บทที่ 11 : พี่ใหญ่ข้าจำหน้าน้องสาวไม่ได้แล้ว

บทที่ 11 : พี่ใหญ่ข้าจำหน้าน้องสาวไม่ได้แล้ว

          ถุงเงินถุงนั้นถือว่าหนักใช่เล่น

          “อ้อ นี่ท่านอิจฉาข้าอยู่รึ”

          “ใช่ ๆ ข้ามันอิจฉาเจ้าจริง ๆ นั่นแหละ”

          เว่ยหลิ่งจือรู้สึกได้ว่าความอิจฉาของชายผู้นี้ เต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ

          ท่านอาหญิง ‘เขาผิดหวังในตัวเองมากกว่า เดินทางไปเมืองหลวงต้องใช้เงินหลายสิบตำลึง ระหว่างทางไม่เป็นไรแต่ไปถึงเมืองหลวงแล้ว ค่าใช้จ่ายจะสูงลิบลิ่วตาม’

          “พี่ชายเหอท่านมาเป็นผู้จัดการของข้าดีไหม”

          เมื่อก่อนนางก็มีผู้จัดการส่วนตัว คอยดูแลจัดการเรื่องรับงานให้ ชีวิตค่อนข้างสะดวกสบายเลยทีเดียว

          “ผู้จัดการ ?”

          “ก็เหมือนคนคอยดูแลเรื่องรับงานให้ข้า คอยตรวจสอบว่าลูกค้าคนไหนมาดีมาร้าย บอกไว้ก่อนข้าไม่รับทำงานให้พวกนิสัยไม่ดี แต่ข้าเป็นเด็กส่วนใหญ่ปฏิเสธได้ยาก หากเป็นท่านที่เป็นบัณฑิต ย่อมได้รับความเกรงใจมากกว่าข้า”

          เหอจิ้นหยาง “ก่อนหน้านี้เจ้ารับงานอย่างไร”

          เว่ยหลิ่งจือ “ข้าก็รับสุ่ม ๆ เอา บางทีก็เจอคนชั่วบ้าง”

          แอบใช้อัคคีโลหิตมารจัดการเป็นคน ๆ ไป

          “งานที่เจ้าว่าดูจะไม่เหมาะกับบัณฑิตเช่นข้ากระมัง”

          เว่ยหลิ่งจือ “ท่านลองคิดดูแล้วก็กัน หากท่านรับงานให้ข้า ข้าจะแบ่งเงินให้สองส่วน ได้สิบตำลึงท่านก็ได้สองตำลึง ได้ร้อยตำลึงท่านก็ได้ยี่สิบตำลึง”

          เอ่ยแล้วนางก็เดินเข้าห้องนอนไป ปล่อยให้อีกฝ่ายยืนเหม่อด้วยความคิดขัดแย้งกันไปหมด

          ท่านอาหญิง ‘เจ้ามันเจ้าเล่ห์นัก เขาเป็นบัณฑิตย่อมไม่ถูกสอนให้เชื่อเรื่องลี้ลับ เจ้าเอาเงินไปหลอกล่อเขาเช่นนี้ ใช้ได้ที่ไหนกัน’

          ‘ข้ากำลังยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือเขาอยู่นะ ท่านอาหญิงอย่ามาใส่ร้ายข้า เอ๋ เหนียนเหนียนฟันเจ้างอกแล้ว !’ เว่ยหลิ่งจือรีบง้างปากของมันขึ้นดู พบฟันซี่เล็ก ๆ กำลังผุดขึ้นมา

          ท่านอาหญิงรีบลอยตัวมาดู ‘มิน่าหมู่นี่ข้าเห็นมันชอบแทะโน่นนี่ไปเรื่อย ที่แท้ก็ฟันกำลังงอกนี่เอง’

          เว่ยหลิ่งจือ ‘มันอยู่กับข้ามาสองปีกว่าแล้ว แต่ฟันมันเพิ่งงอก นี่มันออกจะแปลกประหลาดเกินไปแล้ว’

          เหนียนเหนียน ‘ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน’

          เว่ยหลิ่งจือ ‘ข้าว่ามันดูคล้ายเขี้ยวมากกว่า สงสัยมันจะไม่มีฟันน้ำนมเหมือนคน’

          เว่ยหลิ่งจือเฝ้ามองพัฒนาการของมันอยู่ตลอดเวลา ทว่ามันก็ยังเป็นเหนียนเหนียนน้อยวิ่งซุกซนไปเรื่อย ไม่ได้มีพลังวิเศษแต่อย่างใด จนบางครั้งนางก็อดคิดไม่ได้ว่า มันคือลูกสุนัขตัวหนึ่งจริง ๆ

          เมืองหลวงแคว้นหลู่

          จวนกั๋วกง

          เรือนสามได้รับบุตรสาวคนรองกลับเข้าจวนแล้ว แต่เนื่องจากนางถูกส่งตัวไปตั้งแต่อายุยังน้อย แม้ผ่านไปเพียงสองปีกว่า ทว่าใบหน้ากลับไม่เหมือนเดิม คนเรือนสามเองก็ลืมเลือนใบหน้าของเว่ยหลิ่งจือไปแล้วเหมือนกัน

