หนูม่านเป็นของอา 2

“เสร็จแล้วค่ะอาธรรศ”

 ก่อนที่จะไปหาแม่ ม่านมุกก็จัดการเรื่องที่ธรรศขอไว้ เธอฉีดยาคุมกำเนิดตามที่เขาขอ ธรรศบอกว่าไม่อยากใช้ถุงยางอนามัยเวลาที่ร่วมรักกับเธอ และเธอก็ไม่อยากให้เกิดเรื่องผิดพลาดขึ้น

“เจ็บไหม”

“ไม่ค่ะ” ส่ายหน้าบอกแล้วโชว์รอยเข็มบนหัวไหล่ให้ธรรศดู

“ขอบใจนะที่หนูม่านยอมทำเพื่ออา” ดึงม่านมุกเข้ามากอดแล้วหอมที่ขมับด้วยความรักและเอ็นดู

ถึงจะอยากมีลูกกับม่านมุกมาก แต่ก็รู้ว่ายังไม่ใช่เวลาของอีกฝ่าย ขณะที่ม่านมุกทุกข์ใจเรื่องแม่ เด็กสาวควรเอาเวลาทั้งหมดทุ่มให้แค่เรื่องแม่ก่อน ถ้าทุกอย่างคลี่คลาย เวลานั้นจะเป็นเวลาที่เหมาะสมที่สุด

“ม่านทำเพื่อตัวม่านด้วยค่ะ” เธอเป็นแค่ผู้หญิงของธรรศ เป็นแค่ผู้หญิงที่เขามีไว้ประดับกายในเวลาที่เหงา “อาธรรศสบายใจได้เลยนะคะ ม่านจะไม่มีวันปล่อยท้องเพื่อจับอาธรรศแน่นอนค่ะ”

“เด็กดี” ธรรศลูบที่แก้มของม่านมุกแล้วมองด้วยสายตาที่ยากแก่การคาดเดา ม่านมุกจะคิดอย่างไรกับเขาก็สุดแล้วแต่ แต่สำหรับเขา...

เมื่อเดินเข้ามาในชีวิตเขาแล้ว จะไม่มีวันได้เดินออกไปไหนได้อีก

“ค่อยไปหาแม่พรุ่งนี้ก็ได้นะคะ อาธรรศขับรถมาตั้งหลายชั่วโมง ไปพักก่อนดีไหมคะ” ธรรศขับรถพาเธอมากรุงเทพ ฯก็หลายชั่วโมง ไหนจะมานั่งรอเธอฉีดยาคุมกำเนิดอีก อีกอย่างตอนนี้ก็เย็นมากแล้ว

“เอางั้นเหรอ อายังไงก็ได้ กลัวแต่หนูม่านจะเป็นห่วงแม่น่ะสิ” เขาไม่เหนื่อย อะไรที่ทำเพื่อม่านมุก ไม่มีความเหนื่อยใด ๆทั้งนั้น

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แม่อยู่กับหมออยู่แล้ว” แม่อยู่ใกล้หมอ ไม่มีอะไรต้องห่วงมาก เธอจะเอาแต่ห่วงแม่และละเลยธรรศไม่ได้ อย่างน้อยเขาก็เป็นผู้มีพระคุณ ต่อให้เงินที่ได้มาจากเขาต้องแลกด้วยร่างกายของเธอก็ตาม

“งั้นไปหาข้าวกินกัน อาหิวแล้ว”

“ค่ะ”

ออกมาจากโรงพยาบาล ธรรศก็พาม่านมุกมากินข้าวที่ร้านอาหารที่อยู่ในห้าง กินมื้อเย็นเสร็จก็ยังพาเด็กสาวเดินเที่ยวเพราะอยากจะซื้อของมีค่าไว้ให้ติดตัว

“หนูม่านชอบไหม อาว่าเหมาะกับหนูม่านดี”

ธรรศหยิบแหวนวงเล็กมาจากพนักงานขาย จับมือข้างซ้ายของม่านมุกขึ้นแล้วทาบแหวนลงบนนิ้ว

