หนูม่านเป็นของอา 3

“เปล่าค่ะ ม่านแค่ถามเฉย ๆ”

“หนูม่านก็น่าจะรู้ว่าความต้องการของอามากขนาดไหน อาแค่ซื้อกิน ไม่ได้มีเป็นตัวเป็นตน ตอนนี้อามีแค่

หนูม่านคนเดียว” ม่านมุกไม่แสดงอาการว่าหึงว่าหวงเขา เด็กสาวคงถามเพราะอยากรู้แบบทั่วไป

อย่างน้อยตอนนี้ธรรศก็มั่นใจว่าถ้ามีม่านมุกอยู่ด้วย เขาคงไม่มีทางได้กลับไปใช้บริการสาว ๆพวกนั้นอีกแล้วและอีกอย่าง ถุงยางอนามัยก็อาจจะไม่จำเป็นกับเขาอีกต่อไป

“แต่อีกหน่อยอาคงไม่จำเป็นต้องพกมันติดตัวแล้ว”

 ยิ้มเจ้าเล่ห์อยู่ในหน้า พลางสุมเท้าเข้าหาอีกฝ่ายที่มองมาคล้ายรู้ว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น

ธรรศวาดแขนโอบที่เอวคอด จับมือขาวเล็กทาบลงบนเป้ากางเกงยีน ให้อีกฝ่ายสัมผัสตัวตนที่กำลังแข็งจัดที่ดุนดันกางเกงยีนจนนูนขึ้นชัด

“หนูม่านทำให้อาอยากตลอด”

เชยคางมนขึ้นแล้วแนบปากจูบด้วยความเรียกร้องให้เด็กสาวเปิดปากรับลิ้นสาก

ฝ่ามือซุกซนลากไล้ไปตามทรวดทรงองค์เอวแล้วไปหยุดอยู่ที่หน้าอกเต่งตูม ธรรศบีบเบา ๆเพื่อกระตุ้นความกระสันซ่านให้อีกฝ่าย

ม่านมุกวาดแขนกอดที่ลำคอหนา รั้งให้ใบหน้าคมโน้มต่ำ จากนั้นก็จูบตอบอย่างเงอะงะเพราะยังไม่สันทัด แต่ก็เรียกความร้อนรุ่มจากเรือนกายกำยำได้อย่างดี

ความรัญจวนซาบซ่านถาโถม เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องบนโซฟาตัวเก่า ก่อนที่เจ้าของบ้านจะหลับใหลเพราะเหนื่อยสะสมมาหลายวัน

ธรรศอุ้มม่านมุกเข้าไปนอนในห้อง นิ่งมองใบหน้างดงามเด็กสาวอยู่นานหลายนาที ทอดถอนหายใจลากยาว

ก้าวลงจากเตียงหลังเล็กแล้วเปิดประตูออกไปจากห้องนอน ล้วงซองบุหรี่ออกมาจากกระเป๋ากางเกงยีน นัยน์ตาสีดำขลับกวาดตามองรอบ ๆบ้าน

ทำไมถึงได้ปล่อยให้ตัวเองลำบากเช่นนี้

ทำไมถึงไม่ยอมมาขอความช่วยเหลือจากเขาตั้งแต่เนิ่น ๆ หลายปีมานี้ ม่านมุกกับแม่คงใช้ชีวิตอด ๆอยาก ๆ บ้านหลังนี้คงมีไว้เป็นแค่ที่ซุกหัวนอนจริง ๆ ควันบุหรี่สีเทาดำถูกพ่นออกมาจากริมฝีปากหยัก

นับแต่นี้ไป...

เด็กน้อยของเขา ชีวิตจะไม่มีวันได้พบกับความยากลำบากอีกแล้ว

“อาจะซื้อบ้านของหนูม่านเอง”

ออกมาจากห้องน้ำ ม่านมุกก็ต้องมองหน้าธรรศด้วยความฉงนใจ เมื่อคืนหลังจากธรรศตักตวงความสุขจากเธอแล้ว ม่านมุกหลับไปทันที พอตื่นก็ไม่เห็นธรรศอยู่บนเตียง

คิดว่าเขาคงนอนไม่หลับเพราะอากาศค่อนข้างร้อน แต่เธอน่ะชินแล้ว เปิดพัดลมนอนมาหลายปี คืนไหนอากาศร้อนมากก็แค่ลุกมาอาบน้ำ

“หนูม่านขายเท่าไหร่ ?”

