บทที่ 14 : เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าคนพวกนั้นเป็นคนร้าย

บทที่ 14 : เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าคนพวกนั้นเป็นคนร้าย

          “จือจือ” เสียงเรียกของเหอจิ้นหยางฟังดูสิ้นหวัง

          “ข้ายังอยู่ดี พี่ชายเหอไม่ต้องเป็นห่วงข้า” นางตะโกนให้เขารู้ว่ายังปลอดภัย

          “เจ้านี่ใจกล้านักนะ” เด็กหนุ่มผู้นี้อายุราว ๆ สิบห้าสิบหกปีเท่านั้น

          ‘เห็นเขาตัวเท่านี้ สู้กับคนร้ายได้สูสีเลยล่ะ สองคนนี้เป็นพี่น้องกัน’ ท่านอาหญิงห้อยหัวลงมาบอก ก่อนหน้านางไปแอบฟังพวกเขาคุยกันมา

          เว่ยหลิ่งจือเห็นคนเป็นพี่ชายกำดาบในมือเอาไว้แน่น ราวกับกลัวว่าจะมีคนมาทำร้ายได้ตลอดเวลา

          “พี่ชายท่านวางดาบลงก่อนเถอะ คนร้ายตามมาไม่ทันแล้ว ข้าไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าคนแล้วนะ” นางแสร้งเอ่ยให้เขารู้ตัว

          อีกฝ่ายรีบเงี่ยหูฟัง เขาไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าคนแล้วจริง ๆ มีเพียงเสียงของรถม้าเท่านั้น

          “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าคนพวกนั้นเป็นคนร้าย”

          “คนร้ายที่ไหนจะพกเด็กติดตัวไปด้วย”

          นางเอ่ยแล้วมองไปยังเด็กชายอีกคนที่นั่งอยู่ด้านข้าง ดวงตาเขาปรือ ๆ คล้ายง่วงนอนเต็มที

          “นับว่าเจ้ายังรู้ความ”

          เขาวางดาบลงด้านข้างตรงที่นั่ง เหยียดขายาวออกไป ท่าทางผ่อนคลายกว่าตอนแรก

          “เหนียนเหนียนเจ้าขยับมาตรงนี้ ให้น้องชายนอนข้าง ๆ เจ้า” นางอุ้มมันมานอนอีกฝั่ง จากนั้นก็หันไปทางเด็กชายตัวน้อย “เจ้านอนลงไปได้เลย”

          “พี่ใหญ่” คนเป็นน้องชายหันไปหารือกับพี่ชายตนเอง

          เห็นเด็กกับสุนัขไม่มีภัยอันตรายใด “น้องสี่เจ้านอนเถอะ”

          เด็กชายตัวน้อยว่าง่าย ทั้งยังง่วงนอนเป็นอย่างมาก เขาเอนหลังลงนอนแล้วหลับลงไปในทันที

          เว่ยหลิ่งจือถูกยึดที่นอนไปแล้ว นางจึงเอนหลังพิงผนังรถม้าหลับตาอยู่ท่านั้น

          เหอจิ้นหยางไม่ได้ยินเสียงอะไร เล็ดลอดออกมาจากข้างในรถม้า จึงลองเรียกชื่อนางเบา ๆ “จือจือ”

          “ชู่ว ! พวกเขาหลับไปแล้ว”

          คนเป็นพี่ชายเปิดม่านรถม้า ออกมานั่งอยู่ด้านหลังเหอจิ้นหยาง

          “เจ้าไม่ได้ทำอะไรน้องสาวข้าใช่ไหม”

          “ข้าเหมือนผู้ร้ายเช่นนั้นรึ ข้ากับน้องชายถูกคนร้ายไล่ล่ามาต่างหาก”

          เหอจิ้นหยางพ่นลมหายใจออกแรง ๆ

          “ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร เจ้ามาถึงก็เอาอาบมาจ่อคอข้า”

          “ข้าแค่ป้องกันตัวเองไว้ก่อน แล้วท่านได้ยินเสียงคนตามมาอีกหรือไม่”

          “เหมือนจะไม่มีคนตามมาแล้ว แต่เอ๊ะ นั่นเสียงกรนใช่ไหม”

          “ใช่ เสียงกรนของน้องสาวเจ้ากับสุนัขของนาง น้องชายข้าไม่เคยนอนกรน”

          เหอจิ้นหยางสูดลมเข้าปอดลึก ๆ

          พวกเจ้ายังหลับกันลงอีกรึ !