          จ้าวเหลียนอ้างว่าเพราะความเป็นอยู่แร้นแค้น อีกทั้งยังประสบภัยแล้งอุทกภัยในเวลาไล่เลี่ยกัน ทำให้คุณหนูเว่ยของนางผิวพรรณหยาบกร้าน ใบหน้าผอมซูบแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิมอีกต่อไป

          คนตระกูลเว่ยก็ไม่อยากซักไซ้ให้มากความ การส่งเด็กอายุสี่ขวบไปอยู่ที่ทุรกันดาร เดิมทีก็เป็นเรื่องที่ไม่สมควรทำอยู่แล้ว โดยเฉพาะคนเป็นบิดามารดาของนาง ยิ่งไม่อยากเอ่ยถึงเรื่องในอดีต

          เว่ยกั๋วกงไม่อยากเห็นหน้าหลานสาวคนนี้ด้วยซ้ำ เป็นฮูหยินเว่ยกั๋วกงที่ส่งคนไปรับนางกลับมา แต่พอเห็นใบหน้าหวาดกลัวไม่กล้าสบตากับผู้คนของหลานสาว นางก็ยิ่งรู้สึกผิดขึ้นมา

          หลานสาวของนางต้องผ่านอะไรมาบ้าง ถึงไม่หลงเหลือความเป็นคุณหนูจวนกั๋วกงแล้ว ฮูหยินเว่ยกั๋วกงหันไปทางลูกสะใภ้คนที่สามของตน

          “สะใภ้สามให้นางไปอยู่เรือนเหลียนอู้เถอะ ไม่จำเป็นก็อย่าให้ออกมาพบหน้าผู้คน”

          จ้าวเหลียนไม่กล้าโต้แย้ง นางยังไม่เข้าใจสถานการณ์ของจวนกั๋วกง ทว่าบางอย่างบอกว่าบุตรสาวของนาง ยังไม่เป็นที่ต้อนรับของผู้คนที่นี่

          เจียงฮูหยินเม้มปากเข้าหากันเล็กน้อย “เจ้าค่ะท่านแม่”

          “ไปเถอะจือจือ แม่จะพาไปที่เรือนพักของเจ้าเอง” นางเดินจูงมือบุตรสาวออกไป

          เรือนเหลียนอู้อยู่ติดกับเรือนของเรือนสาม ทว่าแยกออกมาราวสิบก้าว

          จ้าวเหลียน “เหตุใดคุณหนูเถึงไม่ได้อยู่เรือนเดียวกับพวกท่าน”

          เจียงฮูหยิน “เป็นคำสั่งท่านแม่พวกเราต้องทำตาม จ้าวเหลียนในเมื่อเจ้าเป็นคนดูแลนางตอนอยู่หมู่บ้านฟางเหนียง เจ้ายังเต็มใจจะอยู่ดูแลนางในจวนกั๋วกงต่อหรือไม่”

          “ยินดีเจ้าค่ะ ๆ”

          “หากอยู่ที่นี่ ต้องขึ้นทะเบียนเป็นบ่าวของที่นี่ ต้องมีสัญญาซื้อขายตัว เจ้ายังยินดีหรือไม่”

          “ขะข้า” จ้าวเหลียนหวังแต่จะให้บุตรสาวได้อยู่ดีกินดี ไม่เคยคิดเรื่องที่ตนเองจะต้องมาเป็นบ่าวผู้อื่น

          “หากไม่ยินดีก็จงไปตามทางของเจ้าเถอะ เห็นแก่ความดีที่เคยดูแลบุตรสาวข้า ข้าจะมอบเงินให้เจ้าไปตั้งตัว”

          “ไม่เอา ! ข้าจะอยู่กับท่านป้า”

          จ้าวผิงรีบกอดมารดาของตนเอาไว้แน่น ความมั่งมีก็อยากได้ แต่นางก็ไม่อยากจากมารดาของตน

          “เจ้าต้องเลือกเอา หากอยากอยู่ในจวนกั๋วกงก็ต้องทำสัญญานายบ่าว ไม่เช่นนั้นก็อยู่ไม่ได้”

          เจียงฮูหยินต้องทำตามกฎของตระกูลเว่ย หากแค่นี้ยังดูแลบ่าวไพร่ในเรือนของตนไม่ได้ สะใภ้คนอื่น ๆ คงได้ดูแคลนนางเป็นแน่

          จ้าวผิงกระตุกแขนเสื้อมารดาแรง ๆ “ท่านแ...”

