บทที่ 12 : ข้าสื่อสารกับต้นไม้ใบหญ้าได้

บทที่ 12 : ข้าสื่อสารกับต้นไม้ใบหญ้าได้

          “ใช่ที่ไหนกันข้าอยากประเมินว่า หากพวกเราพบเจอปัญหาในภายภาคหน้า ยังพอเหลือทางรอดอื่นบ้างไหม ว่าอย่างไรในมือเจ้ามีเงินกี่ตำลึงกันแน่”

          เว่ยหลิ่งจือยกมือขึ้นห้านิ้ว “ห้าร้อยตำลึง”

          “ห้าร้อยตำลึง !”

          เหนียนเหนียน ‘คนโกหก !’

          ท่านอาหญิง ‘ข้าแอบนับดูมีถึงสองพันตำลึงแล้ว’

          เหนียนเหนียน ‘ใช่ ๆ คราวก่อนมีคนมอบค่าจ้างให้นางครั้งเดียวตั้งหนึ่งพันตำลึง’

          สำหรับเหอจิ้นหยาง นั่นคือจำนวนเงินมหาศาล คุ้มค่าพอที่จะให้เขายอมเสี่ยงทำงานกับนางได้

          “ห้าร้อยตำลึงหากข้าทำงานกับเจ้า ข้าก็คงมีเงินเก็บถึงหนึ่งร้อยตำลึงแล้ว” คิดแล้วทรุดตัวลงบนพื้นเบา ๆ ก่อนหน้าเขาพลาดโอกาสดี ๆ ไปอย่างน่าเสียดาย

          “ที่นี่อำเภอเล็ก ๆ หารายได้เท่านี้ก็ดีถมไป หากเจอเมืองใหญ่หรือมณฑลใหญ่ ๆ ท่านคิดว่าข้าจะหารายได้มากน้อยเพียงใด” เว่ยหลิ่งจือเอ่ยอย่างมั่นอกมั่นใจ ยิ่งทำให้อีกคนรู้สึกปวดใจเหลือเกิน

          “เอาล่ะ ๆ สรุปท่านจะตามข้าย้ายเมืองหรือไม่”

          “ตาม ! เจ้าไปไหนข้าไปด้วย !”

          “ดี ข้าจะอยู่ที่นี่อีกสามวัน ท่านไปเตรียมพวกเอกสารให้พร้อม รวมถึงซื้อรถม้าด้วย”

          “ซื้อรถม้า ?”

          “ท่านคงไม่คิดจะเช่าเขาหรอกนะ ไม่มีใครเดินทางเป็นเดือน ๆ ไปกับพวกเราหรอก หรือมีก็คงคิดค่าเช่าแสนแพง ข้าตัดสินใจซื้อรถม้าดีกว่า”

          “จือจือรถม้าคันหนึ่งก็สามสิบสี่สิบตำลึงไปแล้ว เจ้าแน่ใจนะ”

          “ข้าตัดสินใจแล้ว เอ้านี่ เอาเงินนี่ไปจัดการให้เรียบร้อย ข้าตัวเท่านี้คงไม่มีใครอยากขายให้ข้าหรอก ท่านก็เรียนรู้การบังคับรถม้ามาให้เรียบร้อยด้วย” นางควักเงินให้เขาอย่างไม่ลังเล

          “เหตุใดเจ้าคิดเร็วทำเร็วเช่นนี้” เหอจิ้นหยางมองก้อนเงินห้าสิบตำลึงในมืออย่างสงสัย

          “ชักช้าเสียเวลาข้าหาเงินน่ะสิ ท่านรีบไปจัดการเถอะ”      นางปัดมือไล่เขาออกจากห้องนอน ไม่อยากตอบคำถามเขามากไปกว่านี้

          ‘ท่านอาหญิงของเจ้ายิ้มจนปากจะฉีกแล้ว น่ากลัวจริง ๆ’ เหนียนเหนียนกระโดดขึ้นมาให้ผู้เป็นนายอุ้ม

          ‘ท่านอาหญิงคนกับผีอยู่ด้วยกันไม่ได้ ท่านเลิกหวังได้แล้ว’

          ‘ข้าไปหวังตอนไหน ข้าแค่ แค่ ไม่คุยกับพวกเจ้าแล้ว !’