          เหอจิ้นหยางไม่กล้าหยุดรถม้ากลางทาง อีกคนก็ไม่กล้าหลับตาลงเหมือนกัน เส้นทางที่รถม้าวิ่งอยู่ไม่มีทางแยกอื่น จึงไม่ต้องกลัวว่าจะหลงทางเหมือนก่อนหน้า

          ผ่านไปหนึ่งชั่วยามกว่า พวกเขาเริ่มมองเห็นแสงสว่างของรุ่งอรุณวันใหม่ เหอจิ้นหยางมองเห็นแผงร้านค้าตั้งอยู่ข้างทาง  รีบบังคับรถม้าไปจอดที่นั่น เหมือนเป็นที่แวะพักระหว่างการเดินทาง วางโต๊ะเก้าอี้เพียงไม่กี่ตัวเท่านั้น

ยามนี้เหอจิ้นหยางถึงได้สำรวจว่าเด็กหนุ่มคนด้านหลัง เขาช่างมีรัศมีไม่เหมือนชาวบ้านทั่วไปจริง ๆ

          “เช้าแล้วหรือ” เว่ยหลิ่งจือโผล่หน้าออกมาจากในรถม้า นางขยี้ตาเบา ๆ กับแสงแดดของวันใหม่ ปะทะเข้ากับคนเป็นพี่ชายของเด็กน้อยในรถม้า

          โอ้ว้าว ! ใบหน้านี้สวรรค์ช่างสร้างมาจริง ๆ

          “เจ้ามองอะไร อยากถูกควักลูกตารึไง”

          “เหอะ !” นางสะบัดม่านปิดลงดังเดิม

          เหอจิ้นหยาง “เจ้าพูดกับนางดี ๆ หน่อย นางคือเจ้าของรถม้าคันนี้นะ”

          “ท่านล้อข้าเล่นอยู่รึ เด็กตัวเท่านั้น...”

          “ใช่นางนั่นแหละ พวกเราแวะพักเหนื่อยที่นี่ก่อนแล้วกัน” เหอจิ้นหยางกระโดดลงไปยืดเส้นยืดสายอยู่ด้านล่าง

          เว่ยหลิ่งจือรีบดึงมือเด็กหนุ่มเอาไว้ “เจ้าอย่าเพิ่งไป เข้ามาเปลี่ยนชุดก่อน” นางเอ่ยแล้วหันไปทางเหอจิ้นหยาง “พี่ชายเหอท่านเอาชุดของท่านมาให้เขาเปลี่ยนที”

          “จือจือนี่เจ้าจะช่วยพวกเขาจริง ๆ รึ” เหอจิ้นหยางกระซิบถามที่หูนาง

          “ช่วยแล้วก็ต้องช่วยให้ถึงที่สุด” นางยักคิ้วทะเล้นใส่คนถาม

          “เจ้านี่นะ เอาเถอะเจ้าว่าอย่างไรข้าก็ว่าอย่างนั้นแหละ”

          เหอจิ้นหยางค้นห่อผ้าของตนเองครู่หนึ่ง จึงหยิบชุดผ้าฝ้ายหยาบ ๆ ออกมายื่นให้เด็กหนุ่ม

          “เจ้าจะอยู่ดูข้าเปลี่ยนชุดรึ” เด็กหนุ่มมองเจ้าของรถม้าที่ยังไม่ยอมลงไปเสียที

          เว่ยหลิ่งจือ “เอาชุดของข้าเปลี่ยนให้น้องชายท่านด้วย”

          “ชุดเจ้า !”

          “ข้ามีชุดบุรุษอยู่”

          บางทีนางก็ต้องปลอมตัวเป็นเด็กผู้ชาย ตอนออกไปทำงานข้างนอก เพื่อหลบลูกค้าที่นางไม่ปรารถนาจะทำงานให้ นางยื่นชุดเด็กผู้ชายให้เขาแล้วหันไปคว้าเหนียนเหนียน ลุกออกจากรถม้าไป

          ขณะที่สองพี่น้องกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่นั้น เหอจิ้นหยางก็ดึงตัวเว่ยหลิ่งจือไปหารือใต้ต้นไม้

          “เจ้าไม่กลัวว่าพวกเขาจะเป็นอันตรายรึ”

          “พวกเขาไม่ใช่คนร้าย”

          “ข้ารู้ว่าพวกเขาไม่ใช่คนร้าย แต่พวกเขาจะนำคนร้ายมาหาเจ้ากับข้า”

          นางยกมือขึ้นพนม “ช่วยคนดีกว่าสร้างเจดีย์เจ็ดชั้นนะ”

          “เจ้าฟังข้าอยู่ไหม !”

          นางหันมายิ้มแฉ่งใส่เขา “พี่ชายเหอ ท่านเชื่อข้าไหม”

          “ให้ข้าเชื่ออะไรอีก” เหอจิ้นหยางไม่รู้จะพูดอย่างไรกับนางแล้ว

          “หากมีคนคิดร้ายกับท่านจริง ข้าจะส่งผีไปหลอกพวกมันเอง”

          เหอจิ้นหยางสิ้นหวังอีกรอบ “เจ้าช่วยจริงจังได้ไหม”

          “ข้าก็พูดจริงอยู่นี่ไง”

          ท่านอาหญิงขอร่วมวงสนทนาด้วย ‘ใช่ ๆ ข้าจะไปหลอกพวกมันเอง’

          เว่ยหลิ่งจือ “หยุดพูดเรื่องนี้ได้แล้ว โน่นสองพี่น้องนั่นมาแล้ว”

