เพื่อนพ่อ 1

“ไม่เจอกันนานเลยนะธรรศ”

น้ำเสียงแหบแห้งของคนป่วยเอ่ยทักขึ้นเมื่อเห็นหนุ่มใหญ่ที่เคยเป็นเพื่อนสนิทของสามี

จำได้ว่าเมื่อหลายสิบปีก่อน ธรรศกับสามีไปไหนไปกัน สนิทชิดเชื้อเหมือนพี่น้อง

 “ครับ พี่นิด” ธรรศเป็นฝ่ายเดินเข้าไปหยุดอยู่ข้างเตียงคนป่วย พิศมองใบหน้าซูบตอบของหญิงสูงวัย นัยน์ตาลึกโบ๋พร้อมทั้งร่างกายที่ซูบผอมเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกชวนให้รู้สึกหดหู่ยิ่งนัก ขนาดเขาที่เป็นคนอื่นยังรู้สึกไม่ดี แล้วม่านมุกที่เป็นลูกสาวแท้ ๆจะต้องเจ็บปวดขนาดไหนที่ต้องมาทนเห็นสภาพที่ไม่น่าดูของแม่ในเวลานี้

“มาได้ยังไง ม่านบอกเหรอ ?”

ม่านมุกขอให้ธรรศช่วยปิดเรื่องระหว่างเธอกับเขาไม่ให้แม่รู้ เพราะไม่อยากให้แม่เกิดความไม่สบายใจ

“ครับ” ธรรศบอกด้วยใบหน้านิ่ง ๆเสตามองไปยังม่านมุกอยู่แว็บเดียวก็วกมามองคนป่วย “พี่นิดเป็นยังไงบ้างครับ”

“ไม่ค่อยดี” พูดพลางพักเหนื่อยอยู่เป็นพัก ๆระดับลมหายใจเบาหวิว นัยน์ตาดูเหม่อลอย ไม่มีความสดใส

“พี่นิดพักเถอะครับ ผมไม่กวนแล้ว” เห็นคนป่วยดูอ่อนเพลีย ธรรศก็ไม่อยากรบกวน เดิมทีตั้งใจแค่จะแวะมาส่งม่านมุกเท่านั้น แต่ไหน ๆก็มาถึงที่นี่แล้วก็อยากมาดูเห็นกับตาว่าแม่ของเด็กสาวอาการหนักมากขนาดไหน

ดูแล้ว คงอยู่ได้อีกไม่นาน

คนป่วยพยักหน้ารับแล้วปิดเปลือกตาลงอย่างเนิบช้า

“อยากให้อาอยู่ด้วยไหม ?” งานที่ไร่ไม่ได้ยุ่งอะไรมากมาย ช่วงนี้เป็นช่วงที่กำลังเก็บผลองุ่นเพื่อเอาไปทำไวน์ อีกไม่กี่เดือนก็จะเข้าฤดูกาลประกวดราคาไวน์กับบริษัทส่งออกไวน์ชั้นนำของประเทศ

ทุกปี ไวน์จากไร่ชนะการประมูลทุกครั้ง

ครั้งนี้ธรรศเองก็หวังว่าจะได้รับชัยชนะเช่นเดิม

ถึงไม่มีเขาอยู่ที่ไร่ หัวหน้าคนงานก็สามารถจัดการทุกอย่างแทนได้ ถ้าเพียงแต่ม่านมุกเอ่ยปาก เขาก็จะอยู่เคียงข้างเด็กสาว

“ม่านอยู่ได้ค่ะ อาธรรศกลับไปที่ไร่เถอะค่ะ”

เด็ดเดี่ยวและเข้มแข็งเสมอต้นเสมอปลายเสียจริง เด็กน้อยของเขา จะอ่อนแออ้อนเขาบ้างสักครั้งก็ไม่ได้

“ถ้างั้นมีอะไรก็โทร.หาอานะ ไม่ต้องเกรงใจ อากลับก่อน แล้ววันอาทิตย์อาจะมาหา”

“ค่ะ”

ก่อนจะขึ้นรถธรรศหอมที่แก้มขาวนวลด้วยความนุ่มนวล แววตาของอาหนุ่มเต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างไม่ปิดบัง อยู่ห่างกัน คงมีแค่เขาที่จะกินนอนยาก

ม่านมุกคงไม่มีเวลามานั่งคิดถึงเขาแน่ เพราะแค่เรื่องแม่ก็ทำให้เด็กสาวไม่มีกะจิตกะใจคิดถึงเรื่องอื่นแล้ว

