ตอนที่12.

ตอนที่12.

“นี่เธอ หยุดดิ้นก่อนได้มั้ย”

“ไม่หยุด จนกว่าคุณจะปล่อยฉัน”

“แล้วถ้าหากฉันไม่ปล่อยล่ะ” คำตอบแบบกวนๆ ทำให้ดวงยิหวากัดฟันแน่นด้วยความโมโห เธอไม่เคยเสียท่าให้ผู้ชายลามกที่พยายามลวนลามเธอสักครั้ง ครั้งนี้ก็เช่นกัน...

“ได้ ไม่ปล่อยใช่มั้ย นี่แน่ะๆๆ”

หญิงสาวกระทืบเท้าเล็กๆ ลงบนหลังเท้าแกร่งแรงๆ แล้วใช้ความว่องไวเอี้ยวตัวมากัดใบหูของเขาอย่างแม่นยำเมื่อเปลวคลายวงแขนเล็กน้อยเพราะเจ็บเท้า

“โอ๊ยๆ นี่เธอ ยัยเด็กบ้า”

เปลวร้องลั่นปล่อยร่างบางทันที เมื่อวงแขนแข็งแรงคลายออกหญิงสาวก็เตรียมจะวิ่งออกไปให้พ้นร่างสูง แต่แล้วก็ต้องหวีดร้องออกมาอย่างตระหนกเมื่อเปลวคว้าเอวบางไว้ได้อีกครั้งและคราวนี้เขากับเธอก็ล้มกลิ้งอยู่บนพื้นพรมนุ่มโดยที่เปลวเปลวคร่อมร่างงามไว้จนดวงยิหวาไม่อาจจะขยับไปไหนได้เลย

“ปล่อยนะคุณจะรังแกพี่สะใภ้เลยเหรอ ทุเรศที่สุด” ตวาดเสียงเขียวในใจก็เต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ

“แต่เธอไม่ใช่...” เปลวหลุดปากพูดไปแค่นั้นแล้วก้มลงปิดปาก ระเรื่อที่จะขยับต่อว่าเขาก่อนที่เธอจะแหกปากร้องลั่นบ้าน

โลกทั้งโลกของดวงยิหวาเหมือนจะสะเทือนหวั่นไหวราวจะถล่มทลายเมื่อริมฝีปากร้อนผะผ่าวของเปลวทาบลงมายังกลีบปากของตน ลิ้นร้ายสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากสาวลิ้นร้อนระอุราวนาบด้วยไฟกวาดต้อนเสาะหาความหวานปากโพรงปากนุ่มอย่างย่ามใจ รสจุมพิตจะร้อนแรงทำให้ดวงยิหวาอ่อนเปลี้ยไปทั้งกาย สมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออกได้แต่ก็ยอมเผยอปากให้เขาจูบเท่าที่อยากจะจูบโดยไม่อิดออดซ้ำยังเผลอไผลไปกับเรียวลิ้นร้อนตอบสนองอย่างลืมตัวมือเรียวดึงทึ้งเรือนผมนุ่มกดใบหน้าคมเข้มให้ชิดเข้ามาหาตนอีกด้วย

“หวานเหลือเกินยิหวา...” แว่วๆ เสียงครางของเปลวทำให้หญิงสาวที่กำลับเผลอไผลได้ยินเสียงที่เหมือนจะเตือนสติที่เตลิดลอยให้กลับมา เปลวเรียกเธอว่ายิหวาใช่ไหม...

“โอ้ย อูยยย ยัยเด็กบ้า ทำอะไรของเธอนี่..”

