Share

ยอมรับตัวตนใหม่

Penulis: suniki
last update Tanggal publikasi: 2025-02-01 17:50:06

“โอ๊ย!! บ้าจริง!” พิมลนาฏตื่นขึ้นหลังจากเธอรู้สึกว่าตัวเองถูกจับหมุนด้วยมือที่มองไม่เห็น

“ฮูหยินเจ้าขา ฮูหยินท่านฟื้นแล้ว!!”

“ฮือออ ทะ ท่านแม่ ฮึก ท่านแม่”

พิมลนาฏหลับตายกมือจับหัวที่ปวดจี๊ดจากเสียงร่ำไห้ข้างหู มันดังผสมปนเปจนน่ารำคาญ ถึงจะรู้ว่าเรื่องเป็นเช่นนี้เธอก็ยังปรับตัวไม่ได้อยู่ดี

ในโลกไม่คุ้นเคยนี้ เธอดันต้องใช้ชีวิตเป็นฮูหยินของผู้อื่น เป็นแม่ของเด็กน้อย เป็นเจ้านายของใครอีกหลายคน มากที่สุดคือหิวน้ำมาก!

พิมลนาฏพ่นลมหายใจแรง ๆ ลืมตามองคนทั้งสองที่นั่งร้องไห้จนตาแดงอยู่ข้างเตียงนิ่ง ก่อนจะค่อย ๆ พยุงตัวลุกจ่ากท่านอนโดยมีความช่วยเหลือของเด็กสาวคนหนึ่ง

“ขอน้ำหน่อย”

กานลู่ ผละจากผู้เป็นนายปาดเช็ดน้ำตาแล้วรินน้ำต้มสุกจากกาส่งให้ หลังจิบน้ำจนรู้สึกดีแล้วก็หันไปยิ้มบางให้เป็นการขอบคุณ

“ขอบใจเจ้ามาก”

“ข้าเต็มใจทำหน้าที่ดูแลฮูหยินกับคุณหนูเจ้าค่ะ”

พิมลนาฏหรือตอนนี้คือเหอจินหนานหันเหสายตามองดวงหน้ากลมอิ่ม เนื้อตัวอวบอ้วนผิวขาวใสในชุดสีเหลือง มัดผมทรงซาลาเปาผูกเชือกสีเดียวกับชุดด้วยแววตาอ่อนโยน

เด็กน้อยร้องไห้จนน้ำตาอาบหน้า ดวงตาแดงเรื่อ จมูกกับปากที่เบะน้อย ๆ แดงก่ำน่ารักน่าสงสารในคราวเดียวกัน

“มาให้แม่กอดหน่อย”

ฮุ่ยฮุ่ยหรือเฝิงหยู่เซวียนนิ่งงันอย่างทำตัวไม่ถูก แม้นางจะมีอายุเพียงห้าขวบปีแต่ก็ฉลาดเฉลียวกว่าเด็กทั่วไป ด้วยที่ผ่านมาท่านแม่นิ่งเงียบคล้ายคนไม่สู้ใคร มักจะไม่ยิ้มอ่อนโยนเช่นนี้ ดวงตาหรือก็แข็งกร้าวหน่อย ๆ เลี้ยงดูนางอย่างดีแต่เด็กน้อยกลับรู้สึกว่าท่านแม่เพียงทำตามหน้าที่ของมารดา มิใช่ทำด้วยความรัก

ซึ่งท่านแม่ตรงหน้าของนางแตกต่าง ถึงยังไงนางก็คือเด็กคนหนึ่งต่อให้ฉลาดก็หาได้คิดซับซ้อนอันใดไม่ ฮุ่ยฮุ่ยลืมสิ้นทุกสิ่งเมื่อตลอดมาต้องการเพียงความรักความอ่อนโยนเช่นนี้ ร่างน้อยโถมกายเข้าสู่อ้อมแขนที่เปิดอ้า พร้อมกับเปล่งเสียงร้องไห้จ้าด้วยความหวาดกลัวต่อการสูญเสียที่อยู่กับเด็กน้อยมาหลายวัน

พิมลนาฏในร่างเหอจินหนานกระชับอ้อมกอดบุตรสาว เนื้อตัวสั่นเทาทำนัยน์ตาหงส์แดงเรื่อจากการกลั้นน้ำตา เธอสงสารเด็กน้อยจับใจ นับแต่จำความได้ไม่เคยพบหน้าพ่อ ส่วนแม่บางขณะก็เย็นชาบางขณะก็เอาใจใส่