 “ทำไมอาธรรศถึงอยากซื้อ” บ้านของเธอมีอายุมากกว่ายี่สิบปี ทั้งเก่าและทรุดโทรม ที่ประกาศขายก็ขายตามสภาพ คนซื้อก็ต้องเอาไปปรับปรุงอีกหลายอย่าง จะอยู่สภาพเดิม ๆแบบนี้ก็คงยาก

“อาจะซื้อให้หนูม่าน หนูม่านรักบ้านหลังนี้ไม่ใช่เหรอ ?” ขยับเข้าไปใกล้คนที่นุ่งแค่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียว ดวงหน้างดงามยังมีหยดน้ำเกาะอยู่ทั่ว

ธรรศใช้หลังมือเช็ดคราบน้ำออกแล้วพิศมองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวงแหน

“ม่านรักบ้านหลังนี้ค่ะ แต่ม่านก็ต้องขายเพื่อรักษาชีวิตแม่ก่อน” บ้านหลังแรกของครอบครัวและเป็นบ้านหลังที่เธออยู่มาตั้งแต่เกิด

กว่าจะตัดใจประกาศขาย ม่านมุกก็เลือกให้เป็นสิ่งสุดท้ายที่จะขายเพื่อเอาเงินมารักษาแม่

“ไม่ต้องซื้อหรอกค่ะ อาธรรศให้ม่านมามากแล้ว”

“อาบอกแล้วนี่ อาให้ได้ทุกอย่างตามที่หนูม่านต้องการ” ไล้หลังมือกับข้างแก้มของอีกฝ่ายแล้วเอียงใบหน้าโน้มเข้าหาแล้วจูบเบา ๆที่ริมฝีปากเล็ก

“ไปแต่งตัวเถอะ นุ่งแค่ผ้าเช็ดตัวแบบนี้ เดี๋ยวจะไม่ได้ออกจากบ้าน” หลุบตามองเนินอกขาวผ่องที่ยังมีร่องรอยความหื่นกระหายของตัวเอง ระดับลมหายใจเริ่มเร็วขึ้น เมื่อความต้องการก่อตัวขึ้นอีกครั้ง

ธรรศผละออกห่างจากเด็กสาวแล้วเดินออกไปจากห้องนอนทันที ม่านมุกอมยิ้ม เธอรู้ว่าธรรศกำลังอยาก อยากทำแบบนั้นกับเธอทั้งที่เมื่อคืนก็ทำมาทั้งคืนแล้วแท้ ๆ

“ช่วงที่หนูม่านไปอยู่กับอาที่ไร่ อาจะให้ช่างเข้ามารีโนเวทบ้านนะ” ต้องปรับปรุงอีกหลายอย่าง บางทีอาจจะต้องรีโครงสร้างใหม่ทั้งหมด ทุบส่วนที่แตกร้าวออก เผลอ ๆอาจจะต้องทุบทิ้งแล้วสร้างใหม่แทนที่

“ต้องใช้เงินเยอะไหมคะ ?”

“ก็เยอะ” บอกแบบไม่สะทกสะท้าน จะหมดกี่ล้านก็ช่าง ถ้าทำเพื่อม่านมุก เขายอมเสีย

“ไม่มีคนอยู่ ไม่ต้องทำก็ได้มั้งคะ” แม่ก็นอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลโดยที่จ้างพยาบาลส่วนตัวมาคอยดูแล อีกอย่างเธอก็ต้องไปอยู่กับธรรศที่ไร่ จะมากรุงเทพ ฯ มาดูแลแม่แค่อาทิตย์ละวัน นอนค้างแค่คืนเดียว ไม่ใช่ปัญหาอยู่แล้ว

