บทที่ 2

"จ้านจิ้ง ซูรุ่ยจะไม่ไหวแล้ว เขา..."

"อาจารย์อย่าเล่ารายละเอียดเลยค่ะ ฉันฟังแล้วปวดใจ"

จ้านจิ้งรีบพูดแทรกขึ้นมาด้วยความร้อนรน น้ำเสียงเจ็บปวด

"เอาล่ะ ขั้นต่อไปก็ทำให้ซูรุ่ยสูญเสียความเป็นชายไปซะ"

"อะไรนะ?!"

อาจารย์ที่ปรึกษาร้องลั่น "เธอไม่อยากมีลูกแล้วเหรอ? เธอชอบเด็กที่สุดไม่ใช่หรือไง?"

"ต่อให้ซูรุ่ยจะไม่มีลูก ฉันก็ยังรักเขาค่ะ ถึงแม้จะต้องใช้ชีวิตคู่แบบไร้เซ็กส์ก็ตาม"

"ต้องทำให้เหมือนเป๊ะๆ ไม่อย่างนั้นเนื้อเรื่องในหนังสือจะซ้ำรอยเดิมกับเจิ้นถิง"

น้ำเสียงของจ้านจิ้งไม่ได้เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย แต่เมื่อเข้าหูผม มันกลับฟังดูราวกับเสียงของปีศาจ

ไม่นาน ก็มีคนเอาคีมขนาดใหญ่ที่ขึ้นสนิมเขรอะเข้ามา

แม้ว่าผมจะสิ้นหวังไปแล้ว แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว

ผมไม่อยากสูญเสียความเป็นลูกผู้ชายไป สำหรับผมแล้วมันช่างโหดร้ายเหลือเกิน

จ้านจิ้งเรียกร้องจากผมทั้งวันทั้งคืนไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

เธอเคยบอกว่าอยากมีลูกกับผมมาตลอด เฝ้าฝันถึงอนาคตที่ครอบครัวเราสามคนพ่อแม่ลูกจะมีความสุข

เดิมทีผมตั้งใจไว้ว่าพอจบภารกิจนี้ จะบำรุงร่างกายกับเธอดีๆ เพื่อเตรียมตัวมีลูกที่น่ารักด้วยกันสักคน

แต่วันนี้ เธอกลับเป็นคนคิดจะตัดหนทางมีลูกของผมเสียเอง

ไม่ทันให้ผมได้ตั้งตัว ก็มีคนกระชากขาสองข้างของผมอย่างป่าเถื่อน ความเจ็บปวดแสนสาหัสแผ่ซ่านไปทั่วร่าง

ผมเจ็บจนแทบจะหมดสติ แต่เพราะถูกฉีดยากระตุ้นประสาทเอาไว้ก่อนหน้านี้

ผมจึงยังมีสติรับรู้ได้อย่างชัดเจน สัมผัสได้ถึงการทรมานที่ราวกับอยู่ในขุมนรกนี้ทุกกระเบียดนิ้ว

"กำลังจะกลายเป็นขันทีแล้วสิเนี่ย บาปกรรมแท้ๆ..."

ชายที่ถือคีมมองดูสภาพโชกเลือดของผม แล้วเบือนหน้าหนีด้วยความเวทนา

ท่ามกลางสติที่พร่าเลือน ผมได้ยินเสียงของจ้านจิ้งที่แฝงความสั่นเครือเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น

"ซูรุ่ย คุณต้องทนให้ได้นะ รอให้ฉันทำภารกิจสำเร็จ ฉันก็จะอยู่ที่ห้วงมิตินี้ได้ตลอดไป ถึงตอนนั้น ฉันจะชดเชยให้คุณอย่างดีเลย"

จะเอาอะไรมาชดเชยล่ะ? เอาสิ่งที่เธอเรียกว่าความรักนั่นน่ะเหรอ?

ผมแค่นหัวเราะอย่างสมเพชตัวเอง น้ำตากลับไหลไม่ออกมาสักหยด

ผมถูกพวกเดนมนุษย์ลากขึ้นจากพื้นเหมือนหมาตายตัวหนึ่ง พวกมันแสยะยิ้มชั่วร้าย แล้วโยนผมลงไปในคุกน้ำที่ส่งกลิ่นเหม็นเน่า

ปล่อยให้ผมแช่อยู่ในน้ำที่ทั้งเย็นเยียบและสกปรกโสโครก

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ในที่สุดประตูคุกก็เปิดออก

ร่างของจ้านจิ้งปรากฏขึ้นย้อนแสง ความร้อนใจและปวดใจบนใบหน้าของเธอช่างชัดเจน ราวกับวินาทีถัดไปจะร้องไห้ออกมา

เธอพุ่งเข้ามาโผกอดผมแน่น เสียงสั่นเครือ "ที่รัก ฉันมาช่วยคุณแล้วนะ"

ผมเงยหน้าขึ้นอย่างด้านชา จ้องมองเธอด้วยสายตาว่างเปล่า

ใบหน้าที่ผมเคยรักสุดหัวใจ ตอนนี้กลับทำให้ผมรู้สึกแปลกหน้าและขยะแขยง

"คุณเคยบอกว่ามีพิกัดของผมตลอดเวลา แล้วจะรีบมาช่วยผมเป็นคนแรกเสมอไม่ใช่เหรอ?"

สีหน้าของเธอแข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบอธิบายด้วยความรู้สึกผิด

"ขอโทษนะ สภาพแวดล้อมในต่างประเทศมันซับซ้อนเกินไป ฉันเลยเสียเวลาไปเยอะเลย"

"ขอโทษนะที่รัก ไม่เป็นไรนะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นฉันก็ยังรักคุณ"

รักผม?

ผมแค่นยิ้มเย็นชา ราวกับได้ยินเรื่องตลกที่ขำที่สุดในโลก

เธอไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติของผมเลย หรือพูดให้ถูกคือ เธอเลือกที่จะมองข้ามมันไป

เธอถอดเสื้อคลุมออกห่อหุ้มร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผลของผม อุ้มผมขึ้นมา แล้ววิ่งออกไปข้างนอกอย่างรวดเร็ว

เธอพาผมมาส่งที่โรงพยาบาล เพื่อนร่วมทีมที่ได้ข่าวต่างก็รีบตามมา

พอเห็นสภาพผมที่ดูไม่ได้เหมือนคนครึ่งผี ต่อให้พวกเธอจะชินชากับสภาพน่าอนาถมาสารพัดรูปแบบ ก็ยังอดสูดปากด้วยความตกใจไม่ได้

ผมถูกเข็นเข้าห้องผ่าตัด เอ็นแขนขาถูกตัดขาด เอกลักษณ์ความเป็นชายหายไปจนหมดสิ้น ทั่วทั้งร่างมีแผลอักเสบเน่าเปื่อยเป็นวงกว้าง

หมอผ่าตัดไปพลาง ส่ายหน้าถอนหายใจไปพลาง

ยาชาใช้กับผมไม่ได้ผลเลยแม้แต่น้อย แต่ผมกลับไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะส่งเสียงครางออกมาแล้ว