เด็กตัวเท่านี้จะเข้าใจอะไรนอกจากต้องการความรักการดูแล กานลู่หลั่งน้ำตาปีตินางเองก็จับความผิดแปลกบางอย่างในตัวฮูหยินได้เช่นเดียวกัน

ฮูหยินไม่เคยกอดคุณหนูแล้วทำหน้าละมุนเช่นนี้ บรรยากาศรอบกายดูอ่อนหวานจนนางรู้สึกได้ ป่วยหนักจนถึงชีวิตอาจทำให้เจ้านายคิดได้ว่าสิ่งใดสำคัญอย่างแท้จริง

พิมลนาฏลูบหลังลูบไหล่น้อยจนรู้สึกว่าเสียงร้องไห้เงียบไป เปลี่ยนเป็นเสียงลมหายใจสม่ำเสมอก็ยิ้มน้อย ๆ เธออยากมีลูกมาตลอดแต่ความรักดี ๆ หายากเหลือเกิน เลยตัดสินใจอยู่คนเดียว ในเมื่อไร้ห่วงเลยทุ่มเทแรงกายแรงใจกับงาน

ยังไม่ทันได้ดีมีชีวิตสุขสบายก็ตายแล้วมาโผล่ในร่างนี้เสียก่อน ส่วนเหอจินหนาตัวจริง ตายไปแล้ว

พอมีลูกก็ได้คนน่ารักจ้ำม่ำน่าฟัดที่สุด เธอหอมหัวลูกไปหนึ่งทีแล้วขยับตัวแผ่วเบา จัดท่าทางให้ลูกสาวตัวน้อยนอนบนเตียง

“อาลู่ ข้าขอผ้าชุบน้ำหมาด ๆ หน่อยนะ”

“เจ้าค่ะฮูหยิน”

กานลู่รีบไปนำสิ่งที่เจ้านายต้องการกลับมา พิมลนาฏรับผ้าชุบน้ำหมาด ๆ มาเช็ดหน้าที่เปรอะเปื้อนน้ำตาจนสะอาด

“คุณหนูแทบจะไม่ยอมหลับเลยเจ้าค่ะตอนที่ฮูหยินนอนไม่ได้สติ บอกว่าอยากให้ฮูหยินตื่นมาเห็นตัวเองเป็นคนแรก”

“ลำบากเจ้าแล้ว หลายวันมานี้คงเหนื่อยมาก”

“ไม่เลยเจ้าค่ะ ข้าไม่เหนื่อยขอแค่ฮูหยินหายดี” ...และหันกลับมาเอาใจใส่คุณหนูอย่างแท้จริง

“ข้าหิวแล้วเจ้าไปยกสำรับมาให้ข้าเถอะ ส่วนฮุ่ยฮุ่ยปล่อยให้หลับไปก่อนสักพัก”

“เจ้าค่ะฮูหยิน” กานลู่ปลีกตัวออกไปจากห้องเพื่อยกสำรับและยามาให้เจ้านายอย่างรีบร้อน

พิมลนาฏจึงได้มีโอกาสนั่งทบทวนเรื่องราวที่เธอมองผ่านสายตาตอนเป็นเพียงวิญญาณ และได้รับการอธิบายเพิ่มเติมจากท่านยมทูตที่มารับตัวเธอมาส่งที่นี่

ชีวิตและผู้คนล้วนคือตัวละครในนิยายเรื่องหนึ่ง ซึ่งเธอและ เอ่อ สามีของเหอจินหนานคือตัวประกอบเท่านั้น มันคือนิยายที่เธอเคยอ่านแก้เครียด ถ้าจำไม่ผิดเวลานี้คือช่วงกลางเรื่องแล้ว

อีกไม่กี่เดือนสามีของร่างนี้ก็จะกลับมาจากสนามรบพร้อมองค์ชายเก้า เฝิงเหยียนเป็นรองแม่ทัพผู้ภักดีต่อนายและจุดจบของเขาถูกพูดถึงคร่าว ๆ ไม่กี่บรรทัดว่ารับพิษแทนองค์ชายเก้า บวกกับร่างกายที่บาดเจ็บจากสงครามจนสะสม ทำให้เขากลายเป็นเจ้าชายนิทรานอนติดเตียง

ตระกูลเฝิงรอดพ้นเพราะมีเหอจินหนานที่เป็นบุตรสาวบุญธรรมของตระกูลเหอเป็นฮูหยิน แต่จวนพระราชทานนี้จะถูกยึดคืนหลวง คนตระกูลเฝิงทั้งหมดจะต้องไปจากเมืองหลวงโดยมีทรัพย์สินส่วนตัวไปเท่านั้น