ส่งธรรศเสร็จ ม่านมุกก็ยังเดินเตร็ดเตร่อยู่ชั้นล่างของตึกผู้ป่วย เธอแค่อยากมีเวลาได้ทบทวนถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของแม่หรือเรื่องของธรรศ

แม่คงมีเวลาอีกไม่มาก แม่เองก็คงรู้อาการป่วยของตัวเองดี ตอนที่แม่เห็นธรรศ เธอเห็นเต็มสองตาว่าดวงตาของแม่ยามที่มองเขามันแฝงด้วยความดีใจ

ม่านมุกยิ้มหยัน ถ้าแม่รู้ว่าธรรศ คนที่พ่อเคยเอ่ยปากชมว่าเป็นเพื่อนรุ่นน้องที่ดีที่สุด ไม่ได้เป็นคนดีตามที่พ่อพูด แม่ก็คงจะผิดหวังไม่น้อย แต่จะโทษว่าเป็นความผิดของธรรศไม่ได้ เขาเสนอแต่ถ้าเธอไม่ตอบสนอง

เรื่องก็ไม่มีวันเกิดขึ้น

กลับขึ้นมาที่ห้องพัก แม่ก็ยังคงหลับสนิท ม่านมุกหยิบเสื้อผ้าออกจากกระเป๋าแล้วเดินเข้าไปที่ห้องน้ำ พอถอดเสื้อผ้าออกก็เห็นร่องรอยที่ธรรศทิ้งไว้จนทั่วตัว

เขาตีตราบนเนื้อตัวของเธอแทบทุกที่

รอยดูดเปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำ โชคดีที่มีรอยแค่ในร่มผ้า ใส่เสื้อสวมทับก็ไม่มีใครเห็นแล้ว

นึกถึงช่วงเวลาวาบหวามที่อยู่กับธรรศแล้ว ใบหน้าของม่านมุกก็ร้อนระอุ ความรู้สึกที่วูบเข้ามาชวนให้ขนลุกวาบทั่วตัว

ความรู้สึกเวลาที่ปลายลิ้นของเขาละเลงอยู่ตรงจุดนั้นของเธอ...ยังชัดเจนและตอนนี้ เขาทำให้เธอเกิดความรู้สึกอยากขึ้นมาอีกแล้ว

ม่านมุกยกมือลูบที่แก้มลากลงมาตามลำคอ ไล้ปลายนิ้วมาหยุดอยู่กับยอดอกที่กำลังแข็งขืน

ฝ่ามือเล็กวนเวียนอยู่กับทรวงอกเต่งตึงอยู่เพียงครู่เดียวก็ลากผ่านสะดือบุ๋มแล้วมาหยุดอยู่บนเนินเนื้ออิ่มอูม

ธรรศทำแบบนี้กับเธอ

สัมผัสของเขาช่างนุ่มนวลและอ่อนหวาน ตรึงความรู้สึกของเธอไว้จนยากจะถอดถอน

จุดอ่อนไหวฉ่ำเยิ้มเพียงแค่คิดถึงสัมผัสที่แสนเร่าร้อนของคนไกลจนต้องใช้ปลายนิ้วกรีดกรายไปบนรอยแยก

ม่านมุกกลั้นเสียงครางไว้ยามที่ใช้ปลายนิ้วบดบี้เม็ดปุ่มกระสัน ไม่นานกายสาวก็แข็งเกร็ง ภายในเนื้อนุ่มตอดขมิบเร็วรัว

เปิดก๊อกน้ำ

วักน้ำราดที่ใบหน้าจนเปียกชุ่ม จากนั้นทิ้งตัวลงนั่งลงบนพื้น ร้องไห้สมเพชตัวเองที่หลงในรสสวาทของธรรศ ทั้งที่รู้ว่าที่เขาทำไปทั้งหมดก็เพื่อตอบสนองความต้องการทางร่ายกาย ไม่ได้มีความหมายลึกซึ้งใด ๆเลยแม้แต่น้อย

แต่กระนั้น เธอก็ยังตกไปในหลุมพรางของเขา

จากที่คิดว่าจะทำให้ธรรศติดกับ ทำให้เขาหลงจนหัวปักหัวปำ มาตอนนี้ ม่านมุกคงต้องคิดใหม่เสียแล้ว

เธอต้องคิดและตัดสินใจให้ดี ก่อนที่ทุกอย่างมันจะสายเกินไป