เป็นตัวประกอบก็ต้องคู่กับตัวประกอบเท่านั้น

เหอจินหนาน คือบุตรสาวตัวปลอมของตระกูลเหอ ที่บอกว่าตัวปลอมนั้นคงต้องย้อนความไปถึงเรื่องราวอันซับซ้อนในอดีต

ตัวนางในวัยทารกถูกสลับสับเปลี่ยนตัวกับบุตรสาวตัวจริงของตระกูลเหอ จนวันหนึ่งที่ชีวิตกำลังเดินอยู่บนเส้นทางสวยงาม ความจริงกลับมาเยือนอย่างไม่อาจตั้งตัวรับทัน เจ้าของตัวจริงมาทวงคืน หลักฐานแน่ชัดนางจึงกลายเป็นตัวแย่งชีวิตดี ๆ ของผู้อื่นไป

แม้ความรักความเอ็นดูที่มารดาและบิดามอบให้จะเป็นของจริง แต่พอบุตรสาวตัวจริงกลับมาทั้งสองก็หันไปทุ่มเททุกอย่างให้อีกฝ่ายจนหมด

ส่วนนาง

ตลอดชีวิตเกือบยี่สิบปี นางช่วงชิงชีวิตสุขสบายของผู้อื่น แม้จะหน้าด้านเพียงใดหากอีกฝ่ายปรากฏตัวย่อมมีความละอายแก่ใจ จึงยอมหลีกทางแต่โดยดี ใช้ชีวิตเงียบ ๆ ในจวนต่อไปในฐานะบุตรสาวบุญธรรม ปล่อยให้ตัวจริงเชิดฉายสร้างชื่อเสียงดีงามแก่ตระกูลเหอ ให้ทุกคนค่อย ๆ ลืมว่านางคือข้อผิดพลาดของตระกูลเหอ

น่าเศร้าแม้นางจะใช้ชีวิตจืดจางเพียงใด กลับไม่อาจรอดพ้นหน้าที่สำคัญเช่นการแต่งงานตามหน้าที่ไปได้

ใครต่างทราบดีว่าตระกูลเหอภักดีต่อองค์รัชทายาท แล้วเหตุใดนางผู้เป็นบุตรสาวบุญธรรมกลับต้องแต่งงานกับรองแม่ทัพคนหนึ่งและเขายืนอยู่ฝ่ายตรงข้ามด้วยเล่า

เหอจินหนานไม่อาจเข้าใจ จนกระทั่งใช้ชีวิตหลังแต่งงานร่วมกับเขาเพียงสามวัน ชายคนนั้นก็ออกไปรบอยู่หลายปี ส่วนนางคลอดบุตรสาวตัวน้อยให้เขาหนึ่งคน

แม้จะเย็นชาไปบ้าง ความรักที่มีให้กับสามีอย่าพูดถึง แต่ลูกไม่ได้ผิดอะไรนางจึงเลี้ยงดูฟูมฟักเจ้าก้อนแป้งน้อยจนเติบใหญ่ จนกระทั่งใกล้ถึงจุดจบของสงครามชิงบัลลังก์

น่าเศร้า เหอจินหนานจากไปโดยไม่อาจเข้าใจว่าทำไมตนถึงแต่งให้กับคนขององค์ชายเก้า ทว่าคนมาสวมร่างใหม่อย่างนางดันเข้าใจ!!!

พิมลนาฏ หรือ มล สาวสวยผู้เก่งกาจในหน้าที่การงานและกำลังจะได้เลื่อนขั้นไปสู่ตำแหน่งประธานกรรมการผู้บริหารระดับสูงของบริษัทเอกชนแห่งหนึ่ง

คืนที่กำลังฉลองความสำเร็จอันเหนื่อยยากตลอดหลายปีร่วมกับเพื่อน ๆ และกำลังแยกย้ายกลับบ้าน เธอมั่นใจว่าตัวเองไม่ได้เมามายถึงขั้นขับรถไม่ไหว ทว่าอุบัติเหตุเลี่ยงไม่ได้ รถยนต์ยี่ห้อหรูคันหนึ่งพุ่งข้ามเกาะกลางชนเข้ากับรถยนต์ของเธอเข้าอย่างจัง

ความเจ็บปวดไม่เฉียดใกล้แต่เธอต้องกลายเป็นวิญญาณ ยืนมองร่างของตัวเองที่เต็มไปด้วยเลือดและบาดแผล

“ชีวิตไม่แน่นนอนแล้วทำไมถึงมาเกิดกับชีวิตอันรุ่งโรจน์ของฉันละ” วิญญาณสาวมีสีหน้าไม่ยินยอมในคราแรก เธอบ่นพลางลอยวนไปเวียนมาด้วยความหมดอาลัย มองความวุ่นวายของหน่วยกู้ภัยและพยาบาลรวมถึงตำรวจช่วยกู้ร่างของเธอ

“เพียงชะตากรรมในกาลก่อนที่ก่อเกิดจากการกระทำและมันต้องเดินไปตามเส้นชะตาเท่านั้น”

“เฮ้ย!!”