ชีวิตของพวกเขาไม่ได้ถูกกล่าวถึงอีกว่ามีชะตากรรมเช่นไร

พิมลนาฏยิ้มเยาะการไม่ยอมรับความจริงของเหอจินหนาน ตัวเองถูกตระกูลเหอทิ้งมานานแล้วยังหลอกว่าพวกเขายังห่วงใยตัวเอง นับตั้งแต่ความจริงเรื่องลูกสาวของพวกเขาเปิดเผย ลูกตัวปลอมก็ต้องเจียมตัวแล้วอยู่ในที่ของตัวเอง

ความผูกพัน ความรักตลอดหลายปีที่อุ้มชูมันก็หายไป เมื่อแม่ตัวจริงของเหอจินหนานคือคนที่เหอฮูหยินเกลียดชัง แล้วสายเลือดของคนที่เกลียดมีชีวิตสุขสบายยิ่งกว่าลูกตัวเอง ใครมันจะทำใจรักได้ลงอีก

ส่วนลูกสาวตัวจริงที่ชีวิตวัยเด็กถูกคนอื่นช่วงชิงแล้วอาศัยอยู่ในครอบครัวที่กดขี่ ต่อให้ขึ้นชื่อว่าแม่พระแต่จิตใจคนยากแท้หยั่งถึง ภายนอกโอบอ้อมอารีย์ ภายในกรุ่นโกรธเหอจินหนานจนไม่อยากไม่นางมีชีวิตที่ดี

เหตุผลที่เหอจินหนานถูกส่งมาแต่งงานที่ตระกูลเฝิงก็เป็นคำสั่งขององค์รัชทายาทที่มีใจให้ เหอจินเหยา บุตรสาวตัวจริงของตระกูลเหอ

ในนิยายบอกว่าเหอจินเหยาคือคนจากยุคปัจจุบัน เก่งกาจฝีมือแพทย์มากเคยช่วยชีวิตองค์รัชทายาท จนเกิดเป็นความรัก

มาถึงตรงนี้พิมลนาฏขออนุญาตเหลือบตามองบน พล็อตเก่ามากแต่มักจะถูกนักเขียนจับมาเล่นเกือบทุกเรื่อง

นิยายความรักของหมอหญิงผู้เก่งกาจกับองค์รัชทายาทผู้จะขึ้นเป็นฮ่องเต้ ทั้งคู่ต้องฝ่าฟันอุปสรรคต่าง ๆ จนได้ครองคู่กันในที่สุด ระหว่างทางนางเอกอย่างเหอจินเหยาก็มีบุรุษมาตกหลุมรัก หรือไม่ก็สร้างบุญคุณด้วยฝีมือแพทย์ของตัวเองจนได้พันธมิตรแข็งแกร่งหลายคน มันช่วยส่งเสริมให้องค์รัชทายาทมีอำนาจที่มั่นคงจนคว้าบัลลังก์มาครองอย่างง่ายดาย

องค์ชายเก้าและองค์ชายที่เหลือหากไม่มีจุดจบที่เลวร้าย ก็ถูกส่งตัวไปเป็นเจ้าเมืองปกครองดินแดนอันห่างไกลจากเมืองหลวงกันหมด

เหลือเพียงคนที่ภักดีต่อฮ่องเต้เอาไว้เท่านั้น เหอจินเหยาขึ้นเป็นฮองเฮาเคียงคู่ ปกครองแว่นแคว้นประชาชนอยู่ดีกินดี ตระกูลเหอถูกยกระดับจากตระกูลขุนนางขั้นสามเป็นขั้นหนึ่ง การมีอยู่ของเหอจินเหยาสำคัญต่อตระกูลมาก

ทุกคนมีความสุขชื่นมื่น ไม่มีใครคิดถึงเหอจินหนาน ไม่นานชื่อนี้ก็หายออกไปจากใจของพวกเขา

ดังนั้นต่อไปตัวตนของพิมลนาฏจะไม่มีอีกแล้ว เธอคือเหอจินหนานและตัวเอกในนิยายจะใช้ชีวิตยังไงมันเรื่องของพวกเขา ตัวประกอบอย่างเธอของหลีกเลี่ยงแล้วเลี้ยงดูลูกสาวให้เติบโตเป็นคนดีก็พอ

