บทที่ 15 : คนกับสัตว์ก็เหมือน ๆ กันนั่นแหละ

บทที่ 15 : คนกับสัตว์ก็เหมือน ๆ กันนั่นแหละ

          “ก็ใช่ไง พวกท่านถูกคนร้ายตามฆ่า ปกติทั่วไปก็ต้องแจ้งทางการไม่ใช่รึ”

          เสิ่นซืออี้ขมวดคิ้วหลังได้ยิน เขามองดูรถม้าคันเก่า ๆ กับบัณฑิตยากจน พร้อมน้องสาวกับสุนัขอีกตัว ก้มลงมองเสื้อผ้าที่ตนเองกับน้องชายสวมใส่ นี่ไม่ใช่การปลอมตัวที่แนบเนียนที่สุดหรอกรึ อำเภอเล็ก ๆ ข้างหน้า คงไม่สามารถหาคนรู้จักของเขาได้ แต่หากเป็นมณฑลใหญ่ ๆ ก็ไม่แน่

          ท่านป้าของเจ้าแต่งงานกับขุนนางใหญ่ที่มณฑลหยางหรง

          จู่ ๆ คำพูดของมารดาก็ผุดขึ้นในความทรงจำ

          “ข้ามีญาติอยู่ที่นั่น ที่มณฑลหยางหรง”

          “มีญาติอยู่ที่มณฑลหยางรง ท่านแน่ใจนะ” เหอจิ้นหยางใช่จะเชื่อใจใครง่าย ๆ อยู่ ๆ ก็มีญาติขึ้นมา นี่มันบังเอิญเกินไปกระมัง

          “ข้าแน่ใจ ท่านแม่ของข้าเคยบอกไว้แบบนั้น ขอแค่ไปถึงที่นั่น ข้าสามารถไปขอความช่วยเหลือจากนางได้ รวมถึงค่าใช้จ่ายระหว่างทางด้วย ข้าจะคืนให้พวกเจ้าอย่างแน่นอน”

          เหอจิ้นหยางหรี่ตาลงเล็กน้อย “เช่นนั้น ข้าขอถามจือจือดูก่อน”

          เว่ยหลิ่งจือกำลังสั่งให้ทางร้าน ทำแป้งย่างเอาไว้กินระหว่างทาง ครั้นได้รู้จุดประสงค์ของสองพี่น้อง ก็พยักหน้าให้พวกเขาเดินทางไปด้วยกันได้

          “เจ้าไม่คิดก่อนรึ เกิดคนร้ายตามมาเจอพวกเขาเข้า เกรงว่าชีวิตน้อย ๆ ของเจ้ากับข้าจะรักษาเอาไว้ไม่ได้”

          “พี่ชายเหอข้ายังย้ำคำเดิม ท่านจงเชื่อข้า ข้ารับมือได้” ใครคิดร้ายต่อข้า ข้าจะดีดไฟใส่มัน !

          “ได้ ๆ อย่างไรก็รถม้าเจ้านี่ เจ้ามีสิทธิ์ตัดสินใจอยู่แล้ว ข้ามันก็แค่คนขับรถม้า”

          “นี่น้อยใจรึ บัณฑิตเช่นท่านนี่ ช่างอ่อนไหวยิ่งนัก” นางกอดอกส่ายหน้าคล้ายระอาใจเหลือทน

          “เจ้าไม่ต้องมาประชดข้า !”

          “คุณหนูแป้งย่างได้แล้วขอรับ” เสี่ยวเอ้อร์รีบนำห่อแป้งย่างมายื่นให้เว่ยหลิ่งจือ

          หลังนางรับห่อแป้งย่างมาถือไว้ พบว่ามีคนสองกลุ่มเดินทางมาถึงแผงร้านค้าแห่งนี้ สองพี่น้องหายตัวเข้าไปในรถม้าตั้งแต่ตอนแรกแล้ว เหอจิ้นหยางสะกิดเว่ยหลิ่งจือให้ขึ้นรถม้า เตรียมตัวออกเดินทางต่อ

          เด็กสองคนกับสุนัขหนึ่งตัวนั่งอยู่ข้างในรถม้า เหอจิ้นหยางกับเสิ่นซืออี้นั่งอยู่ด้านนอก คอยเฝ้าระวังภัยให้คนในรถม้า

          การเดินทางผ่านไปครึ่งวัน เสิ่นซืออี้ก็เอ่ยถามขึ้น

          “ต้องใช้เวลาอีกนานไหมกว่าจะถึงมณฑลหยางหรง”

          “ตามที่ข้าถามมาน่าจะอีกราว ๆ สองวัน แต่ข้าไม่เคยไปที่นั่นมาก่อน ไม่รู้เหมือนกันว่าจะไปถูกทางไหม” เหอจิ้นหยางสารภาพตามตรง