          ‘ท่านอาหญิงของเจ้า สักวันนางก็ต้องไปผุดไปเกิด’

          เว่ยหลิ่งจือดวงตาฉายแววแน่นิ่งไปครู่หนึ่ง

          ‘ข้ารู้ เพียงแต่ปมในใจของนางยังไม่ได้รับการปลดปล่อย ข้าคิดว่านางคงมีห่วงอยู่ที่จวนกั๋วกง วิญญาณจึงยังยึดติดอยู่เช่นนี้’

          เหนียนเหนียนซุกหน้ากับอกของเจ้านาย ‘เพราะงั้นเจ้าถึงอยากกลับไปเมืองหลวงใช่หรือไม่’

          ‘เจ้านี่แสนรู้จริง ๆ’

          การเดินทางครั้งใหม่ของเว่ยหลิ่งจือกับเหอจิ้นหยางได้เริ่มต้นขึ้น พวกเขาตั้งใจมุ่งหน้าไปตามถนนสายหลัก จุดหมายปลายทางคือมณฑลหยางหรง เพราะเหอจิ้นหยางต้องไปเข้าสอบระดับมณฑลก่อน หากผ่านแล้วถึงจะสามารถเข้าไปสอบในเมืองหลวงได้

          ตอนแรกเขาตั้งใจสอบที่มณฑลหยางหรง แล้วกลับมาอยู่ที่อำเภอช่าน แต่พอได้ยินว่าเว่ยหลิ่งจือต้องการไปทำงานในเมืองใหญ่ ๆ จึงตรงกับความต้องการลึก ๆ ในใจ หากสอบผ่านระดับมณฑลแล้ว เขาก็อยากเข้าเรียนในสำนักศึกษาที่นั่น เพื่อเตรียมตัวสอบที่เมืองหลวงต่อ เพียงแต่ติดขัดเรื่องค่าใช้จ่าย

          “พี่ชายเหอท่านวางใจเถอะ พอไปถึงมณฑลหยางหรง ท่านต้องได้เข้าเรียนในสำนักศึกษาอย่างแน่นอน เรื่องเงินทองไม่ต้องเป็นห่วง หากท่านไม่พอใช้จริง ๆ ข้าสามารถให้หยิบยืมได้ อีกอย่างท่านทำงานกับข้าแล้ว ส่วนแบ่งย่อมสมน้ำสมเนื้ออย่างแน่นอน”

          “ขอพูดตรง ๆ นะ ข้าไม่มั่นใจด้วยซ้ำว่าจะสอบผ่านไหม”

          ในใจย่อมหวาดหวั่นเป็นธรรมดา เพราะนี่คือการเดินทางไกลครั้งแรกของเขา

          “ต้องสอบผ่านอยู่แล้ว ข้าเห็นท่านอ่านตำราดึกดื่นทุกคืน ฟ้าไม่ทอดทิ้งคนขยันหรอก”

          “ขอบใจเจ้ามาก มาข้าอุ้มเจ้าขึ้นรถม้าเอง”

          เหอจิ้นหยางยกตัวนางขึ้นไปบนรถม้า ตามด้วยเหนียนเหนียน “เหตุใดเจ้าตัวไม่โตขึ้นเลยเล่า”

          เหนียนเหนียน ‘ข้าโตแล้ว เป็นเจ้าไร้วาสนาจะมองเห็นต่างหาก’

          ความจริงมันก็เหมือนเดิมนั่นแหละ ไม่ว่าจะเป็นร่างจริงหรือร่างลวงตา ตัวมันเองก็สงสัยอยู่เหมือนกัน

          เหอจิ้นหยางพยายามจดจำแผนที่การเดินทาง ที่เขาไปสอบถามเส้นทางมาจากผู้อื่น แต่นี่คือการเดินทางครั้งแรกในชีวิต เขาจึงประหม่าเป็นอย่างมาก ยิ่งเดินทางกับเด็กอายุหกปี  ยิ่งรู้สึกว่าต้องแบกรับภาระเพิ่มอีกหนึ่งชีวิต การเดินทางในวันแรกเขาดูเคร่งเครียดเป็นอย่างมาก

          ท่านอาหญิงสังเกตเห็น จึงรีบบอกเรื่องนี้ให้หลานสาวได้รู้ เว่ยหลิ่งจือพยักหน้ารับรู้ นางออกมานั่งอยู่ด้านหลังของคนบังคับรถม้า

          “พี่ชายเหอข้ามีความสามารถพิเศษอีกอย่างรู้ไหม”

          “ความสามารถพิเศษ อะไรรึ ?”

          เขาหันมาทางนางพร้อมยกมุมปากขึ้นเบา ๆ ก่อนหันกลับไปมองถนนตรงหน้าต่อ

          “ข้าสื่อสารกับต้นไม้ใบหญ้าได้”

          เหอจิ้นหยาง “?!”