ส่วนพ่อของลูกที่ตั้งแต่แต่งงานก็แทบจะไม่ได้พูดคุยกันเลยนั้น เหอจินหนานจำหน้าเขาไม่ได้แล้วด้วยซ้ำ แล้วนางมาใหม่จะจำได้อย่างไร จากในนิยายนางสัมผัสได้ว่าเขารักลูกมาก ส่วนความรู้สึกที่มีต่อเหอจินหนานคนเก่ายังไม่แน่ชัด มั่นใจอย่างหนึ่งว่าสตรีคนนี้ไม่เลวร้ายเลยก็คือ ถึงเขาจะป่วยแต่เหอจินหนานก็ยังไม่ทอดทิ้ง

ในใจคงมีเยื่อใยของสามีภรรยาเหลืออยู่นิดหน่อย คงต้องพิสูจน์ความรู้สึกของเฝิงเหยียนอีกทีหลังเขากลับมาจากสงคราม

ถ้าอย่างนั้นก็อีกไม่นานแล้ว ระหว่างนี้นางจะหาวิธีสร้างทรัพย์สินส่วนตัวเอาไว้มากหน่อย ถ้าจุดจบในนิยายหลีกเลี่ยงไม่ได้ ถึงตอนนั้นจะถูกเนรเทศไปในเมืองทุรกันดานแค่ไหน ชีวิตของฮุ่ยฮุ่ยกับทุกคนที่ภักดีต่อนางจะต้องไม่ลำบาก

.........

“ท่านแม่เจ้าขา ลองกินอันนี้ดูสิเจ้าคะ อร่อยม๊ากก” มือน้อยป้อมสั้นจับตะเกียบคีบอาหารอย่างทุลักทุเลใส่ถ้วยของมารดา ไม่วายพูดเสริมด้วยวาจาน่ารักจนคนไม่เคยมีลูกใจเจ็บ แทบหลอมละลายไปกองแทบเท้าน้อย ๆ นั่นแล้ว

“ฮุ่ยฮุ่ยของแม่ช่างเอาใจใส่ เจ้าก็กินหมูน้ำแดงของโปรดดูสิ” เหอจินหนานคีบหมูน้ำแดงชิ้นใหญ่ที่สุดใส่ถ้วยให้ลูก ทำให้เด็กน้อยดีใจจนยิ้มแป้น

“ท่านแม่เพิ่งหายป่วย ควรบำรุงให้มากเข้าไว้ ส่วนข้ากำลังพยายามลดเจ้าก้อนกลม ๆ นี้อยู่เจ้าค่ะ เป็นสตรีมิควรอวบอ้วนจะเสียบุคลิกเอาได้”

ปากน้อยเจือยแจ้วน้ำเสียงสดใสทำให้โต๊ะอาหารไม่เงียบเหงานัก เรือนของเหอจินหนานในกาลก่อน หากไม่เงียบจนเกือบวังเวงก็อึมครึ่มจนบ่าวไพร่นึกหวาดเกรง ด้วยเจ้านายของเรือนเย็นชา ยิ้มหรือก็น้อยครั้งนัก แต่มิได้ใจดำละเลยถูกผิด ยังคงเลี้ยงดูบ่าวไพร่ในจวนตามเห็นสมควร

เหอจินหนานอมยิ้ม อดใจไม่ไหวต้องบีบแก้มซาลาเปาน้อยจอมฉอเลาะเสียหนึ่งทีอย่างมันเขี้ยว

“ใครพูดให้ลูกฟัง หืม ว่าสตรีอวบอ้วนมิงาม คนเราจะงามหรือไม่วัดจากรูปร่างหน้าตาอย่างเดียวมิได้ ต้องมีความฉลาดเฉลียวและความสามารถจนผู้อื่นยอมรับด้วย รวมถึงการประพฤติปฏิบัติตนในแนวทางที่เหมาะสม จิตใจโอบอ้อมอารีย์ต่อคนที่สมควร เช่นเดียวกัน ใช่ว่าเราจะละเลยสุขภาพของตนเองปล่อยเนื้อปล่อยตัวจนอวบอ้วนจนเกินงาม จักลำบากตัวเองในภายหลัง”

นางยอมรับว่าคนในยุคนี้มีมุมมองไม่ต่างจากคนในยุคที่จากมา สตรีผอมบางร่างน้อย ดวงหน้างดงาม ชาติตระกูลสูงส่ง ความสามารถรอบด้าน ความถูกชะตาของผู้พบเห็นก็จะเพิ่มขึ้นมากกว่าสตรีพิกลพิการ โง่เขลาและต่ำต้อย

