เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 4
บทล่าสุด
เปรียบเสมือนหัวใจร่วงหล่นในฤดูใบไม้ร่วง บทที่ 9
"อย่างเช่นคุณไปหยุดยั้งไม่ให้เรื่องมันเกิด หรือไม่ให้เขาไปต่างประเทศ ทั้งๆ ที่มีวิธีให้เลือกตั้งมากมาย""แต่คุณกลับเลือกให้ผมรับเคราะห์แทนเขา""จ้านจิ้ง คุณรักผมจริงๆ หรอ?"เธอฉลาดขนาดนั้น ถ้าเธออยากจะเปลี่ยนกระบวนการสักอย่างจริงๆ ก็ย่อมจัดการได้อย่างเรียบร้อยแต่กลับยังเลือกวิธีสุดโต่งแบบนี้เพื่อให้ผมต้องไปเจ็บตัวเธอไม่แม้แต่จะพิจารณาด้วยซ้ำว่าผมจะทนรับมันไหวไหมเธอเปลี่ยนใจไปตั้งนานแล้ว แค่ไม่ยอมรับมันก็เท่านั้น"ผมเป็นคนใจอ่อนก็จริง แต่ผมใจอ่อนให้กับจ้านจิ้งคนที่รักผมเท่านั้น""ไม่ใช่ใจอ่อนให้กับจ้านจิ้งที่จงใจทำร้ายผม"ผมชะงักไปครู่หนึ่ง จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอแล้วเอ่ยว่า"จ้านจิ้ง ตอนนี้ผมไม่ได้รักคุณแล้วล่ะ"ความรักในอดีต บัดนี้หลงเหลือเพียงความผิดหวังและเจ็บปวดอย่างไม่มีที่สิ้นสุดผมนึกว่าตัวเองจะปล่อยวางได้แล้ว แต่กลับพบว่าบาดแผลยังคงเจ็บแปลบอยู่ลึกๆ"ฉันผิดไปแล้ว ขอโทษนะ..."เธอทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดอาลัยตายอยาก สองมือกุมศีรษะ ร้องไห้สะอื้นออกมาอย่างเจ็บปวดผมถอนหายใจ เดินไปตรงหน้าเธอ ย่อตัวลงนั่ง มองเธอแล้วพูดเสียงเบา"จ้านจิ้ง ถ้าคุณรู้ตัวว่าผิดจริง
เปรียบเสมือนหัวใจร่วงหล่นในฤดูใบไม้ร่วง บทที่ 8
ผมตกตะลึงจนพูดไม่ออก จ้านจิ้งถึงกับทำร้ายคนบริสุทธิ์เพื่อผมงั้นเหรอ?"นายไปเกลี้ยกล่อมเธอหน่อยเถอะ"ชายชราถอนหายใจ "อย่าปล่อยให้เธอสร้างเวรกรรมไปมากกว่านี้เลย พวกเราเข้าไปในมิติเล็กไม่ได้หรอกนะ""มิติเล็กๆ แต่ละแห่ง อนุญาตให้นักเดินทางข้ามมิติเข้าไปได้แค่คนเดียวเท่านั้น"ผมพยักหน้ารับ ถึงแม้จะไม่อยากเจอหน้าจ้านจิ้งอีกแล้ว แต่ผมก็ไม่อยากให้เธอต้องมาเข่นฆ่าคนบริสุทธิ์เพื่อผมผมเดินตามชายชรามาจนถึงหน้าตึกเก่าซอมซ่อแห่งหนึ่งด้านนอกตึกมีตำรวจปิดล้อมไว้เต็มไปหมด เสียงประกาศเกลี้ยกล่อมให้มอบตัวดังมาจากโทรโข่งอย่างต่อเนื่อง"จ้านจิ้ง คุณถูกล้อมไว้หมดแล้ว! วางอาวุธแล้วออกมามอบตัวซะ! โทษหนักจะได้กลายเป็นเบา!"