“ราคามันสูงไปไหมคะ” แหวนวงเล็กนิดเดียว แต่ราคาเหยียบแสน รู้ว่าธรรศไม่ได้มีปัญหาเรื่องเงิน

แต่กระนั้นก็ไม่อยากให้เขาทุ่มอะไรกับเธอมาก

“สำหรับหนูม่าน อาให้ได้ทุกอย่าง” สองแก้มของม่านมุกขึ้นสีแดงระเรื่อจนธรรศยกยิ้มด้วยความพึงพอใจ หัวใจของม่านมุกเต้นเร็วขึ้น เมื่อธรรศสวมแหวนเข้ากับนิ้วนางข้างซ้ายของเธอ “เหมาะกับหนูม่านจริง ๆ”

ธรรศลูบที่หัวแหวน เพชรเม็ดเล็กแต่น้ำงามวาววับ

“เอาวงนี้ครับ” ดึงบัตรเครดิตออกมาจากกระเป๋าเงินแล้วยื่นให้พนักงานขาย ไม่เสียเวลาเลือกดูแหวนวงอื่น

“เอาวงที่ราคาถูกกว่านี้ไม่ได้เหรอคะ” ม่านมุกจับที่มือหนา เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเกรงใจ

“วงนี้แหละ เหมาะให้หนูม่านใส่ติดนิ้ว”

ธรรศยังยืนยันเสียงหนักแน่น แหวนวงนี้น่ารักเหมาะกับม่านมุก เอาไว้ถ้าเป็นแหวนแต่งงาน เขาจะจัดเพชรเม็ดใหญ่กว่านี้อีกหลายเท่า

ออกมาจากร้าน สีหน้าของม่านมุกก็ยังมีความกังวล ทั้งที่บอกตัวเองดิบดีว่าถ้าเสียตัวให้ธรรศ เธอก็ต้องได้ทุกอย่างตอบแทนกลับมาอย่างคุ้มค่า

แค่เขาซื้อแหวนราคาเหยียบแสนให้ ใจก็อยู่ไม่นิ่ง คิดวิตกกังวลไปต่าง ๆนานา

“คิดอะไรอยู่”

“คิดว่าแหวนที่อาธรรศซื้อให้แพงเกินไปค่ะ”

“หนูม่าน” ธรรศดึงแขนม่านมุกให้หยุดอยู่กับที่แล้วให้หันมาหา “อาบอกแล้วนี่ว่าถ้าหนูม่านยอมเป็นของอา อาจะให้หนูม่านทุกอย่าง ตั้งแต่วันนี้ไป อะไรที่อาอยากซื้อให้หนูม่าน อาจะซื้อให้โดยไม่สนใจราคา เลิกคิดมากได้แล้วหนูม่านเป็นเมียอานะ ซื้อของให้เมียเป็นหน้าที่ผัวอยู่แล้ว”

ม่านมุกอายจนเผลอเม้มปากพอเห็นแววตาของธรรศที่มองมาวาววับก็แสร้งทำเป็นนิ่งแล้วเลือกมองแหวนที่อยู่บนนิ้วแทน แค่เห็นสายตาก็รู้แล้วว่า

...ธรรศกำลังคิดอะไรอยู่

“อาธรรศจะนอนที่ไหนคะ”

จะให้ธรรศไปนอนที่บ้าน คิดว่าเขานอนไม่ได้แน่ บ้านเป็นบ้านก็จริง แต่สภาพภายในไม่ต่างจากห้องสี่เหลี่ยม ข้าวของเครื่องใช้ก็แทบไม่เหลือแล้ว

“นอนกับหนูม่าน”

“อาธรรศไปนอนโรงแรมดีกว่าค่ะ”

“ทำไม? หนูม่านไม่อยากให้อานอนที่บ้าน ?”