เขาเรียกว่าดูเจริญหูเจริญตานั่นเอง

ฮุ่ยฮุ่ยไม่เข้าใจที่มารดาอธิบายนัก แต่ก็ยังพยักหน้ารับและจดจำว่าหากอยากให้ผู้อื่นรัก ในขณะเดียวกันก็เป็นการรักตัวเอง คนเราควรมีรูปร่างบอบบางเพื่อสุขภาพ ความคิดความอ่านฉลาดเฉียว เก่งกาจรอบด้านเพื่อให้ผู้อื่นยกย่องชื่นชม และเมตตาต่อคนที่สมควรเมตตา

“ข้าจะจดจำไว้เจ้าค่ะท่านแม่”

“กินเถอะ เดี๋ยวจะเย็นชืดหมด”

กานลู่และสาวใช้ที่คอยรับใช้ต่างอมยิ้มไปตาม ๆ กัน คำสั่งสอนของฮูหยินสมเหตุสมผลที่สุดแล้ว หากเป็นเช่นนี้ต่อไปจวนหลังนี้คงมีแต่ความสุข ในอนาคตข้างหน้าคุณหนูของพวกนางจะต้องกลายเป็นสตรีผู้งดงามเก่งกาจยิ่งกว่าผู้ใดเป็นแน่

*****

ต้าวววววก้อนนนนของพรี่~

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • เป็นตัวประกอบก็ต้องคู่กับตัวประกอบเท่านั้น   เปิดตัวผู้ช่วยในเงา

    ส่วนคนที่สร้างปรากฏการณ์ก็ใช้ชีวิตเรียบง่ายในเมืองหลวง ตอนเช้าตื่นนอนอยู่กับลูก สายหน่อยพาลูกเข้าไปที่ร้าน ช่วงบ่ายนั่งทำบัญชี ตกเย็นก็กลับจวนสอนหนังสือเล่นสนุกกับลูกเป็นเช่นนี้วนเวียนไปจนเวลาผ่านไปเกือบหนึ่งเดือนด้านคนที่เงียบมานานอย่างเหอจินเหยาก็ระแคะระคายแล้วถึงร้านขายอาหารที่คนทั่วไปเอ่ยถึง แม้แต่องค์รัชทายาทยังหลุดปากเอ่ยชม นางคับข้องใจจึงสั่งให้คนไปซื้อมาสองสามอย่าง ก่อนคิ้วจะกระตุกเมื่อพบอาหารแสนคุ้นตา“คุณหนู รสชาตินับว่าเลิศรสเจ้าค่ะ” ชุนถิงสาวใช้คนสนิทของเหอจินเหยาชิมอาหารพวกนี้ก็ตกตะลึงเมื่อพบว่ารสชาติของมันอร่อยล้ำกว่าอาหารในภัตตาคารที่นางเคยได้ชิมเป็นไหน ๆเหอจินเหยาเวลานี้ตื่นตัวว่าอาจมีคนมาจากที่เดียวกับนาง จะมาสนใจชิมรสชาติมันเสียที่ไหน ดวงตาหงส์มองผัดกระเพาะหมูสับไข่ดาวตรงหน้าด้วยแววตาล้ำลึก ชุนถิงรับใช้คุณหนูมาค่อนข้างนานเห็นท่าทางเช่นนั้นก็กลับมาสงบเสงี่ยม ตัดใจมองข้ามความอร่อยอย่างไหวตัวทัน“ให้คนไปสืบว่าใครคือเจ้าของร้าน”“เจ้าค่ะ”เหอจินเหยายังคงจับจ้องอาหารคุ้นตาแล้วใช้ความคิด หัวใจของนางเต้นรัวพลางถามตัวเองว่าใครคือคนนั้น จะใช้มิตรหรือศัตรู เดี๋ยวคงรู้กันกลั