          จ้าวเหลียนรีบบิดเนื้อที่แขนบุตรสาวเบา ๆ “คุณหนู ! เอ่อ บ่าวยินดีอยู่ที่นี่เจ้าค่ะ”

          เจียงฮูหยิน “เจ้าแน่ใจนะ”

          “ฮูหยินบ่าวแน่ใจเจ้าค่ะ บ่าวดูแลคุณหนูมามีความรักความผูกพันไม่อาจทิ้งไปไหนได้จริง ๆ ได้โปรดฮูหยินรับบ่าวไว้ด้วยเถอะ”

          เพื่ออนาคตและความมั่งคั่งของตนกับบุตรสาว จ้าวเหลียนยอมละทิ้งทุกอย่างได้หมดสิ้น

          “เช่นนั้นก็เอาตามนี้”

          เจียงฮูหยินมอบหมายหน้าที่ให้สาวใช้คนสนิทไปจัดการ ก่อนกลับไปยังเรือนของตนเอง

          ด้านหลังประตูเรือนเหลียนอู้ เว่ยหยวนบุตรชายคนโตของเรือนสาม กำลังแอบมองน้องสาวคนรองอยู่ ด้านข้างของเขายังมีน้องสาวอีกคนชื่อว่าเว่ยซวงอี๋ เว่ยซวงอี๋ยามนี้อายุได้เจ็ดปีแล้ว

          “พี่ใหญ่ข้าจำหน้าน้องสาวไม่ได้แล้ว”

          ตอนนั้นนางเพิ่งจะห้าปี ความทรงจำวัยเด็กไม่ชัดเจนเท่าใดนัก

          “เจ้ายังเด็กจำไม่ได้ก็ไม่แปลก”

          เว่ยหยวนยามเว่ยหลิ่งจือถูกส่งออกไปนั้น เขามีอายุแปดปีแล้ว ในใจลึก ๆ กลับรู้สึกว่าน้องสาวผู้นี้ไม่เหมือนคนเดิม ทว่าไม่กล้าเอ่ยออกมาตรง ๆ

          “ทุกคนบอกว่าน้องสาวมีชีวิตที่ยากลำบาก ใบหน้าเลยไม่ค่อยเหมือนเดิม”

          เว่ยหยวน “ก็หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น”

          เขาส่ายหน้าเบา ๆ ขนาดบิดามารดายังยอมรับ ตนคงคิดมากไปเองจริง ๆ

          อำเภอช่าน

          ในที่สุดเหอจิ้นหยางก็ตัดสินใจทำงานให้เว่ยหลิ่งจือ โดยมีข้อแม้ว่าห้ามเปิดเผยตัวตนเขาให้คนอื่นรู้ เว่ยหลิ่งจือแนะนำให้เขาสวมหน้ากากยามออกไปรับงาน

          “ท่านต้องสร้างตัวตนขึ้นมาใหม่ อาชีพอย่างข้าต้องมีความลึกลับน่าค้นหา จะเปิดเผยเหมือนที่ผ่านมาไม่ได้”

          “เช่นนั้นต่อไปข้าจะเป็นผู้ดูแลเหอ มีหน้าที่รับงานให้ผู้สื่อสารแห่งโลกวิญญาณ เจ้าว่าดีหรือไม่”

          เว่ยหลิ่งจือพยักหน้าเห็นด้วย “ย่อมดี แต่ท่านว่าพวกเราควรย้ายถิ่นฐานดีหรือไม่”

          “ย้ายถิ่นฐาน ทำไมกัน ?”

          “ท่านต้องเดินทางไปสอบที่เมืองหลวงในอีกสองสามปีข้างหน้าใช่ไหม”

          เหอจิ้นหยางพยักหน้าเร็ว ๆ “ใช่ ๆ”

          “พวกเราก็เดินทางไปยังเมือง ที่เป็นเส้นทางผ่านไปเมืองหลวง อาชีพอย่างข้าอยู่ที่เดิมนาน ๆ ไม่ได้ ท่านคิดว่าจะมีคนมาจ้างข้าไปคุยกับคนตายทุกวันหรือไร นี่ท่านดูสิ เดือนนี้ข้ามีงานแค่สองงานเท่านั้นเอง”

          “เจ้าเอ่ยมามันก็จริง”

          “อีกอย่างคนที่นี่ล้วนรู้จักบัณฑิตเหอ ปลอมตัวอย่างไรก็ไม่แคล้วถูกคนจับได้”

          “จริงของเจ้า” หนนี้เหอจิ้นหยางเห็นด้วยจริง ๆ

          ท่านอาหญิงนั่งอยู่บนเตียง ก่อนหันไปเอ่ยกับเหนียนเหนียน ‘เจ้าดูนาง นางหลอกล่อผู้อื่นเก่งกาจขึ้นเรื่อย ๆ’

          เหนียนเหนียนไม่ตอบ มันเลียอุ้งเท้าตัวเองเล่นอยู่

          เหอจิ้นหยางมองดูสภาพเรือนหลังเก่า หากไม่ซ่อมแซมคงอยู่ไม่พ้นหน้าหนาวนี้แน่ ยามนี้เขาไม่มีทางเลือกมากนัก

          “จือจือข้าถามเจ้าตรง ๆ ยามนี้เจ้ามีเงินในมือเท่าใดกันแน่”

          “ทำไมท่านจะปล้นข้ารึ”