ชายชราพาผมเดินทะลุผ่านแนวกั้นของตำรวจ ตรงเข้าไปในตึกทันทีกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปะทะเข้าหน้า จนผมแทบจะอาเจียนออกมาในที่สุดผมก็เจอจ้านจิ้งเธอยืนอยู่กลางห้องที่เต็มไปด้วยคราบเลือด แผ่นหลังของเธอดูอ้างว้างเดียวดาย ราวกับรูปปั้นที่ไร้ชีวิตภายในห้อง เจิ้นถิงนอนรวยรินอยู่บนพื้น ร่างกายอาบชุ่มไปด้วยเลือดจนแทบไม่เหลือเค้าเดิมและยังมีผู้ชายอีกหลายคนนอนจมกองเลือดอยู่ในสภาพครึ่งเป็น
เปรียบเสมือนหัวใจร่วงหล่นในฤดูใบไม้ร่วง บทที่ 7
เธอฝืนทนต่อความเจ็บปวดรุนแรงที่โจมตีเข้ามาอีกระลอก ก่อนจะใช้พลังเทเลพอร์ต หายตัววับไปจากตรงนั้นในชั่วพริบตาวินาทีต่อมา เธอก็ไปปรากฏตัวอยู่ใกล้ๆ กับเจิ้นถิงพอเจิ้นถิงเห็นจ้านจิ้งโผล่มาอย่างกะทันหัน เขาก็รีบเดินเข้าไปดึงรั้งเธอไว้ด้วยท่าทีสนิทสนมทันที"พี่จิ้ง เมื่อกี้พี่หายไปไหนมาครับ? ผมตามพี่ไม่ทันเลยนะ"จ้านจิ้งไม่แม้แต่จะปรายตามองเขา เธอเตะเขาจนล้มกลิ้งลงไปกองกับพื้น ก่อนจะกระชากผมเขา บังคับให้แหงนหน้าขึ้นมา"แกเป็นคนฉีดยาทำลายระบบเลือดให้ซูรุ่ยใช่ไหม?"เจิ้นถิงร้องโอ๊ยด้วยความเจ็บปวด เบิกตามองจ้านจิ้งด้วยความหวาดกลัวพลางส่ายหน้าปฏิเสธพัลวัน"ผมเปล่านะ! ผมไม่ได้ทำอะไรเลย!""พี่จิ้ง พี่พูดเรื่องอะไรเนี่ย? ผมจะไปทำร้ายพี่ซูรุ่ยได้ยังไงล่ะครับ?""ยังจะกล้าโกหกอีก!"จ้านจิ้งบีบคอเขาแน่น ออกแรงที่มือเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ น้ำเสียงเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง"พูดมา! แกทำแบบนี้ทำไม?""แค่กๆ พี่จิ้ง ผม... ที่ผมทำไปก็เพื่อพวกเรานะ..."เจิ้นถิงหายใจอย่างยากลำบาก เอ่ยตอบอย่างตะกุกตะกัก"ซูรุ่ยไอ้สารเลวนั่น... ถ้ามันยังมีชีวิตอยู่ พวกเรา... พวกเราก็จะไม่ได้อยู่ด้วยกันสิ""ผมรู้ว่าพี่ก็รักผม
เปรียบเสมือนหัวใจร่วงหล่นในฤดูใบไม้ร่วง บทที่ 6
เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่า เจิ้นถิงที่เธอเชื่อใจมาตลอด จะเป็นผู้ชายที่โหดเหี้ยมอำมหิตถึงเพียงนี้เธอพูดไม่ออกบอกไม่ถูก เธอไม่ได้สั่งให้เจิ้นถิงฉีดยาให้ผมเลยสักนิดเฉินซูล้วงเอาแหวนวงหนึ่งออกมาจากกระเป๋า แล้วโยนมันลงตรงหน้าเธอ"นี่คือสิ่งที่พี่ซูรุ่ยฝากมาให้เธอ"จ้านจิ้งมือสั่นเทาขณะหยิบแหวนวงนั้นขึ้นมา มันคือแหวนแต่งงานของเราแววตาของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและแทบไม่อยากเชื่อ"สามีไม่ต้องการฉันแล้วเหรอ?"