  • เป็นตัวประกอบก็ต้องคู่กับตัวประกอบเท่านั้น   ความห่วงใยจากเมืองหลวง

    ด้านเหอจินหนานบอกว่าจะมาหาฮุ่ยฮุ่ย ตอนนางลงมาจากห้องทำงานชั้นสามก็เจอลูกกับเสี่ยวลี่เดินมาพอดี“ท่านแม่~ ข้าไปซื้อขนมมาแต่หิวมากเลยเจ้าค่ะ” ฮุ่ยฮุ่ยลืมไปแล้วว่าตัวเองเจอคนแปลกหน้าแล้วยังได้ของจากเขามา ตอนนี้นางหิวไส้กิ่วแล้วอยากกินอาหารรสมือของท่านแม่ที่สุด“ได้เลย แม่กำลังกังวลว่าเจ้าไปวิ่งเล่นจนลืมหิวเสียแล้ว” เหอจินหนานอุ้มเจ้าตัวน้อยแต่น้ำหนักไม่น้อยเข้ามาในอ้อมแขน ฮุ่ยฮุ่ยกอดคอท่านแม่ซบไหล่อย่างออดอ้อน“ข้าจะกินข้าวกับท่านแม่เจ้าค่ะ”“ได้ เช่นนั้นเจ้าไปรอที่ห้องส่วนตัวของเรา แม่จะไปทำอาหารมาให้เจ้า”เสี่ยวลี่รับคุณหนูมาอุ้มแล้วพาไปที่ห้องอาหารส่วนตัว ห้องนี้จัดเอาไว้สำหรับฮูหยินและคุณหนูเท่านั้น ส่วนเรื่องที่คุณหนูพบเจอคนผู้หนึ่งและได้รับพู่ห้อยเอวมานางไม่ลืมรายงานแน่นอน เพียงต้องรอให้กลับถึงจวนจึงสะดวกกว่าอีกด้านของแคว้น ชายแดนที่มีสงครามไม่จบไม่สิ้นมาหลายปี ขบวนขนส่งเสบียงจากเมืองหลวงก็มาถึงแล้ว มีนายทหารชั้นผู้น้อยจำนวนหนึ่งยกหีบห่อเดินตรงมายังกระโจมที่พักของนายทหารชั้นสูง นายทหารกลุ่มนั้นหยุดยืนหน้ากระโจมขานเรียกคนด้านในว่า“ท่านรองแม่ทัพ มีของจากตระกูลเฝิงฝากมากับขบวนขนส่งเ

  • เป็นตัวประกอบก็ต้องคู่กับตัวประกอบเท่านั้น   เปิดร้าน

    “เอาละ มาเริ่มปรุงรสชาติเพื่อหมักหมูกันเถอะ”เหอจินหนานล้างมือแล้วหยิบเครื่องปรุงกะปริมาณเท่ากับเนื้อหมู คนทั้งสองกำลังเริ่มปรุงเครื่อง เสียงของฮุ่ยฮุ่ยก็ดังเข้ามาก่อนตัวเสียอีก“ท่านแม่เจ้าขา ท่านแม่”เหอจินหนานจำต้องหยุดทุกอย่างแล้วหันมามองดูลูกสาวตัวน้อยที่ยามนี้หน้าตามอมแมม ชุดสวยงามถูกเปลี่ยนเป็นชุดผ้าฝ้ายสีเรียบ เสี่ยวลี่กลัวว่าตอนที่ฮุ่ยนฮุ่ยเล่นสนุกในสนามเด็กเล่นชุดราคาแพงจะเสียหายจึงลงมือเย็บชุดใหม่สำหรับเล่นสนุกโดยเฉพาะขึ้นมาหลายชุด มันทำจากผ้าฝ้ายแต่ก็เนื้อดีกว่าชุดของชาวบ้านทั่วไป“ลูกเบื่อของเล่นพวกนั้นแล้วหรือจึงวิ่งมาหาแม่ที่นี่” มือบางเกลี่ยแก้มที่มีเม็ดทรายเกาะ ก้มตัวจนใบหน้าเกือบเสมอกับลูก ถามอย่างหยอกเย้า“เปล่าเจ้าค่ะ ลูกไม่ได้เบื่อและไม่มีทางเบื่อของเล่นที่ท่านแม่ทำมาให้” ฮู่ยฮุ่ยส่ายหน้าจนแก้มสั่น มันแดงระเรื่อน่าหอมหน้ากัดมากสำหรับคนหลงลูกอย่างเหอจินหนาน นางใจเย็นมากพอให้ลูกพูดต่อไปว่า“แต่ว่าพ่อบ้านเฝิงพาคนไปลงสระที่ไร่กลับมาแล้ว แถมยังขนปลาตัวใหญ่มาเยอะมากเลยเจ้าค่ะ!”ฮุ่ยฮุ่ยพูดจบบ่าวชายหลายคนก็ขนถังไม้เข้ามาหลายถัง เหอจินหนานจูงมือลูกที่กระตือรือร้นอยากพานาง