แม้จะกลายเป็นผีแต่พิมลนาฏก็ยังตกใจที่จู่ ๆ มีชายหนุ่มหน้าต่อหล่อหลุดโลกสวมชุดจีนโบราณโผล่มายืนอยู่ข้าง ๆ แล้วยังพูดจาลึกลับจนเธอไม่เข้าใจ

“ใจเย็นเถิดเจ้า ตัวข้าคือผู้นำพาวิญญาณของเจ้ากลับสู่ภพภูมิที่แท้จริง”

“อะไร คุณเป็นยมบาลเหรอคะ” พิมลนาฏถามอย่างปลง ๆ เธอตายแล้ว ที่ ๆ จะไปได้คือนรกภูมิเพื่อให้พระยมราชตัดสินความผิด พอคิดมาถึงตรงนี้พิมลนาฏก็เริ่มไล่เรียงความผิดของตัวเองตั้งแต่รู้ความจนถึงตอนนี้

ผู้มาใหม่รู้ถึงความคิดในจิตของวิญญาณสาวแต่เขาไม่ได้ใส่ใจ เพียงต้องทำหน้าที่ของตนเองให้สำเร็จเท่านั้น ทุกคนย่อมมีบุญกรรมต่างกันไป อีกฝ่ายจะนึกหวาดกลัวในบาปบุญย่อมเป็นสิ่งสมควร

สตรีนางนี้เขาตามเฝ้าดูมาตลอดหลายวัน ตอนยังมีชีวิตนับว่าเป็นคนนิสัยแรงร้อนพอสมควร ไม่ค่อยยอมถูกเอาเปรียบ พูดง่าย ๆ คือสายพร้อมบวกถ้ามีคนมาระรานหรือคิดร้ายต่อตนเอง ขณะเดียวกันก็เป็นคนเก่งกาจฉลาดเฉลียวรับพวกพ้อง รู้จักอ่อนรู้จักแข็งในบางสถานการณ์

ใครดีมาก็ดีตอบ ใครร้ายมาก็ร้ายคืนมากกว่า เขายังนึกหวั่นตอนจะปรากฏตัวเพื่อสนทนากับนาง ผิดคาดยิ่งนัก นางไม่โวยวายหรือฟูมฟายกับสิ่งที่เกิดก็นับว่าจิตใจของนางตั้งอยู่บนความเป็นจริง

“ไม่ต่างกันเพียงแต่ข้ามาจากภพอื่น”

“ฉันไม่เข้าใจค่ะ” คิ้วของผีสาวขมวด นัยน์ตาสับสนไม่มีอารมณ์แข็งกร้าวหรือหงุดหงิดด้วยซ้ำ เธอตายไปแล้ว กลายเป็นวิญญาณแล้วยังยืนคุยกับคนแปกลหน้าในชุดจีนโบราณ มีอะไรให้ตกใจ

“ข้าบอกได้เพียงว่าเจ้ายังไม่ถึงคาด เกิดข้อผิดพลาดขึ้นทำให้ตายก่อนวัยอันควร พระยมราชในภพของพวกเจ้าจึงอยากชดเชยข้อผิดพลาดนี้”

“ด้วยการยอมให้คุณพาฉันไป?”

“ถูกต้อง เดิมเจ้ามิใช่คนในภพนี้อยู่แล้วควรกลับไปยังที่ควรอยู่เสียที ในเมื่อเกิดเรื่องวันนี้ขึ้น ทุกอย่างจึงง่ายกว่าที่ข้าคิด”

พิมลนาฏถอนหายใจปลง ๆ อีกครั้ง เธอต้องโกรธ เสียใจ เสียดายกับเรื่องที่เกิดใช่ไหม แต่ให้ทำยังไงละ ในเมื่อตอนนี้ตัวเองเป็นวิญญาณจะร้องไห้ฟูมฟายด่าทอคนที่ทำกับตนเอง แล้วร้องขอในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้เช่นกลับเข้าร่างเดิมเหรอ

...มันเละจนยากจะฟื้นเป็นคนอีกแล้ว

เธอไม่เข้าใจอะไรเลยกับเรื่องที่ชายคนนี้พูด แต่ในเมื่อไม่มีทางไปก็อยากจะลองดูว่าที่อีกฝ่ายพูดมันคืออะไร จะเหมือนกับที่อ่านในนิยายเหรือเปล่า เทียบสถานการณ์ตอนนี้มันทำให้เกิดความลังเลจริง ๆ

“ในเมื่อตัดสินใจได้ก็ตามข้ามาเถิด เวลามีไม่มากแล้ว”

พิมลนาฏไม่ทันได้พูดอะไรวิญญาณของเธอก็ถูกแรงดูดมหาศาลพาตัวไปในที่ไม่คุ้นเคย....

*****

ฝากคนอ่านทุกคนเอ็นดูน้องจินหนานกับเจ้าซาลาเปาฮุ่ยฮุ่ยด้วยนะคะ

ปมเรื่องไม่ซับซ้อนมากนะคะ เหมาะกับสายสุขนิยม

ตอนแรกพระเอกคลั่งรักนางเอกแบบไม่รู้ตัว พอรู้ตัวก็คลั่งรักมากกว่าเดิม

ค่าตัวพระเอกแพงมาก