Mag-log inเวลาสิบเอ็ดนาฬิกาจุดเก้านาที ณ วัดแห่งหนึ่งในจังหวัดสระบุรี...บทสวดจากท่านเจ้าอาวาสไม่ได้เข้าหูรพีแม้แต่นิด เพราะตอนนี้ในหัวเขาเอาแต่คิดถึงถึงพฤติกรรมของนับเก้าที่ผิดแผกแปลกไปจากเดิม วันนี้เธอไม่เย็นชาใส่เขา แถมยังยิ้มแย้มแจ่มใสจนเขาเริ่มหวั่นใจ... กลัวเหลือเกินว่าสิ่งที่เห็นในตอนนี้จะมีเบื้องลึกเ
“เมื่อกี้นับพูดจริงเหรอ”คำว่า ‘สามี’ ที่ได้ยินจากปากของหญิงสาวยังตราตรึงและติดอยู่ในใจ จนรพีไม่สามารถสลัดรอยยิ้มออกจากใบหน้าได้เลยให้ตายเถอะ!นับเก้าประกาศว่าเขาเป็นสามีต่อหน้าคนอื่น วินาทีแรกที่ได้ยินคำนั้นรพีเกือบจะยกมือขึ้นมาตบบ่องหูของตัวเอง แต่ก็ทำได้เพียงยืนเนื้อเต้นด้วยหัวใจระริกระรี้“เรื่อ
ทางด้านรพีหลังจากส่งเมียกับลูกขึ้นรถกลับสระบุรีไปแล้ว ชายหนุ่มก็กลับขึ้นมาบนห้อง ลงมือเก็บข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวลงกระเป๋าใบย่อม เพียงไม่กี่นาทีก็กลับลงมาด้านล่าง“จะไปไหนลูก”แต่ลงมาได้ไม่กี่ก้าวรพีก็ถูกมารดาทักขึ้นเสียก่อน“ผมจะเข้าไปเคลียร์งานที่ออฟฟิศน่ะครับ”“แล้วขนข้าวของอะไรไปเยอะเยอะ”ถ้าไม
“ได้เวลาต้องไปแล้วเหรอ”รพีหันไปเห็นแม่ของลูกก่อนเธอจะเอยท้วงเขารับเช็ดน้ำตาออกจากแก้มสากที่มันตกลงมาอย่างไม่รู้ตัว แค่รู้ว่าต้องปล่อยเธอกับลูกออกห่างจากอกเขาก็รู้สึกชาหนึบไปถึงขั้วหัวใจเมื่อคืนทั้งคืนรพีแทบไม่ได้นอนด้วยซ้ำ เขาเฝ้ามองดูสองแม่ลูกยันเช้า ตั้งใจจะเก็บช่วงเวลาเหล่านี้เอาไว้ให้นานที่สุ
นับเก้าไม่ได้กลับสระบุรีทันทีหลังออกจากโรงพยาบาล ทุกคนลงคะแนนเสียงตรงกันว่าให้เธอกลับมาอยู่ที่บ้านโชติธนกิจต่ออีกสักพัก จนกว่าจะเลี้ยงเจ้าตัวเล็กคล่องซึ่งเธอเองก็คิดแบบนั้นเพราะที่นี่ล้วนมีแต่พี่เลี้ยงที่มากด้วยประสบการณ์ตรงทุกคน“พริมว่าคุณนับต้องกินน้ำหัวปรีเสริมค่ะ ถ้านมมาน้อยขนาดนี้ไม่ทันหนูหนึ
กำหนดคลอดยังเหลืออยู่อีกตั้งหนึ่งอาทิตย์ แต่ดูเหมือนยายลูกสาวหัวรั้นของนับเก้าอยากจะออกมาดูโลกกว้างก่อนเวลาอันควรเสียแล้วขณะนี้เป็นเวลากี่โมงหญิงสาวไม่อาจล่วงรู้ได้ แต่หากให้เดาจากความรู้สึกและเสียงนกเสียงการอบๆ บ้านคงจะเป็นช่วงเช้ามืด“พี่รพีคะ พี่รพี!” นับเก้ากัดฟันเรียกชื่อคนที่นอนหลับอยู่ข้างๆ
ชายหนุ่มพรมจูบเหนือหน้าท้องนูนหลายๆ ที ก่อนจะเงยขึ้นมาสบสายตาเธอแล้วบอกว่า...“พี่รักนับเก้านะครับ แล้วพ่อก็รักหนูนับหนึ่งด้วย”ไม่น่าเชื่อว่าแค่แววตากับคำพูดของรพี จะทำให้เธอใจเต้นแรงได้ขนาดนี้ บ้าบอที่สุด! หยุดหวั่นไหวกับลูกเล่นแพรวพราวของเขาเดี๋ยวนี้นะนับเก้าหยุดใจง่ายกับคนๆ นี้ได้แล้ว!“นับง่วง
“ขอบคุณลุงสมานมากนะคะ ถ้าไม่ได้ลุงนับมาไม่ทันแน่ๆ เลย”รางบอบบางในชุดเดรสตัวสวยแบรนด์ดังหันไปขอบคุณลุงคนขับรถ ก่อนจะหอบดอกไม้ช่อโตและของขวัญมากมายเดินผ่านฝูงชนกับอากาศร้อนอบอ่าวเพื่อมาแสดงความยินดีกับบัณฑิตที่เรียนจบในวันนี้ “สวัสดีค่ะคุณลุงคุณป้า”นับเก้ายกมือไหว้ผู้ใหญ่แล้วไม่ลืมเลยไปถึงพี่ๆ ที่ส
หลังจากมื้อค่ำผ่านพ้นทุกคนรวมถึงแขกที่มาเยือนบ้านโชติธนกิจตามคำรับเชิญของคุณหญิงสิรินนภาก็เข้ามานั่งรวมกันในห้องรับแขก เพราะมีเรื่องสำคัญจะแจ้งเมื่อคิดได้ว่าถึงเวลาเหมาะสมแล้วที่ทุกคนควรจะได้รู้ โดยเฉพาะรพีและนับเก้าร่างสูงในชุดนักศึกษามหาวิทยาลัยดังขมวดคิ้วยุ่ง ภายในใจร้อนรนเหมือนกำลังถูกไฟกองโตแ
การถูกรักหรือการเป็นที่รักของใครสักคนมันเป็นอย่างไร? เพราะสำหรับ ‘นับเก้า’ความรักที่พยายามไขว้คว้าเอาไว้เท่าไหร่ก็ดูเหมือนจะยิ่งไกลออกไปทุกทีหรือแท้จริงแล้วเธอไม่คู่ควรกับการถูกรัก เหมือนอย่างที่ใครหลายคนบอกเอาไว้…เด็กหญิงนับเก้า พรสรวง วัยเก้าขวบวางสีไม้ในมือลงพลางถอนลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เมื่อได