  • เป็นตัวประกอบก็ต้องคู่กับตัวประกอบเท่านั้น   ของเล่นมาส่ง

    ในเมื่ออยากเปิดร้านอาหารจานด่วน นางต้องทดสอบฝีมือของตนเองและทบทวนสูตรในความทรงจำด้วย ยังดีว่าเครื่องปรุงและวัตถุดิบหาได้ไม่ยาก ไม่มีสิ่งไหนก็พอใช้อย่างอื่นทดแทนกันได้ พอชิมรสชาติแล้วพบว่าพอใช้ คนในยุคนี้น่าจะชอบกานลู่ยื่นหน้ามองข้าวที่ถูกหุงจนขึ้นเม็ด สีของมันเหลืองสวยกลิ่นหอมเครื่องเทศฟุ้งไปทั่วครัว ด้านบนมีไก่หนังมันวาวโป๊ะทับอีกที นางกลืนน้ำลายอย่างหิวโหย เหอจินหนานไม่ได้ให้คนสนิทรอนานก็ตักข้าวใส่ถ้วย คว่ำลงบนจาน คีบไก่ออกมาเลาะกระดูกสับเป็นชิ้น ๆ วางบนข้าวอีกทีจัดจานด้วยแตงกวาปอกสีขาวและผักชีสีเขียว เคียงกันกับถ้วยน้ำจิ้ม นางยังวานให้เค่อเจี้ยนทำช้อนกับส้อมไม้มาหลายคู่ สั่งตอนเช้าได้ตอนเย็นถือว่าทำงานรวดเร็วมาก“เจ้าลองชิมดู”กานลู่ลังเลไม่ยอมรับจานอาหารแปลกตาแต่กลิ่นหอมจนน้ำลายไหล ไม่ใช่ว่านางกลัวกินแล้วท้องเสียแต่นางกำลังเกรงใจฮูหยิน เหอจินหนานจึงดันจานใส่อกของคนสนิททำท่าจะปล่อย คนเสียดายของจึงรีบรับเอาไว้อย่างรวดเร็ว“อร่อยยิ่งนักเจ้าค่ะฮูหยิน” แม่ครัวสิงอุทานออกมาหลังตักชิมไปคำใหญ่ ไม่ทราบนางไปจัดการของอร่อยได้ยังไง ข้าวมันไก่ในจานถึงมีรูปแบบไม่ต่างไปจากของกานลู่นักแม้จะใช้

  • เป็นตัวประกอบก็ต้องคู่กับตัวประกอบเท่านั้น   สั่งสอนคนทำผิด

    “ตามสบายเถอะ แล้วดูว่าสิ่งที่ข้าจะให้พวกท่านทำพอเป็นไปได้หรือไม่”พูดจบเหอจินหนานพาคนทั้งสองเดินไปที่ลานซึ่งตั้งใจว่าจะวางของเล่นไว้ พลางส่งกระดาษที่วาดรูปของเล่นต่าง ๆ ให้เค่อเจี้ยนดูว่าพอจะทำได้หรือไม่เค่อเจี้ยนทำงานเป็นช่างไม้มานับยี่สิบปีพอมองรูปภาพที่มีรายละเอียดชัดเจนก็พยักหน้าด้วยความมั่นใจ“ทำได้ขอรับ”“เยี่ยม เรื่องค่าใช้จ่ายไม่ต้องห่วง หากงานออกมาถูกใจข้าย่อมว่าจ้างงานอื่นต่อไป”ลู่ทางทำเงินของนางคือการขายอาหารริมทาง และสูตรข้าวมันไก่น้ำจิ้มรสเด็ดของพ่อกับแม่จะต้องให้คนจีนโบราณเปิดหูเปิดตานางเป็นลูกคนเดียว พอพ่อกับแม่จากไปมันจึงเป็นของนาง ทว่างานที่ทำมาตลอดสนุกกว่าจึงปล่อยสูตรข้าวมันไก่ไว้ในความทรงจำ วันนี้ได้เวลานำออกมาโกยตำลึงเข้ากระเป๋าแล้ว ยังมีข้าวขาหมูเนื้อฉ่ำ ๆ ขอแค่อาหารอร่อยถูกปากราคาถูกใจ นางคงรวยขึ้นเป็นกอบเป็นกำก่อนทุกอย่างจะเลวร้าย“ส่วนระยะเวลาพวกข้าขอไม่เกินสิบวันขอรับ” เค่อเจี้ยนพูดอย่างมั่นใจทำให้เหอจินหนานเลิกคิ้วแปลกใจ“พวกเรามีคนงานที่เคยทำด้วยกันแต่ตอนนี้แยกย้ายเพราะไม่มีงานเข้ามา ถ้าเรียกมาช่วยพร้อมค่าจ้างย่อมไม่มีปัญหาขอรับ” เค่อจิ้นตงคลายความสงสัยทำ