“นอนโรงแรมสบายกว่าค่ะ” ไม่ได้อยากบอกเหตุผลให้ธรรศรู้ เอาเป็นว่าเขาไปพักโรงแรมดีกว่าที่จะนอนค้างที่บ้าน สะดวกสบายต่างกันเยอะ

“อาจะไปนอนที่บ้านกับหนูม่าน ไปเถอะ”

จับที่มือของม่านมุกแล้วพาเดินกลับไปที่รถ ใช้เวลากว่าหนึ่งชั่วโมงก็มาถึง ม่านมุกลงจากรถมาเปิดประตูรั้วบ้านให้ธรรศขับรถเข้ามาจอด

กายกำยำมองความเปลี่ยนแปลงของบ้าน เขาเคยมาที่นี่อยู่ครั้งเดียวซึ่งก็หลายสิบปีมาแล้ว เปลี่ยนไปมาก

เก่าและทรุดโทรม คงเป็นไปตามกาลเวลา

“อาธรรศนอนได้แน่นะคะ”

เจ้าของบ้านเอ่ยถามเสียงเป็นกังวลมองธรรศด้วยสีหน้าจริงจังอีกครั้ง ประกาศขายบ้านไปแล้วก็จริง แต่ก็ยังใช้เป็นที่ซุกหัวนอนไปก่อน ถ้าขายได้เมื่อไหร่ถึงจะย้ายออก

ภายในบ้านแทบไม่มีข้าวของใด ๆด้วยความที่มีปัญหาเรื่องเงิน หลายปีแล้วที่ม่านมุกไม่ได้ซื้อของเข้าบ้าน นอกจากจะไม่ซื้อของเข้าบ้านแล้ว เธอยังเอาของในบ้านประกาศขายเป็นของมือสองอีกด้วย

“ม่านถอดแอร์ขายหมดเลยค่ะ มีแค่พัดลมอาธรรศจะนอนได้เหรอคะ” อากาศที่กรุงเทพ ฯ ไม่ได้เย็นสบายเหมือนอากาศที่เขาใหญ่ ธรรศอาจจะไม่คุ้นชินกับการนอนโดยไม่มีเครื่องปรับอากาศ “ม่านว่าอาธรรศไปนอนโรงแรมเถอะคะ”

“ถ้าหนูม่านนอนได้ อาก็นอนได้” คิดว่าคงไม่นอน เพราะเขาไม่ได้ตั้งใจจะนอนอยู่แล้ว มีอย่างอื่นที่น่าสนใจให้ทำกว่า “อากลัวแต่ว่าเราจะไม่ได้นอนกันน่ะสิ”

“เพิ่งฉีดยาคุมวันแรก ไม่ใส่ถุงไม่ได้นะคะ ต้องรอให้ครบหนึ่งอาทิตย์ก่อน”

ม่านมุกหัวไวเสมอ ไม่ต้องให้พูดอะไรมากเด็กสาวก็เข้าใจความต้องการของเขา

น่ารักจริง ๆเลย

“อาเตรียมมาแล้ว” ตบที่กระเป๋ากางเกงยีนที่อยู่ตรงหน้าขาบอกให้อีกฝ่ายรู้ ก่อนที่จะถูกถามกลับด้วยใบหน้านิ่ง ๆ

“อาธรรศพกติดตัวตลอดเลยเหรอคะ ?”

ไม่ได้ใส่ใจกับคำตอบของธรรศมากหรอก แค่แปลกใจว่าผู้ชายทุกคนต้องพกของแบบนี้ไว้ติดตัวตลอดเพื่อแค่เรื่องเซ็กส์ เหมือนกับว่าถ้าถึงเวลาที่ต้องใช้ก็ต้องมีพร้อมใช้เลย

“อาเป็นผู้ชาย ของแบบนี้ไม่ควรขาด อาทำให้หนูม่านไม่พอใจหรือเปล่า” ก่อนที่จะมีม่านมุก เขาก็ใช้ชีวิตเหมือนผู้ชายทั่วไป เรื่องผู้หญิงก็เป็นเรื่องธรรมดาของผู้ชายโสด

ซื้อกินเมื่ออยาก ไม่ได้คิดจริงจังเลี้ยงดูปู่เสื่อ