แสงสะท้อนจากแหวนแต่งงานสาดส่องจนแสบตาภารกิจในครั้งนั้นเธอเอาตัวเข้าบังสะเก็ดระเบิดแทนผม ซี่โครงถูกเศษกระดูกทิ่มแทง แต่เธอกลับบอกให้ผมไปแต่งงานใหม่ผมไม่ยอมตกลง และเอาลูกปืนปลอกนั้นมาทำเป็นแหวนแต่งงานตอนแต่งงานผมก็บอกกับเธอไว้ว่า ถ้ามีวันไหนที่ผมไม่ต้องการเธอแล้ว ผมจะถอดแหวนวงนี้ออกและในวันนี้ ผมก็ถอดมันออกแล้วส่งคืนให้เธอจริงๆเฉินซูแค่นยิ้มหยัน "ใช่ เขามองเห็นกับตาว่าเธอพาเจิ้นถิงขึ้นเครื่องบินไป ทนดูภรรยาของตัวเองตัดหนทางรอดชีวิตของตัวเอง เขายังจะกล้าต้องการเธออยู่อีกเหรอ"จู่ๆ เสียงถอนหายใจของอาจารย์ที่ปรึกษาก็ดังขึ้นในหัวของจ้านจิ้ง"เมื่อกี้ฉันลองตรวจสอบอุปกรณ์สื่อส
เปรียบเสมือนหัวใจร่วงหล่นในฤดูใบไม้ร่วง บทที่ 5
เอกสารในมือร่วงหลุดลงพื้นเสียงดัง "ตุ้บ"เธอตรวจสอบการแจ้งเตือนนี้ซ้ำไปซ้ำมาในหัวถึงสามรอบด้วยความไม่อยากจะเชื่อ"ตายแล้ว? ซูรุ่ยตายแล้วงั้นเหรอ?"เธอพึมพำกับตัวเอง น้ำเสียงสั่นเครืออย่างหนัก พลางติดต่อไปหาอาจารย์ที่ปรึกษาเพื่อสอบถามอีกครั้งอาจารย์ที่ปรึกษาเงียบไปครู่หนึ่ง มองดูใบหน้าที่ไร้ชีวิตชีวาของผมในหน้าจอ แล้วเอ่ยขึ้นอย่างช้าๆ"ใช่ เขาตายแล้ว"จ้านจิ้งเบิกตาโพลง แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและร้อนรน"เขาเป็นพระเอกนะ เขามีวิถีสวรรค์คอยคุ้มครองอยู่ เขาจะตายได้ยังไง?!"อาจารย์ที่ปรึกษาถอนหายใจ น้ำเสียงหนักอึ้ง"จ้านจิ้ง เธอใช้อารมณ์ตัดสินปัญหามากเกินไปแล้ว พลังโชคชะตาของโลกใบนี้มีขีดจำกัดนะ""เธอถ่ายโอนวาสนาส่วนใหญ่ของซูรุ่ยไปให้เจิ้นถิง เขาย่อมต้องสูญเสียความคุ้มครองจากวิถีสวรรค์เป็นธรรมดา"อาจารย์ที่ปรึกษาชะงักไปเล็กน้อย แววตาฉายความเวทนาออกมาวูบหนึ่ง"เธอยังบังคับให้เขาต้องไปเผชิญกับความทุกข์ทรมานที่เดิมทีเขาไม่ควรจะต้องแบกรับอีก""พลังโชคชะตาของเขาถูกเจิ้นถิงแย่งชิงไปจนหมดเกลี้ยงตั้งนานแล้ว ตอนนี้เขาไม่ใช่พระเอกอีกต่อไป"เธอยกมือขึ้นกุมหน้าอก ความเจ็บปวดที่ราวกับห
เปรียบเสมือนหัวใจร่วงหล่นในฤดูใบไม้ร่วง บทที่ 4