          “หากไปไม่ถูกก็ถามทางกับชาวบ้านเอาก็ได้”

          “จริงของท่าน”

          ครึ่งชั่วยามให้หลัง พวกเขาต้องพบกับทางสามแยก เสิ่นซืออี้ขอดูแผนที่จากคนขับ ทว่าแผนที่กลับเขียนได้ไม่ชัดเจน จุดนี้กลับไม่ระบุสามแยกเอาไว้

          เสิ่นซืออี้มองไปรอบ ๆ พร้อมกับกระโดดขึ้นไปบนต้นไม้สูง ก่อนกลับลงมาด้วยสีหน้าผิดหวัง

          “ไม่มีชาวบ้านผ่านทางมาเลย เอาอย่างไรดี”

          กิ่งไม้ยังไม่นำทาง เพราะรถม้ายังไม่ได้เลี้ยวไปทางไหน ท่านอาหญิงยังไม่ปลุกหลานสาว นางอยากรู้ว่าเหอจิ้นหยางจะแก้ปัญหานี้อย่างไร

          “เหอจิ้นหยางเจ้าจะไปทางไหนกันแน่” เสิ่นซืออี้เห็นเขานั่งนิ่งจึงต้องเอ่ยเตือน

          “ขะข้า ข้าจะถามจือจือก่อน”

          “ถามนาง !”

          “จือจือตื่นเร็วเข้า พวกเราเจอปัญหาใหญ่แล้ว” เสียงเขาดังพอจะปลุกให้เด็กสองคนในรถม้าตื่นขึ้นมา

          เว่ยหลิ่งจือชะโงกหน้าออกมาพบว่า คนหนึ่งมองสามแยกตรงหน้าอย่างจนใจ อีกคนก็ถือแผนที่เก้ ๆ กัง ๆ นางมองเห็นกิ่งไม้โบกไหว ๆ บอกทางอยู่ตรงหน้า

          “ตรงไปเลยห้ามเลี้ยว”

          “เจ้าแน่ใจนะ” เสิ่นซืออี้หันมาถามย้ำกับนาง

          “แน่ใจสิ” เอ่ยแล้วนางก็มุดหน้ากลับเข้าไปในรถม้าดังเดิม

          เสิ่นซืออี้หันไปทางคนขับรถม้า “เจ้าคงไม่เชื่อนางใช่ไหม”

          “ไม่เชื่อไม่ได้ นี่รถม้าของนาง ข้าเป็นแค่คนขับ”

          รถม้าวิ่งตรงไปตามที่เว่ยหลิ่งจือบอกจริง ๆ เสิ่นซืออี้ค่อนข้างสับสนและไม่เข้าใจ แต่เอาเถอะ หากพบเจอชาวบ้านก็ถามทางอีกครั้งก็แล้วกัน

          เมื่อมีชาวบ้านแบกฟืนอยู่ข้างทาง เขาจึงอาสาลงไปถาม ได้ความว่ารถม้าวิ่งมานั้น เป็นเส้นทางที่ถูกต้องแล้ว

          เสิ่นซืออี้ “นางเดาได้แม่นยำนัก”

          เหอจิ้นหยางเองก็ไม่เข้าใจ ทำไมเขาถึงเชื่อในคำพูดของเด็กน้อยคนหนึ่ง แต่ว่าระยะเวลาที่อยู่ด้วยกันมานั้น ต้องยอมรับว่าความสามารถของนาง มันไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ

          เมื่อมาถึงตัวอำเภอพวกเขาเลือกที่จะพักในโรงเตี๊ยม เหอจิ้นหยางเลือกเหมือนเดิม ไม่ถูกไม่แพงแต่เว่ยหลิ่งจือเพิ่มไปอีกข้อ ผู้คนไม่พลุกพล่านมากนัก และให้พักทั้งหมดสามห้อง

          หลังแยกย้ายกันเข้าห้องพักแล้ว ท่านอาหญิงมองคนที่กำลังนั่งไหล่ห่ออยู่บนเตียง

          ‘เป็นอะไรไป นั่งถอนหายใจเป็นคนแก่ไปได้’

          ‘ข้าไม่ชอบการนั่งรถม้าเลย ปวดเนื้อปวดตัวไปหมดแล้วนี่’ นางทุบไหล่ตัวเองเบา ๆ

          ‘เจ้านี่นะ อ้อ จือจือก่อนหน้าข้าออกไปเที่ยวข้างนอก รู้ไหมว่าเจอเรื่องแปลกประหลาดเข้าให้’

          ‘เรื่องแปลกประหลาด ?’