          เหอจิ้นหยาง “ข้าว่าพวกเราไปหาโต๊ะนั่งกันก่อนเถอะ กินให้อิ่มท้องก่อนค่อยว่ากันต่อ”

          พวกเขาเป็นลูกค้าโต๊ะแรกของที่นี่ นอกจากจะมีอาหารเช้าอย่างง่าย ๆ เป็นหมั่นโถวกับผักดองแล้วก็โจ๊กเปล่า ยังมีน้ำชาไว้บริการแขกผ่านทางอีกด้วย

          เหอจิ้นหยาง “ตกลงแล้วพวกเจ้าเป็นใครกันแน่ ทำไมต้องมีคนตามฆ่าด้วย”

          เว่ยหลิ่งจือเคาะตะเกียบบนขอบถ้วยเบา ๆ “รู้มากไปไม่ดี ไม่ต้องอยากรู้จักพวกเขาหรอก” นางหันไปทางสองพี่น้อง “เอาง่าย ๆ ให้พวกข้าเรียกพวกท่านว่าอะไร”

          “ข้าแซ่เสิ่น” คนเป็นพี่ชายตอบ

          “เช่นนั้นข้าจะเรียกท่านว่าพี่ชายเสิ่นน้องชายเสิ่นก็แล้วกัน”

          เหอจิ้นหยาง “ข้าต้องเรียกพวกท่านว่าคุณชายเสิ่นใช่ไหม” ท่าทางพวกเขาต้องเป็นคุณชายจวนไหนสักแห่งเป็นแน่

          “แล้วแต่พวกเจ้าจะเรียกเถอะ”

          ก่อนหน้าได้สอบถามอายุกันมาแล้ว เหอจิ้นหยางอายุเพียงสิบหกปีเท่านั้น ซึ่งก็มากกว่าเขาแค่ปีเดียว

          “แต่ข้าไม่มีเงินติดตัวเลย เกรงว่าต้องรบกวนพวกเจ้าไปก่อน” ยามปกติมีองครักษ์คอยจ่ายให้ตลอด

          “ไม่เป็นไร ๆ มื้อนี้ข้าเลี้ยงเอง” พอเว่ยหลิ่งจือเอ่ยเช่นนี้ สองพี่น้องก็หันไปทางเหอจิ้นหยาง พร้อมกับคำถามผุดขึ้นเต็มใบหน้า

          เหอจิ้นหยาง “พวกท่านมองข้าทำไม นางมีเงินเยอะกว่าข้าอีก”

          แท้ที่จริงแล้วสองพี่น้องคู่นี้ คือคุณชายใหญ่ตระกูลเสิ่น เสิ่นซืออี้ กับคุณชายสี่ เสิ่นจือหลิน ทั้งคู่เดินทางไปเยี่ยมญาติผู้ใหญ่ที่เมืองซ่ง ทว่าเกิดภัยน้ำท่วมใหญ่ฉับพลัน ทำให้พลัดหลงกันระหว่างลี้ภัย ก่อนจะถูกคนตามไล่ล่าหมายเอาชีวิต

          เสิ่นจือหลินผู้เป็นน้องชายหันไปทางเว่ยหลิ่งจือ “สุนัขของเจ้ากินข้าวเป็นด้วยรึ”

          เหนียนเหนียนแทบจะแยกเขี้ยวใส่เด็ก

          “ขะข้าคิดว่ามันกินกระดูก”

          เว่ยหลิ่งจือ “ข้ากินอะไร เหนียนเหนียนก็กินสิ่งนั้น”

          “ชื่อเหนียนเหนียนนี่เอง ข้าลูบหัวมันได้ไหม”

          เหนียนเหนียนส่ายหัวทันที

          น้องชายกระตุกแขนเสื้อพี่ชายแรง ๆ “พี่ใหญ่ ๆ มันฟังภาษาคนออกด้วย เมื่อครู่ท่านเห็นไหมมันส่ายหน้าใส่ข้า”

          เสิ่นซืออี้ “ไม่ใช่หรอก สงสัยข้าวติดปากมัน มันเลยสะบัดหน้าเฉย ๆ”

          เสิ่นจือหลินเอียงคอมองเหนียนเหนียนอีกครั้ง พึมพำออกมาคล้ายไม่แน่ใจ “เช่นนั้นเองรึ”

          เมื่อกินมื้อเช้ากันอิ่มแล้ว พวกเขาก็หารือกันเรื่องที่การเดินทางต่อ เหอจิ้นหยางอธิบายให้สองพี่น้องได้รู้ ถึงจุดหมายปลายทางของพวกเขา

          “พวกข้าจะไปที่มณฑลหยางหรง หากท่านจะติดรถม้าไปด้วยย่อมได้ แต่ขอบอกไว้ก่อน พวกข้าไม่ออกนอกเส้นทางเด็ดขาด”

          เสิ่นซืออี้มีท่าทางหนักใจขึ้นมา “เรื่องนั้นข้า”

          “หรือว่าจะให้ไปส่งแจ้งทางการที่อำเภอข้างหน้า”

          “แจ้งทางการ ?”