไม่มีการต่อสู้ ไม่มีซากศพ ไม่มีควันไฟ ทหารสวรรค์หลายร้
เทียนเผิง : แสวงวิถี ตอนที่ ๕๐ — ศัตรูที่ห้ามจดจำ
เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคสาม — จอมพลคืนฟ้า ตอนที่ ๕๐ — ศัตรูที่ห้ามจดจำ เสียงระฆังดังอยู่ภายในศีรษะของเทียนเผิง ทั้งที่รอบกายเงียบสนิท รอยแตกบนพื้นค่อย ๆ แผ่กว้าง แสงสีดำลอดขึ้นมาตามร่องหินเหมือนหมึกกำลังซึมผ่านกระดาษ เทียนโหย่วขยับเข้ามาขวางด้านหน้า แต่เทียนเผิงยกแขนกันเขาไว้ “อย่าพูดชื่อมัน” เทียนโหย่วชะงัก “เจ้าเพิ่งพูดไปเอง” “ข้ารู้” “แล้วตอนนี้?” “ลืมมัน” เทียนโหย่วจ้องหน้าเขา “เจ้าสั่งให้ข้าลืมแม่ทัพที่เคยเลี้ยงสุราข้าสามคืนเพราะข้าแต่งงานหรือ?” เทียนเผิงหันมอง “เจ้าก็ยังไม่เคยแต่งงาน” “นั่นไม่ใช่ประเด็น!” เสียงหัวเราะดังขึ้นจากใต้พื้น รอยแตกขยายอีกหนึ่งชุ่น เทียนเผิงหันกลับทันที “เห็นหรือไม่” เทียนโหย่วเงียบ “ยิ่งเรานึกถึงมัน ประตูกว้างขึ้น” คราวนี้เทียนโหย่วไม่เถียง เขาสูดลมหายใจเข้าลึก เก็บดาบเข้าฝัก และพยายามทำสีหน้าเหมือนคนที่ไม่ได้ยืนอยู่เหนือสิ่งซึ่งอาจเป็นประตูให้ผู้รุกรานเข้ามาในสามภพ “ดี เช่นนั้นข้าจะคิดเรื่องอื่น” “คิดอะไร” “หนี้พนันของกุยเสอ” รอยแตกหยุดขยายไปชั่วขณะ เทียนเผิงพยักหน้า “ใช้ได้” “ข้ารู้อยู่แล้วว่าหนี้ของมันมีประโยชน์สักวัน” เทียนเผิงเกือบย
เทียนเผิง : แสวงวิถี ตอนที่ ๔๙ — คนที่ไม่ควรช่วย
เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคสาม — จอมพลคืนฟ้า ตอนที่ ๔๙ — คนที่ไม่ควรช่วย เสียงระฆังดังขึ้นเป็นครั้งที่สอง น้ำในแท่งผลึกทุกแท่งสั่นพร้อมกัน ร่างนับร้อยที่ลอยอยู่ภายในกระตุกเหมือนถูกด้ายเส้นเดียวกันดึง เทียนโหย่วก้าวเข้าไปหมายฟันโซ่สีขาวที่พันรอบแท่งใกล้ที่สุด แต่คมดาบยังไม่ทันแตะ เทียนเผิงก็จับข้อมือเขาไว้ “อย่า” เทียนโหย่วหันขวับ “พวกเขายังมีชีวิต!” “ข้ารู้” “ถ้าช้า—” “คนข้างในบอกให้หนี” เทียนเผิงมองร่างหลังผลึก “คนที่ถูกขังมานานขนาดนี้เห็นคนมาช่วย สิ่งแรกที่พูดไม่ใช่ช่วยข้า แต่เป็นหนี เจ้าไม่คิดหรือว่าเราควรถามก่อนว่าหนีอะไร” เทียนโหย่วชะงัก ดาบในมือค่อย ๆ ลดลง เทียนเผิงเดินเข้าไปใกล้แท่งผลึก ร่างด้านในเป็นชายวัยกลางคนในเกราะแบบเก่าของกองทัพเหนือ ผิวซีดจนเกือบโปร่งใส ตาทั้งสองยังจับจ้องเขา เทียนเผิงยกนิ้วขึ้นชี้ตัวเองแล้วชี้ชายคนนั้น “พูดได้หรือไม่” อีกฝ่ายขยับปากแต่ไม่มีเสียงผ่านน้ำ เขาจึงใช้นิ้วลากลงบนผิวผลึกอย่างยากลำบาก รอยไอน้ำเกิดเป็นอักษรทีละเส้น—ระฆังปลุกตรา อย่าแตะโซ่ เทียนโหย่วมองโซ่ที่ตนเกือบฟัน “ถ้าข้าตัดเมื่อครู่?” ชายในผลึกเขียนต่อ ตายทั้งหมด เทียนโหย่วเก็บดาบเข้าฝ