ชายหนุ่มร้องเสียงหลงเมื่อผละใบหน้ามาจากริมฝีปากสดฉ่ำเพื่อหอมแก้มเนียนใสหอมละมุนแต่ก็กลายเป็นว่าหญิงสาวกระชากเรือนผมของเขาอย่างแรงจนหน้าหงายซ้ำยังชกเข้าที่เบ้าตาคมอย่างแม่นยำก่อนที่แม่ตัวดีจะกลิ้งออกไปยืนตั้งหลักเสียไกล

“ก็ชกคนลามกอย่างคุณน่ะสิ หึ คนเลว ใจสกปรกลวนลามแม้แต่พี่สะใภ้ของตัวเองฉันว่าแล้วเชียวคนอย่างคุณมันตัวร้ายชัดๆ” ดวงยิหวายืนหอบแฮ่กๆ อยู่ที่ประตูมองเปลวอย่างกินเลือดกินเนื้อลืมสิ่งที่สงสัยไปสิ้นว่าก่อนหน้านั้นเขาเรียกเธอว่าอย่างไร

เธอต้องหลบไปตั้งหลัก.. หญิงสาวสะบัดหน้าเดินหนีคนตัวโตไปอย่างรวดเร็วด้วยหัวใจที่เต้นกระหน่ำราวกลองศึก ความรู้สึกทั้งหวาดหวั่นทั้งหวั่นไหวตีกันยุ่งเหยิงไปหมด

เปลวนั่งหน้างออยู่ที่โต๊ะอาหารกับเด็กๆ ที่พร้อมใจกันตื่นแต่เช้าโดยเฉพาะน้องเปรียวดูเหมือนว่าเด็กทั้งสองกำลังแข่งกันตื่นเช้า ส่วนคุณแม่จำแลงของหลานๆ ก็ทำเหมือนหลบหน้าเขาตั้งแต่คืนทำให้เปลวหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก

“อาเปลวเป็นอะไรรึเปล่าคะ” เด็กหญิงเอียงคอมองหน้าผู้เป็นอาอย่างพิจารณาด้วยท่าทางแก่แดด

“นั่นสิครับอาเปลว ทำไมช่วงนี้ดูแปลกๆ เอ.. หรือว่ามีความรัก แต่ทำไมคนมีความรักต้องใส่แว่นดำด้วยครับ”

“บ้าน่าปราณ อาเปลวอยู่แต่กับวัวกับม้าวันๆ ก็เข้าไร่ จะเอาเวลาไหนไปรักสาวๆ เอ๊ะ.. หรือว่าเพราะความรักทำให้คนตาบอด อาเปลวเลยใส่แว่นดำ อิอิ”

น้องเปรียวทำเสียงดุน้องชายฝาแฝดแล้วก็ปิดปากหัวเราะสนุกสนานกันทั้งสองแสบ เปลวกลอกตาไปมาหลังแว่นกันแดดยี่ห้อดังอย่างหมดคำจะพูดกับความแก่แดดแก่ลมของหลานๆ

“อาเปลวไม่ได้มีความรักครับอาเปลวแค่เซ็งและหิวข้าว หิวมากกก..”

“แหม อาเปลวใช้ภาษาวัยรุ่นซะด้วย แถมยังใจร้อนเหมือนวัยรุ่นอีกต่างหาก” น้องปราณทำหน้าทะเล้นอารมณ์ดี

“อาหารเช้ามาแล้วค่ะเด็กๆ” เสียงหวานของคุณแม่คนสวยดังขึ้นทำให้เสียงสนทนาของอาหลานหยุดลงเพราะต่างสนใจอาหารตรงหน้าที่ส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลาย ดวงยิหวาวางกับข้าวลงบนโต๊ะโดยไม่สนใจประมุขของบ้านและไม่คิดจะมองหน้า เปลวชักสีหน้าไม่พอใจนั่งหน้าบึ้งไม่ยอมหยิบช้อนขึ้นตักอาหาร

“อาเปลวไม่หิวเหรอคะ เมื่อกี้บอกว่าหิวมากไงคะ”

“เอ่อ คือ...” ชายหนุ่มอึ้งพูดไม่ออกและรู้สึกเหมือนจะขัดเขินเป็นครั้งแรกในชีวิตก็ว่าได้ ดวงยิหวาทำไม่รู้ไม่ชี้รับประทานอาหารไปเงียบๆ ทั้งที่เธอเองก็ใจสั่นๆ เมื่อรับได้ว่าเขามองเธออยู่อย่างแน่นอนภายใต้แว่นกันแดดที่ใส่ปกปิดผลพลอยได้จากเมื่อคืนนี้..

ดวงยิหวาเดินเข้าไปในสวนเพื่อทำหน้าที่ของตนตามปกติพร้อมกับสายฝนผู้ซึ่งมีพรสวรรค์ด้านการพูดล้นเหลือ

“วันนี้ไม่เข้าไร่หรือคะแม่เลี้ยง” สายฝนถามเสียงสดใสเมื่อกล้าพูดคุยกับแม่เลี้ยงดาหวัน คนนี้ มากขึ้นเพราะก่อนหน้านี้แม่เลี้ยงดาหวันคนเก่าไม่เคยเห็นคนงานอยู่ในสายตา แต่แม่เลี้ยงดาหวันตอนนี้น่ารักน่าเข้าใกล้ สายฝนมองแม่เลี้ยงคนงามของตนด้วยความชื่นชม

“ไปตอนบ่ายน่ะ วันนี้เราจะเก็บผักอะไรไปทำอาหารกลางวันดี คะน้าดีมั้ย กลางวันนี้ทำราดหน้ากันเถอะฉันอยากกินราดหน้าทะเล”

“ราดหน้าทะเลเหรอคะ...” สายฝนทำหน้าเหมือนไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน ก็แม่เลี้ยงดาหวันไม่เคยชอบกินราดหน้าเพราะไม่ชอบกินผักโดยเฉพาะผักคะน้าซึ่งดวงดาหวันให้เหตุผลว่าเหม็นเขียว

“ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะฝน”

“ก็เอ่อไม่มีอะไรคะแม่เลี้ยง แหะๆ”

สายฝนไม่รู้จะพูดอย่างไรดีอีกใจก็คิดสงสัย แต่คำพูดของแม่ที่สั่งสอนว่าอย่าสู่รู้เรื่องเจ้านายให้มากนักก็ทำให้เธอสงบปากสงบคำได้ดีทีเดียว

“ไม่มีอะไรแน่เหรอ เอ หรือว่าฉันมีอะไรกับราดหน้ามาก่อนรึเปล่า”

คราวนี้ดวงยิหวาเองที่เริ่มสงสัยไม่ทันที่สายฝนจะได้พูดอะไรเปลวก็เดินเข้ามาในสวนครัวที่ปลูกไว้สำหรับเก็บผลผลิตมาทำอาหารเลี้ยงคนทั้งไร่ หน้าตาคมเข้มรกด้วยหนวดเคราอยู่เสมอนั้นบึ้งจัด ดวงยิหวาเมินหน้าหนีคนที่ขโมยจูบเธอเมื่อคืนแล้วเดินไปยังแปลงผักที่เพิ่งปลูกใหม่ พรวนดินรดน้ำมันไปเรื่อยๆ ทำเหมือนไม่เห็นว่าเขามาแต่เงี่ยหูฟังว่าเปลวจะพูดอะไรกับสายฝนก่อนที่สายฝนจะเดินออกไปเงียบๆ

ดวงยิหวาปรายตามองสายฝนที่พ้นรั้วออกไปด้วยใจสั่นๆ เมื่อตอนนี้มีเพียงเธอกับเปลว มือบางที่แตกน้อยๆ และเริ่มด้านนิดๆ กระแทกพลั่วพรวนดินในมือแรงๆ เหมือนจะระบายความหงุดหงิดหรือคิดว่าดินที่ตนพรวนนั้นเป็นใบหน้าของเปลวเสียเลย

“อะแฮ่ม..” เปลวกระแอมเบาๆ มองแผ่นหลังบางของคนที่พรวนดินอย่างเอาเป็นเอาตายแต่ดวงยิหวาทำเฉยเหมือนไม่ได้ยิน