ทุกคนรีบเข็นผมพากันมุ่งหน้าไปที่สนามบินที่สนามบิน พวกเราบังเอิญเจอจ้านจิ้งกับเจิ้นถิงที่กำลังจะไปพอดีเฉินซูพุ่งเข้าไปคว้าแขนของจ้านจิ้งไว้แน่น ร้องตะโกนด้วยความร้อนใจ"เร็วเข้า! ให้ซูรุ่ยขึ้นเครื่องไปก่อน อาการเขาแย่มากแล้ว ถ้าไม่รีบกลับประเทศต้องตายแน่ๆ!"แต่จ้านจิ้งกลับปฏิเสธโดยไม่แม้แต่จะคิด"ไม่ได้ เฮลิคอปเตอร์นั่งได้แค่สองคน ฉันต้องไปส่งเสี่ยวถิงกลับเดี๋ยวนี้ ที่นี่มันไม่ปลอดภัยเกินไป"น้ำเสียงของเธอหนักแน่น ไม่มีแววลังเลเลยแม้แต่น้อยเฉินซูตวาดลั่น "ซูรุ่ยกำลังจะตายนะ! เขาเป็นสามีเธอนะ หรือว่ายังสำคัญสู้การไปส่งเจิ้นถิงไม่ได้อีกเหรอ?"เจิ้นถิงกลับแสร้งทำท่าทางอ่อนแอ พูดด้วยน้ำเสียงกล้าๆ กลัวๆ"พี่จิ้ง ไม่เป็นไรหรอกครับ พี่ซูรุ่ยคงจะหึงน่ะ พี่พาเขากลับประเทศเถอะ ผมอยู่ที่นี่คนเดียวได้ ไม่เป็นไรครับ"เดิมทีจ้านจิ้งยังลังเลอยู่บ้าง แต่พอได้ยินคำพูดของเจิ้นถิง ใจเธอก็กลับมาเด็ดเดี่ยวอีกครั้ง"ซูรุ่ยไม่เป็นอะไรหรอก เมื่อกี้อาการบาดเจ็บของเขาก็คงที่แล้วนี่ พวกเธออย่าคิดจะมาช่วยเขาหลอกฉันเลย""ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาเอาแต่ใจนะ!"พูดจบ เธอก็ลากเจิ้นถิงเตรียมจะขึ้นเครื่องเฉินซ
เปรียบเสมือนหัวใจร่วงหล่นในฤดูใบไม้ร่วง บทที่ 3
หลังการผ่าตัด ผมถูกส่งตัวมาที่ห้องพักฟื้นและเริ่มแกล้งหลับผมไม่อยากเผชิญหน้ากับจ้านจิ้งตอนนี้จิตใจผมมันว้าวุ่นและเหนื่อยล้าเหลือเกินจ้านจิ้งมาแล้ว เธอมานั่งอยู่ข้างเตียง หยดน้ำตาเย็นเยียบร่วงหล่นกระทบใบหน้าของผม"ที่รัก ขอโทษนะ ฉันจะไม่ให้คุณต้องทนทุกข์ทรมานอีกแล้ว"ถ้าเป็นเมื่อก่อน พอเห็นเธ
เปรียบเสมือนหัวใจร่วงหล่นในฤดูใบไม้ร่วง บทที่ 2
"จ้านจิ้ง ซูรุ่ยจะไม่ไหวแล้ว เขา...""อาจารย์อย่าเล่ารายละเอียดเลยค่ะ ฉันฟังแล้วปวดใจ"จ้านจิ้งรีบพูดแทรกขึ้นมาด้วยความร้อนรน น้ำเสียงเจ็บปวด"เอาล่ะ ขั้นต่อไปก็ทำให้ซูรุ่ยสูญเสียความเป็นชายไปซะ""อะไรนะ?!"อาจารย์ที่ปรึกษาร้องลั่น "เธอไม่อยากมีลูกแล้วเหรอ? เธอชอบเด็กที่สุดไม่ใช่หรือไง?""ต่อใ
เปรียบเสมือนหัวใจร่วงหล่นในฤดูใบไม้ร่วง บทที่ 1
"จิ๊ๆ กระดูกหมอนี่แข็งชะมัด"เสียงผู้หญิงอีกคนดังขึ้นพร้อมความเย้ยหยัน ตามมาด้วยความเจ็บปวดแปลบจากขาซ้ายของผมความเจ็บปวดเจียนตายนั้น ทำให้ผมทนไม่ไหวจนต้องส่งเสียงครางอู้อี้ออกมาในที่สุด"แหม ในที่สุดก็ยอมส่งเสียงแล้วเหรอ?"ผู้หญิงคนแรกดูเหมือนจะเริ่มสนใจขึ้นมาในที่สุดผมก็ฝืนลืมตาขึ้น ผู้หญิงต