เทียนเผิง : แสวงวิถี ตอนที่ ๔๘ — สนามรบที่ไม่มีศพ
เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคสาม — จอมพลคืนฟ้า ตอนที่ ๔๘ — สนามรบที่ไม่มีศพ สนามรบอยู่ไกลจากสวรรค์กว่าที่เทียนเผิงจำได้ หรือบางทีความทรงจำของเขาอาจทำให้มันใกล้กว่าความจริง เขากับเทียนโหย่วออกจากประตูเหนือก่อนแสงแรกของแม่น้ำสวรรค์จะเปลี่ยนจากสีดำเป็นเงิน ระหว่างทางไม่มีผู้ใดพูดมากนัก เบื้องล่างคือชั้นเมฆที่ซ้อนกันเหมือนทะเลสีขาว เบื้องบนเป็นหมู่ดาวซึ่งไม่เคยตกดิน และตรงกลางมีเพียงคนสองคนที่เคยผ่านสงครามมาด้วยกันมากพอจะรู้ว่า บางครั้งสิ่งที่น่ากลัวที่สุดในสนามรบไม่ใช่เสียงร้องของคนกำลังตาย แต่คือสถานที่ที่ควรมีเสียงแล้วกลับเงียบ เทียนโหย่วหยุดตรงขอบเขตหนึ่งแล้วชี้ลงไป “ตรงนั้น” เทียนเผิงมองตาม เห็นแผ่นดินสีเทาลอยอยู่กลางความว่างเปล่าเหมือนเศษหินที่ถูกใครหักออกจากโลกแล้วโยนทิ้ง ไม่มีต้นไม้ ไม่มีแม่น้ำ ไม่มีสัตว์ ไม่มีแม้แต่ลม พื้นดินแตกร้าวเป็นร่องยาวและยังมีรอยไหม้ดำหลงเหลืออยู่ตามหน้าผา ทั้งที่ศึกนั้นผ่านมานานจนมนุษย์บนโลกเกิดและตายไปได้หลายชั่วอายุคน เทียนเผิงก้าวลงบนพื้น ร่างของเขาหยุดนิ่งทันทีเมื่อฝ่าเท้าสัมผัสดิน ความรู้สึกหนึ่งแล่นขึ้นมาจากใต้พื้น ไม่ใช่ความทรงจำ แต่เป็นสัญชาตญาณขอ
เทียนเผิง : แสวงวิถี ตอนที่ ๔๗ — ชื่อของคนตาย
เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคสาม — จอมพลคืนฟ้า ตอนที่ ๔๗ — ชื่อของคนตาย แผ่นไม้สีดำยังวางอยู่กลางท้องพระโรง ไม่มีผู้ใดก้มลงเก็บ แม้แต่เทพผู้ดูแลพระราชโองการยังยืนห่างจากมันหลายก้าว ชื่อ “เทียนเผิง” บนแผ่นไม้ไม่ได้เขียนด้วยหมึก หากถูกกัดลึกลงไปในเนื้อสีดำ และในร่องตัวอักษรมีประกายคล้ายผิวน้ำไหวอยู่ช้า ๆ เทียนเผิงเดินเข้าไปโดยไม่สนใจสายตารอบด้าน เทียนโหย่วขยับตามหนึ่งก้าว แต่เสวียนหมิงยกมือห้าม “อย่าแตะ สิ่งนั้นไม่ได้เข้ามาทางประตู” เทียนเผิงมองแผ่นไม้ครู่หนึ่ง “ข้าก็ไม่ได้คิดจะกินมัน” ความเงียบในท้องพระโรงสะดุดไปชั่วขณะ เทียนโหย่วหลุดหัวเราะครึ่งเสียงก่อนรีบไอปิด เสวียนหมิงปรายตามองอย่างไม่พอใจ ส่วนเง็กเซียนเพียงทอดพระเนตรลงมาจากเบื้องบนโดยไม่ตรัสอะไร เทียนเผิงย่อตัว ใช้ปลายนิ้วแตะขอบแผ่นไม้ ความเย็นแล่นขึ้นมาตามแขน ไม่ใช่พิษ ไม่ใช่คำสาป แต่กลิ่นหนึ่งซึ่งติดอยู่กับมันทำให้เขานิ่ง—กลิ่นเหล็กเปียกฝน ภาพบางอย่างวาบเข้ามาในหัว ฟ้ามืด น้ำท่วมถึงข้อเท้า เสียงระฆังดังอยู่ไกล ๆ ใครบางคนกำลังลากร่างเขาผ่านพื้นหิน แล้วเสียงหนึ่งถามว่า “ยังอยากกลับไปหรือไม่?” ภาพดับวูบ เทียนเผิงชักมือกลับ “เ
เทียนเผิง : แสวงวิถี ตอนที่ ๔๖ — ผู้กลับคืนสู่ฟ้า
เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคสาม — จอมพลคืนฟ้า ตอนที่ ๔๖ — ผู้กลับคืนสู่ฟ้า เช้าวันที่เจ็ด เทียนเผิงไม่ได้ออกเดินทางตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง เขานั่งอยู่หน้าร้านยาของหลินเยว่จนแสงแรกพาดผ่านรั้วไม้และแตะปลายยอดต้นดอกเหลืองเบา ๆ กลีบดอกสองสามกลีบร่วงลงบนพื้นโดยไม่มีเสียง เขามองมันอยู่นานก่อนก้มลงเก็บขึ้นมาวางไว้ข้างถ้วยไม้ของตัวเองบนโต๊ะ เมื่อเงยหน้าขึ้น หลินเยว่กำลังยืนมองเขาอยู่จากประตูร้าน นางไม่ได้แต่งตัวสวยกว่าปกติ ไม่ได้เตรียมของฝาก ไม่ได้ทำสิ่งใดให้ดูเหมือนการจากลา มีเพียงผ้าสีซีดผืนหนึ่งพาดอยู่บนไหล่ กับมือที่กำลังถือถ้วยข้าวร้อน “กินก่อน” นางพูด เทียนเผิงมองถ้วยแล้วหัวเราะเบา ๆ “ข้ากำลังจะไปสวรรค์” “ข้ารู้” “แล้วเจ้าก็ยังให้ข้ากินข้าว” “ยิ่งต้องกิน” นางตอบ “สวรรค์ไม่มีข้าวที่ข้าหุงให้ท่าน” เขาเงียบไปชั่วครู่ ก่อนยกถ้วยขึ้นกินแต่โดยดี ไม่มีใครพูดคำว่า “คิดถึง” ไม่มีใครพูดว่า “กลับมาเร็ว ๆ” ไม่มีใครสัญญาว่าทุกอย่างจะเหมือนเดิม เพราะต่างรู้ดีว่าคำสัญญาบางคำ หากพูดออกมาแล้ว วันหนึ่งมันจะกลายเป็นสิ่งที่ใช้ทำร้ายคนฟังเมื่อทำไม่ได้ดังใจ เทียนเผิงจึงกินข้าวจนหมด วางถ้วยลง แล้วหยิบถ้วยของ
You May Also Like
ทะลุมิติมาเป็นอดีตคนรักของพระเอก
ซูเล่อเหยียน4.9K viewsทะลุมิติไปเป็นพ่อเลี้ยงของเจ้าก้อนแป้งทั้งสาม
กัญจารีย์2.4K viewsเยว่หัว แม่ครัวจิ๋วแสบสะท้านภพ
สุขนิรันดร์2.7K viewsชีวิตบัดซบเพราะมาต่างโลก เลยสร้างปาร์ตี้ไปโค่นพระเจ้าซะเลย
หัตถ์อนันต์2.0K viewsเหตุใดตัวร้ายถึงหน้าตาดีกว่าพระเอก
ซูเล่อเหยียน1.5K viewsภรรยาแสนร้ายกับนายขี้โรค
กัญจารีย์3.1K viewsเสิ่นหลี เซียนหรือจะสู้ข้า!
เฟยเทียน / เงาจันทราสีหมึก / กัญญ์ญาภัค1.2K viewsปักษาคืนรัง
เฟยเทียน / เงาจันทราสีหมึก / กัญญ์ญาภัค1.8K views