“ต้องทำ อีกหน่อยแม่หนูม่านหาย แม่ก็ต้องออกมาอยู่บ้าน ทำไว้น่ะดีแล้ว” จากที่ฟังม่านมุกเล่า ธรรศค่อนข้างมั่นใจว่าแม่ของม่านมุกคงรักษาไม่หายขาดแน่ มะเร็งระยะที่สามอีกทั้งไม่ตอบสนองยาที่ใช้รักษาเลย คงเป็นการยากที่จะรักษาชีวิตไว้ได้

และเชื่อว่าม่านมุกก็คงทำใจไว้แล้ว

“แม่คงไม่หายหรอกค่ะ” ม่านมุกเอ่ยด้วยน้ำเสียงเบาหวิว เธอแค่ใช้เงินจากธรรศเพื่อยื้อเวลาให้แม่แค่นั้น คงไม่นาน แม่ก็รู้ตัวเองดี “เพราะม่านรู้ว่าแม่ไม่ไหว ม่านถึงขอเวลาอาธรรศหนึ่งเดือนเพื่ออยู่กับแม่”

ธรรศทาบมือลงบนมือขาวเล็กที่วางอยู่หน้าตักของอีกฝ่าย เด็กดีของเขาเป็นเด็กแกร่งและเข้มแข็ง

ภายในเจ็บปวดแต่ก็ยังไม่แสดงความอ่อนแอ สู้ทุกอย่างเพื่อแม่ แม้จะรู้ว่าเป็นครั้งสุดท้ายที่จะได้ทำหน้าที่ลูกก็ตาม

“ม่านโอเคค่ะ อาธรรศไม่ต้องห่วง”

“หนูม่านอ่อนแอบ้างก็ได้นะ อาจะได้ปกป้อง

หนูม่านบ้าง” หยอกเย้าเพื่อให้อีกฝ่ายมีรอยยิ้ม

ม่านมุกอาจจะคิดว่าเขาก็เป็นผู้ชายทั่วไป ยื่นข้อเสนอเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ตัวเองต้องการ

เด็กสาวจะคิดอย่างไรก็ช่าง มีแค่เขาคนเดียวที่รู้ว่าทุกอย่างที่ทำไปทั้งหมด เขาทำไปเพราะอะไร

“ขอบคุณอาธรรศนะคะ แต่ม่านชินกับการสู้ด้วยตัวเองแล้วค่ะ” ตั้งแต่ที่เสียพ่อไป ม่านมุกก็ดิ้นรนสู้ชีวิตอยู่กับแม่แค่สองคน เธอมีเวลาให้ตัวเองอ่อนแอไม่มาก ถ้าไม่ลุกขึ้นสู้กับชีวิตที่ผาดโผนยิ่งกว่าเครื่องเล่นในสวนสนุก ก็ไม่รู้ว่าจะใช้ชีวิตอยู่ได้อย่างไรถ้าไม่มีเงินที่จะซื้อข้าวกินได้

เอาจริง ๆแล้ว ม่านมุกสามารถใช้รูปร่างหน้าตาของตัวเองหาเงินได้สบาย แต่ก็ยังหวงแหน ความสะอาด ความบริสุทธิ์ จนสุดท้ายเมื่อเดินมาถึงทางตัน

คนแรกที่นึกถึงก็คือธรรศ

 แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่พ้นต้องเอาตัวเข้าแลก

การลงสังเวียนหนนี้ เธอไม่มีวันเอาใจเข้าไปเล่น ทุกอย่างมันคือธุรกิจ ต่างฝ่ายต่างมีข้อแลกเปลี่ยน แต่ถ้าตราบใดที่ธรรศยังต้องการเธอ ม่านมุกก็จะใช้มารยาหญิงหลอกล่อให้เขาติดกับและถอนตัวออกห่างไม่ได้อีก ถ้าสุดท้ายเขาได้ทุกอย่างจนหนำใจ

เธอก็ต้องได้ทุกอย่างมาจากเขาเหมือนกัน