          เว่ยหลิ่งจือได้ยินเสียงทอดถอนหายใจยาว ๆ จากเขา

          “ท่านไม่เชื่อข้ารึ ตอนนี้ต้นไม้ด้านข้าง มันบอกว่าท่านกำลังจะเลี้ยวไปผิดทาง”

          นางสื่อสารกับต้นไม้ระหว่างทางจริง ให้พวกมันช่วยบอกต่อ ๆ กันไป หากรถม้าของนางออกนอกเส้นทางให้รีบเตือน ยามนี้กิ่งไม้กิ่งหนึ่งกำลังโบกไหว ๆ อยู่ตรงหน้า อีกกิ่งหนึ่งก็ชี้ไปอีกทาง

          “ผิดทางรึ ?” เหอจิ้นหยางรีบหยุดรถม้า แล้วคลี่แผนที่ดูอีกรอบ พบว่าเขากำลังเลี้ยวผิดทางจริง ๆ

          เว่ยหลิ่งจือ “ข้าพูดไม่ผิดใช่ไหม”

          “จือจือเจ้าพูดจาเหลวไหล ใครที่ไหนจะสื่อสารกับต้นไม้ได้” เขาไม่ยอมรับเรื่องนี้

          “ข้านี่ไง” นางชี้นิ้วใส่หน้าตัวเอง “ท่านไม่ต้องห่วงไปหรอก หากผิดเส้นทางจริง ๆ ข้าจะเตือนท่านเอง ยามนี้ข้าง่วงแล้วขอเข้าไปนอนก่อน” นางอ้าปากหาวแล้วเข้าไปปูผ้าห่มนอนด้านในรถม้า

          ท่านอาหญิง ‘เจ้านอนเถอะข้าจะดูทางให้เอง หากผิดทางอีกข้าจะปลุกเจ้า’

          เหนียนเหนียน ข้าไม่รู้เรื่อง ข้าจะนอนเหมือนกัน

          เหอจิ้นหยางแอบบ่นอยู่คนเดียว “เด็กอย่างเจ้าเชื่อถือได้ไหมนี่ แม้แต่เหนียนเหนียนก็ยังทิ้งข้าให้อยู่คนเดียว”

          ท่านอาหญิง ‘มีข้าอยู่ด้วยไง เจ้าอยู่คนเดียวที่ไหนกัน’

          เหอจิ้นหยางสะบัดหน้าแรง ๆ เขาเชื่อเรื่องคนสื่อสารกับต้นไม้ไม่ได้หรอก แค่สื่อสารกับคนตายได้ก็ว่าประหลาดแล้ว หากยังสื่อสารกับต้นไม้ได้อีก คงยากจะเชื่อได้จริง ๆ

          นางยังเด็กคงเอ่ยไปเรื่อย

          การเดินทางวันแรกไปหยุดอยู่ที่อำเภอแห่งหนึ่ง เว่ยหลิ่งจืออาสาว่าตนมีเงิน จึงขอรับผิดชอบค่าใช้จ่ายระหว่างการเดินทาง ส่วนเหอจิ้นหยางได้ออกแรงในการขับรถม้าไปแล้ว

          ครั้นได้ยินเช่นนี้บัณฑิตหนุ่มก็พอเข้าใจได้ ไม่ได้รู้สึกว่าตนเองเอาเปรียบอีกฝ่ายแต่อย่างใด

          “โรงเตี๊ยมแห่งนี้ไม่ถูกไม่แพงอย่างที่เจ้าต้องการ ความจริงนอนห้องเดียวกันก็พอ ข้านอนพื้นก็ได้” เหอจิ้นหยางอยากช่วยนางประหยัดเงิน

          “ไม่ได้ท่านทำงานหนักมาทั้งวัน ต้องได้นอนบนเตียงดี ๆ สองห้องน่ะดีแล้ว ขึ้นห้องไปพักผ่อนกันเถอะ พรุ่งนี้ยังต้องเดินทางอีกทั้งวัน”

          “ได้ ๆ”

          ทั้งคู่แยกย้ายกันเข้าห้องพักของตนเอง ต่างอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เตรียมตัวกินมื้อค่ำของวัน

          เว่ยหลิ่งจือสั่งให้เสี่ยวเอ้อร์ นำอาหารมาให้ที่ห้องพักของแต่ละคน มาถึงที่นี่ก็มืดค่ำแล้ว นางไม่อยากออกไปหาอาหารข้างนอกกิน อีกอย่างไม่อยากรบกวนเวลานอนของเหอจิ้นหยางด้วย

          ภายในห้องนอนของเว่ยหลิ่งจือ เหนียนเหนียนได้น่องไก่ชิ้นใหญ่ แต่ไม่พบท่านอาหญิงของนาง

          ‘เหนียนเหนียนท่านอาหญิงไปไหนแล้ว’

          ‘นางจะทำอันใดได้ ก็ออกไปหาสหายผีพูดคุยนั่นแหละ’

          นางทำหน้าเข้าใจ สังคมผีก็ต้องเข้าสินะ ‘อ้อ เจ้ากินอิ่มไหม ถ้าไม่อิ่มข้าจะสั่งเพิ่มให้’

          ‘อิ่มแล้วข้ากินไม่เยอะหรอก ฟันข้างอกเร็วมาก ตอนนี้ข้าเคี้ยวเนื้อได้สบายเลย ไม่ต้องคอยฉีกเป็นชิ้นเล็ก ๆ แล้ว’

          ‘ดีแล้ว ๆ เหนียนเหนียนของข้าโตแล้ว’ นางลูบศีรษะของมันอย่างเอ็นดู