  • เป็นตัวประกอบก็ต้องคู่กับตัวประกอบเท่านั้น   ฮุ่ยฮุ่ยร้องไห้

    “จ้างช่างไม้มาทำไมหรือเจ้าคะ”“ข้าจะทำของเล่นให้ฮุ่ยฮุ่ย เสี่ยวลี่บอกว่าบิดากับพี่ชายของนางเก่งเรื่องไม้ ข้าจึงลองให้โอกาส” เหอจินหนานนึกภาพของเล่นที่นางวาดเอาไว้ถูกทำออกมาเป็นของจริง ฮุ่ยฮุ่ยคงชอบจนต้องร้องกรีดแน่นอนกานลู่พอรู้มาบ้างว่าบิดากับพี่ชายของเสี่ยวลี่เป็นช่างไม้ หากเป็นฮูหยินก่อนป่วยไข้คงไม่ใส่ใจเรื่องเล็กน้อยของบ่าวไพร่ขนาดนี้ มิใช่ว่าเมื่อก่อนไม่ดีแต่นางคิดว่าฮูหยินไร้ใจไปสักหน่อย“เจ้าว่าเสี่ยวลี่ใช้ได้หรือไม่”“ใช้ได้เลยเจ้าค่ะ หนึ่งปีมานี้นางไม่เกียจคร้านใฝ่เรียนรู้งานต่าง ๆ ส่วนเรื่องไหวพริบและความฉลาด..นับว่ามีพอสมควร” กานลู่วิเคราะห์อย่างเป็นกลาง ไม่มีน้ำเสียงขุ่นเคืองที่เห็นฮูหยินยกสาวใช้คนหนึ่งมาทำงานข้างกายร่วมกับนางเหอจินหนานยิ้มกว้างกล่าวว่า “คงต้องฝากเจ้าช่วยสอนสั่งนางให้มากกว่านี้”“ได้เจ้าค่ะฮูหยิน”มีคนมาช่วยงานนับว่าดี ยิ่งคนที่นางสอนเองกับมือ อนาคตกานลู่ย่อมวางใจหากต้องไปจัดการเรื่องสำคัญแทนฮูหยินแล้วปล่อยให้เสี่ยวลี่คอยดูแลฮูหยินแทน“คุณหนู! เหตุใดถึงซุกซนเช่นนี้! หากยังมิหยุดดื้อดึงบ่าวจะไม่พาไปหาฮูหยินนะเจ้าคะ!”สองนายบ่าวที่เดินกันไปคุยกันไปเข้ามาใน

  • เป็นตัวประกอบก็ต้องคู่กับตัวประกอบเท่านั้น   บทนำ

    เหอจินหนาน คือบุตรสาวตัวปลอมของตระกูลเหอ ที่บอกว่าตัวปลอมนั้นคงต้องย้อนความไปถึงเรื่องราวอันซับซ้อนในอดีตตัวนางในวัยทารกถูกสลับสับเปลี่ยนตัวกับบุตรสาวตัวจริงของตระกูลเหอ จนวันหนึ่งที่ชีวิตกำลังเดินอยู่บนเส้นทางสวยงาม ความจริงกลับมาเยือนอย่างไม่อาจตั้งตัวรับทัน เจ้าของตัวจริงมาทวงคืน หลักฐานแน่ชัดน

  • เป็นตัวประกอบก็ต้องคู่กับตัวประกอบเท่านั้น   ใช้ชีวิตในร่างใหม่ให้ดี

    ผ่านการสวมร่างมาสิบวัน เหอจินหนานใช้ชีวิตกับบุตรสาวอย่างเรียบง่าย นางคอยสั่งสอนความคิดและสิ่งต่าง ๆ มากมาย รวมถึงจับมือน้อยเขียนพู่กัน ดีร้ายยังไงตอนเรียนมหาลัยนางก็ลงเรียนภาษาจีนและการเขียนอักษรจีนโบราณด้วยพู่กันอยู่หนึ่งปีเพื่อเป้าหมายเดียว นั่นคือการหาผู้ชายที่ตรงกับพระเอกในซีรีย์มาเป็นแฟน แต่เ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status