          ‘ใช่แล้ว ได้ยินว่าคุณชายจ้าวคนดังประจำอำเภอ ป่วยเป็นโรคแปลกประหลาด บิดาของเขาติดประกาศเอาไว้ หากมีคนรักษาโรคนี้หายได้ จะมอบรางวัลให้เป็นเงินสามพันตำลึง’

          ‘สามพันตำลึง !’ ดวงตาของนางวาวโตขึ้นอย่างสนใจ

          ‘พวกผีที่นี่เล่าว่า มีทั้งหมอจริงหมอปลอม พระจริงพระปลอมเข้าไปรักษา รวมไปถึงพวกนักพรตสายขาวสายดำก็มา แต่พวกเขาไม่มีใครรักษาคุณชายจ้าวผู้นี้ได้เลย’

          ‘คุณชายจ้าวผู้นี้ป่วยมานานแค่ไหน แล้วป่วยเป็นโรคอะไร’

          ‘เห็นว่าป่วยมาได้สองปีแล้ว แต่เป็นโรคอะไรนั้นไม่มีใครบอกแน่ชัดได้’

          ‘สองปีแล้วแต่เงินสามพันตำลึงยังไม่มีคนเอาไปได้ ท่านอาหญิงหรือว่าข้าจะลองดู’

          ฟังจากที่ท่านอาหญิงเล่ามา มีหมอมีพระมีนักพรต การป่วยนี้หรือว่าจะเกี่ยวกับพวกผี ๆ ทั้งหลาย

          ‘เจ้ารักษาคนป่วยได้รึ’

          ‘เหนียนเหนียนเคยบอกว่า แค่ได้อยู่ใกล้ข้าพวกสัตว์มันก็บรรเทาอาการเจ็บป่วยได้’

          ‘แต่คุณชายจ้าวเป็นคน’

          ‘คนกับสัตว์ก็เหมือน ๆ กันนั่นแหละ’

          เหนียนเหนียนทนฟังต่อไปไม่ได้ มันยืดคอขึ้นมา

          ‘ข้าขอเถียงคนกับสัตว์ไม่เหมือนกันสักหน่อย อีกอย่างสองพี่น้องแซ่เสิ่นกำลังถูกคนตามฆ่า หากเจ้าไปหาเงินยามนี้ จะไม่เป็นการถ่วงเวลา ให้คนร้ายตามมาทันเอารึ’

          เว่ยหลิ่งจือ ‘คนร้ายถูกพวกต้นไม้รั้งเอาไว้แล้ว คงตามมาไม่ทันหรอก อีกอย่างพวกนั้นจะรู้ได้อย่างไรว่าพวกเราไปไหน เส้นทางมีตั้งสามทาง’

          ท่านอาหญิงเอ่ยบ้าง ‘จือจือข้าไม่ได้ว่าเจ้านะ แต่คนร้ายไม่ได้โง่ พวกมันตามรอยล้อรถม้าได้’

          ‘เอาเถอะ ๆ สองคนนั้นหากอยู่แต่ในห้องก็ไม่มีปัญหา ข้าออกไปทำงานไม่เสียเวลามากนักหรอก อีกอย่างไปดูหน้างานก่อน หากข้าทำไม่ได้จริง ๆ ก็แค่เดินทางกลับ’

          ท่านอาหญิงมองนางด้วยสายตาอ่อนโยน

          ‘เช่นนั้นตามใจเจ้าก็แล้วกัน’

          เหอจิ้นหยางได้ยินว่า นางจะไปทำงานตามใบประกาศที่ติดไว้ เขาก็สูดลมเข้าปอดลึก ๆ พร้อมกับพยายามหาเหตุผลมาห้าม ทว่าเว่ยหลิ่งจือกลับเสนอสิ่งที่น่าสนใจให้เขา

          “หากข้าทำงานนี้สำเร็จ ข้าจะให้ส่วนแบ่งท่านสามส่วน”

          “เจ้าว่าอย่างไรนะ สามส่วนอย่างนั้นรึ”

          วาจาแข็งกร้าวตอนแรกเริ่มอ่อนลง คิดเลขในใจอย่างรวดเร็ว สามส่วนของสามพันตำลึง เก้าร้อยตำลึงเลยเชียวนะ !

          “พี่ชายเหอท่านว่าคุ้มค่าต่อการเสี่ยงไหม ท่านกับข้ามีสิ่งใดให้เสียเปรียบกัน”

          “ไม่มี ๆ แต่สองคนนั้น”

          “ช่างพวกเขาสิ พวกเขาก็แค่คนขอติดรถม้าเรามา พวกเราบอกให้รอก็ต้องรอ”

          “จริงของเจ้า เจ้าเป็นเจ้าของรถม้า หากเจ้าของอยากอยู่ต่ออีกสักวันสองวันจะเป็นไรไป แต่ปล่อยพวกเขาไว้ในโรงเตี๊ยมไม่ได้ เกรงว่าหากมีคนร้ายตามมาจริงจะเกิดอันตราย”